അവളെന്നാൽ

 

ഒരിക്കൽ

ഓർമകൾ അത്രമേൽ

വീർപ്പുമുട്ടിച്ചപ്പോൾ

ഒരാൾ

അവളെയൊരു കവിതയായി

കുറിച്ചിടാമെന്ന് നിശ്ചയിച്ചു..

അയാൾ ഓർത്തുനോക്കി ;

അവളെന്നാൽ…?

അവളെന്നാൽ

താമസിച്ചുണരുന്ന രാവിലെകളിൽ

മഞ്ഞുപോലെ തണുത്ത

കൈകളാൽ

നീട്ടുന്ന കട്ടൻകാപ്പിയായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ

അടുക്കളചായ്‌പ്പിലെ

പാത്രങ്ങളുടെ കലമ്പലും

ഇസ്തിരിയിട്ടടുക്കിയ വസ്ത്രങ്ങളിൽ

നിന്നുയരുന്ന

നെടുവീർപ്പുകളുമായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ

അവിയലിനു മേലൊഴിച്ച

പച്ചവെളിച്ചെണ്ണയുടെ മണവും

പാൽപ്പായസത്തിൽ

മേമ്പൊടിയായ് ചേർത്ത തേങ്ങാ-

ക്കൊത്തിന്റെ

രുചിയുമായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ

വരാന്തയിലൊരു ചെളിപ്പാടോ

ഭിത്തിയിലൊരു കൈപ്പാടോ കണ്ടാൽ

പതിവായുള്ള

കണ്ണുരുട്ടലായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ

പാതിതീർന്ന പഞ്ചസാരപ്പാത്രത്തി-

ന്റെയും

അടയ്ക്കാൻ മറന്ന

കറന്റു ബില്ലിന്റെയും ഓർമ്മപ്പെടുത്ത-

ലായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ ദിവസവുമെത്തുന്ന

പത്രക്കാരൻ പയ്യനോടുള്ള

കുശലം പറച്ചിലും

ആഴ്ചയിലെത്തുന്ന പാത്രക്കാര-

നോടുള്ള

വിലപേശലുമായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ പൂക്കാൻ

മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന

റോസാച്ചെടിക്കുള്ള ശകാരവും

തൊഴുത്തിലെ പൂവാലിപ്പയ്യിനോടുള്ള

കിന്നാരങ്ങളുമായിരുന്നു..

അവളെന്നാൽ

അവസാനനിമിഷം

ആ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ

കണ്ട വാടിയ

പുഞ്ചിരിയും കൈവീശലുമായിരുന്നു..

ഇത്രയും എഴുതിയതിനുശേഷം

തന്റെ പേനയടച്ചുവച്ച്

അയാൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു..

അന്നുരാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ

അയാൾ അവളെ

വീണ്ടും കണ്ടു..

അവളാകെ

മാറിപ്പോയിരുന്നു..

വാടിയ ആ പുഞ്ചിരിയും

മഞ്ഞുപോലെ

തണുത്ത കൈകളുമായിരുന്നു

അവളെ തിരിച്ചറിയാൻ

ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന അടയാളങ്ങൾ..

അയാൾ

വേഗം എഴുന്നേറ്റ്

എഴുതിവച്ച കവിതയുടെ

വരികൾ

ചുവപ്പുമഷിയാൽ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു..

ശേഷം ഇത്രമാത്രം

കുറിച്ചു ;

അവളൊരു കവിതയായിരുന്നു..

ആർക്കും

എഴുതാനാവാത്ത

വായിക്കാനറിയാത്ത

അറ്റമില്ലാത്തൊരു കവിത.. !!

അമ്മു സൗമ്യ