ഇതിവൃത്തം മലയാള സാംസ്കാരിക മാസിക ഡിസംബർ 2022, ലക്കം 27

 

മുഖമൊഴി

 

നിന്നെപ്പോലെ നിന്റെ അയൽക്കാരനേയും സ്നേഹിക്കുക എന്നു നമുക്കോതിത്തന്ന മഹാനുഭാവന്റെ പിറന്നാൾ വരികയാണ്. ചില ചിന്തകൾക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സമയം ഒരു പക്ഷേ ഇതായിരിക്കാം എന്ന തോന്നലിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ കുറിക്കട്ടെ.

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും കണ്ടാൽ സ്നേഹം നമുക്ക് അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന് തോന്നും. എവിടെയും മായം കലർത്തുന്ന നമ്മൾ സ്നേഹത്തിലും മായം ചേർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രണയത്തിൽ പോലും മായം കലർന്നുകഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് ലോകത്ത് ഒരച്ഛനോ, ഒരമ്മയോ മാത്രമുള്ള കുട്ടികളുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടിയതായി കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആനുപാതികമായ വളർച്ച ഇക്കാര്യത്തിൽ നമ്മുടെ ഇടയിലുമുണ്ട്.

ഇന്ന് പലയിടങ്ങളിലും സ്നേഹം ദുഃഖമാണ്. ആസിഡ് ആക്രമണങ്ങളിലും വെട്ടിക്കൊലകളിലും എത്തിനിൽക്കുന്ന പ്രണയം. കൊലക്കത്തിയിൽ അവസാനിക്കുന്ന സുഹൃത്ത്ബന്ധങ്ങൾ. പിറന്നയുടനെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയോ, കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന ശിശുക്കൾ, പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന, കൊലചെയ്യപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ, വളർത്തി വലുതാക്കിയ മക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയോ, കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന വാർദ്ധക്യം. ഇതെല്ലാം ഇന്ന് നമ്മുടെയിടയിലും സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു വാർത്തയ്ക്കപ്പുറത്തു നമ്മുടെ ചിന്തകളെ കണ്ണീരണിയിക്കുന്നില്ല എന്നതും നമ്മുടെ മനഃസാക്ഷിയും മരിച്ചു എന്നതിനുദാഹരണം.

സ്നേഹം നമുക്ക് എവിടെനിന്നും കിട്ടുന്നതല്ല. അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുള്ളതാണ്. കുറെയൊക്കെ നാം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ നേടിയെടുക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്ന് മാത്രം. കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ മുതൽ നാം കണ്ടറിയുകയും കൊടുത്തറിയുകയും ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാണ് സ്നേഹം. അതിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ നിലനിൽപ്പിനുതന്നെ അത്യന്താപേക്ഷികമാണ്.

കുമാരനാശാന്റെ അർത്ഥവത്തായ നാലുവരികൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

‘സ്നേഹമാണഖില സാരമൂഴിയിൽ

സ്നേഹസാരമിഹ സത്യമേകമാം

സ്നേഹം താൻ ശക്തി ജഗത്തിൽ

സ്നേഹം താനാനന്ദമാർക്കും’

ഏവർക്കും സ്നേഹത്തിന്റെ ക്രിസ്തുമസ് ആശംസകൾ

 ഡോ സുനീത് മാത്യു

യാഥാർഥ്യവും ആഖ്യാനവും തമ്മിൽ

 

കഴിഞ്ഞൊരുദിവസം  ക്രിക്കറ്റ് കളികാണാൻ പോയി, അഡലൈഡ് ഓവലിൽ. T20 ലോകകപ്പ് അർദ്ധകോണസമാപ്തി! സെമിഫൈനൽ തന്നെ. ഇന്ത്യ അരസികമായി തോറ്റു. അതുകൊണ്ടു മൈതാനത്തിരുന്നു കുറച്ചധികം തത്വങ്ങൾ ചിന്തിക്കാൻ സമയം കിട്ടി. കുറച്ചധികം പണവും മുടക്കി ഉന്തും തള്ളും ഏറ്റുവാങ്ങി, ദൂരെ ആരോ കുറച്ചുപേർ നിന്നും നടന്നും കിടന്നുമൊക്കെ  എന്തൊക്കയോ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു ചെവിപൊട്ടിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. വീട്ടിൽ സുഖമായിരുന്നു കളികണ്ടാൽ മതിയായിരുന്നു. കളികാര്യമാക്കിയവരുടെ തത്സമയസംവാദങ്ങളും കേട്ട്, മനസ്സറിഞ്ഞു  ‘മധു’രപാനീയങ്ങളും സേവിച്ചു, കൊറിക്കാനുള്ളതൊന്നും കുറക്കാതെ കൊറിച്ചു, കോലിയുടെ നവരസനടനവും കണ്ടങ്ങിരിക്കാമായിരുന്നു!

