ഒരു ജർമൻ അപാരത…

 

ഒരു സായിപ്പിന്റെ കഥയാണ്. തത്വശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു കലക്കു കലക്കിക്കളഞ്ഞു! പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് സംഭവം. വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ചില സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പറഞ്ഞു വച്ചുകളഞ്ഞു! കൂട്ടത്തിൽ രണ്ട്  ‘ചെറിയ’ ചോദ്യങ്ങൾക്ക്  ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയതാണ് പണിയായത്. ചോദ്യങ്ങൾ ഇതാണ്. എന്താണ് ശരി? എന്താണ് തെറ്റ്? അതുതന്നെ, നൈതികത. ഇംഗ്ലീഷിൽ മോറൽ സ്റ്റാൻഡേർഡ്‌സ് (Moral Standards) എന്നും എത്തിക്സ് (Ethics) എന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു, ചിലർ.

കാര്യങ്ങൾ വളരെ നിസ്സാരം എന്ന് തോന്നാം. നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിൽ ഏതാണ് തെറ്റ് ഏതാണ് ശരി  എന്നെങ്ങനെ അറിയും? എളുപ്പമല്ലേ? നമുക്ക് സൗകര്യമായി തോന്നുന്നതൊക്കെ ശരി. ബാക്കിയൊക്കെ തെറ്റ്.  ഇതുപോലെ താരാതരംപോലെ നിർവചിച്ചുകളയും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ബുദ്ധിജീവികൾ. പക്ഷെ ഇതങ്ങനെയല്ല. ‘കൂലംകഷകുതൂഹലമായ’ (blissful) വിശകലനമാണ്. ശരിക്കും ബുദ്ധിയുള്ളയാൾ പറഞ്ഞത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ബുദ്ധിയുള്ളവർ ഇല്ലെന്നല്ല. അറിയാമല്ലോ, ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കിൽ ബിദ്ധിമുട്ടിലാകുന്ന നാടാണ്.

പറഞ്ഞുവന്നത് നമ്മുടെ കാറൽ മാർക്സിന്റെ (Karl  Marx) നാട്ടുകാരനെക്കുറിച്ചാണ്. തനി ജർമൻ. പേര് ഇമ്മാനുവേൽ കാണ്ട്  (Immanuel Kant). അതിബുദ്ധിമാൻ. ആധുനിക തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ തലതൊട്ടപ്പൻ. മാർക്സിന്റെയും വഴികാട്ടി.  ഇമ്മാനുവേൽ കാണ്ട്  യൂണിവേഴ്സിറ്റി അദ്ധ്യാപകനുമായിരുന്നു. ജർമനിയിൽ ബുദ്ധിയുള്ളവരും യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിൽ അദ്ധ്യാപകരും വൈസ്ചാൻസിലർമ്മാരുമൊക്കെ ആയിരുന്നു!

കാണ്ടിന്റെ ക്രിട്ടിക്‌ ഓഫ് ദി പ്യൂവർ റീസൺ (Critique of the Pure Reason) പാശ്ചാത്യ തത്വശാസ്ത്രത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഭാവനയായി കരുതപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ Grounding for the Metaphysics of Morals എന്ന കൃതിയിലാണ് മുകളില്‍ പ്രസ്‌താവിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ പ്രധാനമായും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. Categorical Imperatives എന്നാണ് ഈ നിയമത്തെ അദ്ദേഹം വിളിച്ചത്. സ്പഷ്ടമായ അനിവാര്യതയെന്നോ അചഞ്ചലമായ നയമങ്ങൾ എന്നോ മറ്റോ പരിഭാഷപ്പെടുത്താം. കാണ്ടിനെ സംബന്ധിച്ചു നൈതികത മാറ്റമില്ലാത്ത നിയമങ്ങളായിരിക്കണം, ആർക്കും, ഏവിടെയും, എന്നും, എപ്പോഴും. നിബന്ധനകളോട് കൂടിയ നിയമമാണെങ്കിൽ (hypothetical imperative) അതിനെ നൈതികം എന്ന് പറയാനാകില്ലെന്നും പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു, ആശാൻ. ഇത് മറ്റു പല നൈതികസിദ്ധാന്തികളുടെയും കഞ്ഞികുടി മുട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

കണിശക്കാരനായിരുന്നു കാണ്ട്, അയാളുടെ  തത്വചന്തകളിലും ആ കാർക്കശ്യം പ്രതിഫലിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞുവെക്കാം. Categorical Imperative വിൽ മൂന്നുകാര്യങ്ങളാണ് പ്രധാനമായും Immanuel Kant നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത്.