പറഞ്ഞിട്ടെന്താണ്! ഇന്ത്യാ-ഇന്ത്യാ എന്ന് വിളിച്ചലറിയ സദാർജിമാരുടെ നടുവിലായിപ്പോയി. ആ വിളികേട്ട് ഇന്ത്യപോലും എയർഇന്ത്യപിടിച്ചു അഡലൈഡ് വന്നെത്തുമോയെന്നു തോന്നിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ ‘ഓണം ഫെസ്റിവലിനിടയിലെ’  പുട്ട്സ്  കച്ചവടംപോലെ, നമ്മുടെ ബൈജൂസിന്റെ, നാലും ആറും എന്ന്  വെടിപ്പായി അച്ചടിച്ച പേപ്പറുകൾ വിതരണം, സൂര്യകുമാരൻ വരുമ്പോൾ എടുത്തു വീശാൻ. ഇടക്ക് വന്ന ചാറ്റൽ മഴക്ക് നേരേ വീശിയതല്ലാതെ, ബാക്കി വീശിയതെല്ലാം അടുത്തിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് ‘ഇമ്പീരിയലിസ്റ്റുകളായിരുന്നു’ എന്ന് മാത്രം!

പറഞ്ഞു വന്നത്  മൈതാനത്തെ കളികാണലും ടിവിയിലെ കളികാണലും പോലെ വ്യത്യസ്തമാണ്  യാഥാർഥ്യങ്ങളും (reality) അവയുടെ ആഖ്യാനങ്ങളും (narrative). ആനയും ആടുംപോലെ തന്നെ വ്യസ്ത്യസ്തർ. ആഖ്യാനം ആനയും യാഥാർഥ്യം ആടും. ആഖ്യാനം യാഥാർഥ്യത്തെ പൊലിപ്പിച്ചു ആനയാക്കും. ആട് വേണമെങ്കിൽ പട്ടിയുമാകും മനസ്സുവച്ചു വ്യാഖ്യാനിച്ചാൽ.  ഇതുതന്നെയാണ് സിനിമയുടെയും നോവലിന്റെയും കഥയുടെയും ഒക്കെ കാര്യം. യാഥാർഥ്യം അതുപോലെ കാണിച്ചാൽ, എഴുതിയാൽ ഒരു കുഞ്ഞും കാണില്ല, വായിക്കില്ല. പണ്ട് അരവിന്ദൻ സംവിധാനം ചെയ്ത പോക്കുവെയിൽ സിനിമയിൽ നമ്മുടെ പ്രിയകവി ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നതിന്റെ ലോങ്ങ് ഷോട്ടുകൾ കവിയുടെ കടുത്ത ആരാധകർക്കുപോലും രസിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല. പക്ഷെ കണ്ണടച്ചുകേട്ടാൽ ഹരിപ്രസാദ് ചൗരസ്യയുടെ പുല്ലാങ്കുഴൽ വാദനം ഹൃദയഹാരിയായിരുന്നു ആ പടത്തിൽ.  ചുരുക്കത്തിൽ യാഥാർഥ്യങ്ങളല്ല അവയുടെ ആഖ്യാനങ്ങൾ മാത്രമാണ് നമ്മൾ കേൾക്കുന്നത്, കാണുന്നത്, അനുഭവിക്കുന്നത്.

തത്വം കുറച്ചുകൂടിഉള്ളിലേക്കിറങ്ങി ചിന്തിച്ചാൽ യാഥാർഥ്യം എന്നുന്നുണ്ടോ?  നമ്മുടെ ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങൾ കൂടി നമ്മുടെമനസ്സിന്റെ ആഖ്യാനങ്ങളല്ലേ? അഡലൈഡ്  ഓവലിൽ കളി കണ്ട ഓരോ മനുഷ്യർക്കും ഓരോ കഥപറയാനുണ്ടാകും. അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞത് എൻ്റെ മാത്രം ആഖ്യാനമാണ്,  വ്യാഖ്യാനമാണ്. ഇന്ത്യ തോറ്റത്‌ ഒരു വസ്തുതയാണെങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ട് തോറ്റു എന്നതിനെ താത്വികമായും അല്ലാതെയും വ്യാഖ്യാനിച്ചു വശാകാം. എന്ത് കണ്ടുവെന്നും, കേട്ടുവെന്നും പലകഥകളുണ്ടാകാം. മറ്റൊരുരീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, നാം ചിന്തിക്കുന്നത് മാത്രമാണ് നമുക്ക് യാഥാർഥ്യം.

ചിന്തിക്കുന്ന ഞാൻ മാത്രമാണ് സത്യമെന്നും ബാക്കിയെല്ലാം മിഥ്യയാണെന്നും പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട് ആധുനിക തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഫ്രഞ്ച്കാരൻ, റെനെ ഡെക്കാത്ത്  (René Descartes), അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഖ്യാതമായ “cogito, ergo sum” അല്ലെങ്കിൽ  “I think, therefore I am” എന്ന പ്രസ്താവന ധാരാളം അർഥതലങ്ങളുള്ള ചിന്തകളുടെ ഏറ്റവും ലളിതമായ വ്യാഖ്യാനമാണ്. ചിന്തിക്കുന്നത് സത്യമായതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതുന്നതും നിങ്ങൾ വായിക്കുന്നതും. എഴുത്തിൽ മുഴുകുന്ന ഞാനും വായനയിൽ മുഴുകുന്ന നിങ്ങളും ചിന്തകളിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നു, ശരീരം പോലും മറന്ന്. പക്ഷെ ഒരു ചെറിയ പ്രശ്‌നമുണ്ട്  എൻ്റെ ചിന്ത, നിങ്ങളുടെയും, ഉണർവിലാണോ ഉറക്കത്തിലാണോ എന്നു ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ എപ്പോൾ എന്നെ വായിക്കുകയാണോ അതോ വായിക്കുന്നതായി സ്വപ്നം കാണുകയാണോയെന്നു നിങ്ങൾക്ക് തറപ്പിച്ചു പറയാനാകുമോ? ഇല്ലതന്നെ. കയ്യിൽ നുള്ളിനോക്കാൻ വരട്ടെ, കഴിഞ്ഞ വട്ടം സ്വപ്നത്തിൽ നുള്ളിയപ്പോൾ എനിക്ക് വേദനിച്ചിരുന്നു! അപ്പോൾ ഇപ്പറയുന്ന, ചിന്തിക്കുന്ന ഞാൻ പോലും അയഥാർത്ഥമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

പറയാൻ വന്നത്, എല്ലാം ആഖ്യാനങ്ങളും വ്യാഖാനങ്ങളുമാകുമ്പോൾ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ ആലോചിച്ചു സമയം കളയുന്നതിൽകാര്യമില്ല എന്നുതന്നെയാണ്. പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതും കേൾക്കുന്നതും കാണുന്നതും വായിക്കുന്നതുമെല്ലാം ആ നിമിഷത്തിൽ അനുഭവിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയുമേ തരമുള്ളൂ, സത്യമാണെങ്കിലും, മിഥ്യയാണെങ്കിലും, സ്വപ്നമാണെങ്കിലും. ഈ പറയുന്നതിന് എതിരായും പതിരായും ഒരായിരം വാഖ്യാനങ്ങൾ വേറെയുണ്ട് എന്നും പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

അപ്പോൾ പിന്നെ നല്ലൊരു കളികാണാൻ പോയിട്ട് ഇന്ത്യ തോൽക്കുന്നതുകണ്ടു തത്വചിന്തകനായ എന്നെ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്തുവേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ നിങ്ങളിപ്പോൾ സ്വപ്നം കാണുകയാണല്ലോ!