ഒന്ന്, നൈതികതയുടെ സാര്‍വ്വജനീനത്വം (Universality). തെറ്റും ശരിയും ലോകത്തെവിടെയും ഒരുപോലെ ആയിരിക്കണം! ഓരോരുത്തരുടെയും സൗകര്യംപോലെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് ചുരുക്കം. മോഷണവും, തട്ടിപ്പും, വഞ്ചനയും,കൊലപാതകവുമൊക്കെ നിങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ എന്നപോലെ എല്ലാനാട്ടിലും എല്ലാക്കാലത്തും തെറ്റുതന്നെയായിരിക്കും. അതുപോലെതന്നെ നന്മകളുടെ കാര്യവും. നമ്മൾ ചതിക്കപ്പെടുവാൻ പാടില്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവനും ചതിക്കപ്പെട്ടുകൂടാ എന്നാണ് നിയമം എന്നുവരും. മറ്റൊരുരീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ ചതി ഏതുനാട്ടിലും നാട്ടാർക്കും തെറ്റാണ്, സാര്‍വ്വജനീനമാണ്. എല്ലാ തെറ്റുകളും ശെരികളും സാര്‍വ്വജനീനത്വത്തിന്റെ ഉരകല്ലിൽ ഉരച്ചു മാറ്റുനോക്കണം എന്നാണ് കാണ്ടിന്റെ അഭിപ്രായം. ചുരുക്കത്തിൽ അടുത്തവീട്ടിലെ രാമൻകുട്ടിചേട്ടനു ബാധകമായ നിയമങ്ങളെല്ലാം എനിക്കും ബാധകമാണ്,  ലോകത്തെല്ലാവർക്കും ബാധകമായതുപോലെ.  ഇത്രയും ലളിതമായല്ല കാണ്ട് ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു വച്ചത് എന്ന് കൂടി പറയട്ടെ. വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടായ ചില പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതി എന്ന അപഖ്യാതിയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ട്! ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് ‘ഈ എഴുതി വിടുന്നവന്’ (Yours truly!) അറിയാം എന്നും കൂട്ടിക്കോളൂ.

(“Act only according to that maxim whereby you can at the same time will that it should become a universal law.” – Immanuel Kant)

രണ്ട്, മനുഷ്യത്വം. അതെ, അതുതന്നെ. മറ്റുള്ളവരെ നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ നേടാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ സേവനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കരുത് എന്നല്ല. മറ്റുള്ളവരെ നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി ഉപയോഗിക്കരുത് എന്നാണ്. നല്ല നേട്ടങ്ങൾക്ക്  (ends) എല്ലാവർക്കും അവകാശമുണ്ട്. ഉപയോഗിക്കാപ്പെടാതിരിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും അവകാശമുണ്ട് എന്നതുപോലെ. പിടിച്ചുപറിക്കാരുടെയും, മോഷ്ടാക്കളുടെയും, ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നവന്റെയും ഒക്കെ കാര്യം ആലോചിച്ചാൽ മതി ഇതിലെ നൈതികത മനസ്സിലാക്കാൻ.

(“Act in such a way that you treat humanity, whether in your own person or in the person of any other, never merely as a means to an end, but always at the same time as an end.” – Immanuel Kant)

മൂന്ന്, സ്വതന്ത്രമായും യുക്തിപൂര്‍വ്വമായും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള കഴിവ്‌.  മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കാതെയുള്ള  സ്വതന്ത്രമായ  ഇച്ഛാശക്തിയെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്. മറ്റുള്ളവരുടെ നിയമങ്ങളാൽ ഭരിക്കപ്പെടാതെയുള്ള സ്വയം ഭരണാവകാശം (Autonomy) എന്നുവേണമെങ്കിലും പറയാം. എല്ലാപേർക്കും ഇതിനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. തലയിൽ തോക്കുചൂണ്ടി ആരെയെങ്കിലുംകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യിപ്പിച്ചാൽ അത് തെറ്റാണെന്ന് ചുരുക്കം. സ്വയം സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനമെടുക്കുന്നതുപോലെ മറ്റുള്ളവരെയും അതിന് അനുവദിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞു വന്നത്. തെറ്റുകളെയും ശരികളെയും പ്രതിയുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം എന്നും പറയാം.

(“Thus the third practical principle follows [from the first two] as the ultimate condition of their harmony with practical reason: the idea of the will of every rational being as a universally legislating will.”- Immanuel Kant)

മേല്പറഞ്ഞതൊക്കെ കാണ്ടിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഈ എഴുതുന്നയാൾ സ്വതന്ത്രമായി വിലയിരുത്തിയതാണ്. അത് തെറ്റാകാം, ശരിയാകാം. നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുക. അതിനാണ് ജർമനിൽ എഴുതപ്പെട്ടതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ കൂടി ചേർത്തത്.

പിന്നെ മറ്റൊരുകാര്യം, ഇതൊക്കെയാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യമായിട്ട് പറഞ്ഞതെന്നായിരിക്കും നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും അറിയുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ? അതെ. അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം എന്ത് കാര്യം എന്ന മറുചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്.   ഒന്നുകൂടിപ്പറഞ്ഞു നിർത്താം. ഇമ്മാനുവൽ കാണ്ട് പുതുതായൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അറിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ  ശക്തമായ സിദ്ധാന്തങ്ങളായി അവതരിപ്പിച്ചു എന്നുമാത്രം. അതിൽ കാര്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

സുമേഷ് രാമചന്ദ്രൻ