 

സുമേഷ് രാമചന്ദ്രൻ

‘അമ്പടാ ഞാനേ’

കടം കൊണ്ടു,

നഗരത്തിന്‍ ഹൃദയത്തി –

ലൊരുതുണ്ടു സ്ഥലംവാങ്ങി.

മതില്‍ കെട്ടി,

പടികെട്ടി,

പകിട്ടിലൊരു വീടും കെട്ടി.

വീടിന്നു ബഹുവര്‍ണ്ണ –

ച്ചായത്താലുടുപ്പിട്ടു,

തറവാട്ടു‍ പേരിട്ടു,

പടിയില്‍ തന്‍പേരും കൊത്തിവെച്ചു.

 അകത്തുന്നു പുറം കണ്ടു,

പുറത്തുന്നു അകം കണ്ടു,

എടുപ്പിന്മേലേറിനിന്നംബരം കണ്ടു,

പിന്നതിശയം കൊണ്ടു.

വീട്ടിരിപ്പിന്‍ നാളെത്തി.

വീട്ടാരും പാര്‍ക്കാനെത്തി,

കൂട്ടാരും കൂടാനെത്തി,

നാട്ടാരും കാണാനെത്തി.

വീടുമേലേ മട്ടുപ്പാവില്‍

ചാരുകസേരയിന്മേല്‍

കാല്‍നീട്ടിയിരിപ്പേനേ…

‘അമ്പടാ ഞാനേ!’

ഇ. എസ്. സതീശൻ

ഇലാവൻ

 മലമുകളിൽ തുലാവർഷത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കത്തിനു മുമ്പേ തെളിഞ്ഞ മിന്നൽ തീർത്ത ഇത്തിരി നേരത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇലാവനെ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയില്ല. കാരണം ഇലാവന് മിന്നലിനെ പേടിയാണ്.

ഒരു മിന്നലാണ്, ഇലാവന്റെ അപ്പൻ കണ്ടനെയും അമ്മ നീലിയെയും ഇലാവനെ ഈ ഭൂമിയിലുപേക്ഷിച്ച് തേവരിടത്തിലേക്ക് യാത്രയാക്കിയത്.

പാട്ടിത്തെരുവിൽ പച്ചമാങ്ങാ വിൽക്കാൻ പോയ ഇലാവൻ തിരികെയെത്തിയപ്പോൾ

കുടിലിന്റെ ഇത്തിരി മുറ്റത്തിനപ്പുറവും ആളുകൾ.

നടുവേദനക്ക് തിരുമ്മിക്കാനോ പേറെടുക്കാൻ നീലിയെ വിളിക്കാനോ വല്ലപ്പോഴും ആരെങ്കിലും വരാറുണ്ട്. ആളുകൾക്ക് നടുവേദന വരാൻ കണ്ടനും പെണ്ണുങ്ങളെന്നും ഗർഭിണിയാവാൻ നീലിയും കാഞ്ഞിരത്തപ്പന് നേർച്ചകൾ നേരാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ കാഞ്ഞിരത്തപ്പന് നീലിയോടായിരുന്നു കൂടുതലിഷ്ടം. കുടിയിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ കാലവിളംബമില്ലാതെ ഗർഭിണികളാകുന്ന പ്രക്രിയ അനുസ്യൂതം തുടർന്നു. പക്ഷെ, ജീവനോടെ പുറത്തേക്ക് വരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളരെക്കുറവായിരുന്നു. നീലിയുടെ അമ്മ പാക്കിയും വയറ്റാട്ടിയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ‘കൈപ്പുണ്യം’ അതേപോലെ മകൾക്കും കിട്ടിയതിനാൽ കുടിയിലെ ജനസംഖ്യ മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു.

ആരോ ഇലാവനെ പിടിച്ച് കണ്ടന്റെയും നീലിയുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾക്കരികെ എത്തിച്ചു.

താനേകനായെന്ന് ഒരു നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഇലാവൻ അലറിക്കരഞ്ഞു. അർദ്ധബോധത്തിൽ ആരോ കൈപിടിച്ച് ചെയ്യിച്ച ചടങ്ങുകൾ ആകാശത്തേക്കഗ്നിയുയർന്നതോടെ അവസാനിച്ചു.

വന്നവരൊക്കെ തിരികെപ്പോയി. കണ്ടന്റെയും നീലിയുടെയും മനോഹരമായ ചിത്രം വരച്ച് ഇലാവൻ തന്റെ മനസിലെ ചുവരിൽ ആണിയടിച്ചു തൂക്കി. വയറിന്റെ ആന്തൽ അവനെ ഉറിയുടെയടുത്തേക്കു നടത്തി. ഏറ്റവും മുകളിലെ ചട്ടി അവനെത്തില്ലായിരുന്നു. കണ്ടൻ ചൂരൽ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞ കസാലയിൽ കയറി ആ ചട്ടിയെടുത്തപ്പോൾ, അതിലൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അതിനു താഴത്തെ ചട്ടിയിൽ കാട്ടുകിഴങ്ങ് പുഴുങ്ങിയത്. ആർത്തിയോടെ അതുമുഴുവൻ തിന്ന് ഇത്തിരി വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോൾ അവന് വലിയയാശ്വാസമായി. അതുവരെയും അടുപ്പിൽ ചെറിയ പുകയുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നതും അടങ്ങി.

കുടിയിലെ നിയമമനുസരിച്ച്, മാതാപിതാക്കൾ ഒരേ ദിവസം മരിച്ചാൽ, അവർക്ക് ഒരു കുട്ടി മാത്രമേയുള്ളെങ്കിൽ, ആ കുട്ടി ഒന്നുകിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ മല കയറണം.                                     കുടിയിലിപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരിലാർക്കും ആരെങ്കിലും മല കയറിയതായോർമ്മയില്ല. എന്നാൽ ഒന്നുരണ്ടു പേർ മക്കിച്ചുഴിയിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തതവരോർക്കുന്നു.

മലയെന്നു പറഞ്ഞാൽ അതു വെറും മലയല്ല. നാലു തട്ടുകളിലൂടെ ആകാശം മുട്ടെയുയർന്നു നിൽക്കുന്ന മലയുടെ രണ്ടാം തട്ടുവരെയേ കുടിക്കാർ പോയിട്ടുള്ളു. അതുതന്നെ കൂട്ടമായ് മാത്രമേ പോകാറൊള്ളൂ. സ്ത്രീകൾ  അതു വരെപ്പോലും പോകാറില്ല. പന്തീരെക്ഷികൾക്ക് സ്ത്രീകളെയാണ് കൂടുതലിഷ്ടം.

ചോര കുടിക്കുന്ന ഈച്ചകൾ, മണം പിടിച്ച് പാഞ്ഞടുത്ത് കരൾ തുരക്കുന്ന കാക്കവവ്വാലുകൾ, മാംസ ദാഹികളായ പന്തീരെക്ഷികൾ, ചുവന്ന കണ്ണുളിൽ നിന്നും തീ ചീറ്റുന്ന അഗ്നിരാക്ഷസർ . ഇവരെയൊക്കെ നേരിട്ടാലേ മലമുകളിലെത്തൂ. മുകളിലെത്തിയാൽ അച്ഛനും അമ്മയും അവിടെയെത്തി, തേവരിടത്തെ വിശിഷ്ട ഭോജ്യങ്ങൾ വിളമ്പുമത്രെ!

ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ ഇലാവനിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാനിഷ്ടവുമായിരുന്നു. കുടിയിലുള്ളവരെല്ലാം ഇലാവനെ യാത്രയാക്കാനെത്തി. അടിവാരം വരെ അവർ അവനെയനുഗമിച്ചു. പിന്നെ തിരികെപ്പോയി.

ഇലാവൻ തനിയെ മല കയറി. കുറെക്കയറിയപ്പോൾ ചുറ്റിനും വലിയയീച്ചകൾ. രക്തം കുടിക്കാൻ വന്നതായിരിക്കും. അവൻ കരുതി. എന്നാൽ അവ അവനെയൊന്നു തലോടി പറന്നകന്നു.

മരക്കൊമ്പുകളിൽ തൂങ്ങിയുറങ്ങുന്ന വവ്വാലുകൾ അവന്റെ വരവറിഞ്ഞതേയില്ല. ഇലാവന്റെ ദേഹത്ത് മാംസമായി കാര്യമായൊന്നുമില്ലാത്തതിനിലാവും, യക്ഷികൾ വെറുതെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി മെനക്കെട്ടില്ല. വെയിൽ കനക്കവേ സൂര്യൻ മാത്രം തന്റെ തുറന്ന കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അഗ്നി വർഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മലമുകളിൽ പ്രകൃതിയൊരുക്കിയ പർണ്ണാശ്രമത്തിൽ അനിവാര്യമായ മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴും മുമ്പേ, ഏറെ ശ്രദ്ധയോടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ ചിത്രം മനസിൽ നിന്നെടുത്ത് പർണ്ണാശ്രമത്തിന്റെ പുൽച്ചുവരിൽ തൂക്കി.

മൂന്നാം നാളിൽ ഇലാവന്റെ അസ്ഥി പെറുക്കാൻ കുടിയിലെ ആണുങ്ങളൊത്തുകൂടി മല കയറി.ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും തട്ടുകൾക്കിടയിലാണ് പടർന്നു പന്തലിച്ച പാലമരം. മുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ പാടില്ല. യക്ഷികൾ ഇറങ്ങി വരും.  അസ്ഥിയൊന്നും കിട്ടാതായപ്പോൾ അവരുറപ്പിച്ചു. ‘ഇലാവൻ മല കയറിയിരിക്കുന്നു’

അവർ മലയിറങ്ങി കുടിയിലുള്ള എല്ലാവരെയും ഈ വാർത്തയറിയിച്ചു.

നിരത്തി വച്ച പാറകളിൽ ചോരയുണങ്ങിയ കറുപ്പ്. ചോരപ്പാടുകളില്ലാത്ത പുതിയൊരു പാറ കൂടി അവിടെ നിരത്തപ്പെട്ടു. അവിടെ പുതിയൊരു ദൈവം കൂടി കുടിയിരുത്തപ്പെട്ടു.

‘ഇലാവൻ’

നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ ഇലാവൻ പർണ്ണശാലക്കു പുറത്തിറങ്ങി കുടിയിലുള്ളവർക്ക് ദർശനം കൊടുക്കുമായിരുന്നു. മലയുടെ ഉച്ചിയിൽ ഒരു പൊട്ടുപോലെ ഇലാവൻ അവർക്ക് അനുഗ്രഹം വർഷിക്കും. അതു കണ്ട് ഭക്തിയുടെ പാരമ്യതയിൽ അവർ നൃത്തം വയ്ക്കും. പേറെടുക്കാൻ നീലിയില്ലെങ്കിലും അവർ രതി തുടർന്നു.

 

അനിൽകുമാർ എം ബി 

വിടരുന്ന മൊട്ടുകൾ

 

വിടർന്നിടേണം മൊട്ടുകൾ

           വിദ്യയാൽ വിളങ്ങണം

വിരിഞ്ഞു ലോകത്തിന്നായ്

          സൗരഭ്യം പടർത്തണം !

വാണരുളും ഭൂമിയിൽ

         ഊറ്റമായ് തുടിയ്ക്കണം

വക്രബുദ്ധിയില്ല ഹൃത്തിൽ

         നന്മതന്നെയേറ്റണം!

വിത്തുപോലെ സത്യമായ്

         മുളച്ചു വീണ്ടുമുയരണം

വിലാപമല്ല നമ്മളിൽ

          പ്രതീക്ഷകൾ വളർത്തണം !

വിവേകമോടെ കർമ്മവും

        വിശുദ്ധിയാൽ നിറയ്ക്കണം

വിജയമന്ത്രമാകണം

        സ്വത്വമതായേറ്റണം!

വിജയപീഠമേറിടാൻ

         വിദ്യതന്നെയുത്തമം

വീര്യമോടെ ചുവടുകൾ

         ഉറച്ചിടട്ടെ യാത്രയിൽ !

വിടരുമോരോ മൊട്ടതും

        കൊഴിയുകില്ല ദളങ്ങളായ്

വിണ്ണിലും മണ്ണിലും

         ജ്വലച്ചിടട്ടെ താരങ്ങൾ !

 

അജികുമാർ നാരായണൻ

വിദൂരം

 

രാത്രിയുടെ  മൂന്നാം യാമത്തിൽ   ഇരുട്ടിന്റെ തീവ്രത കൂടികൊണ്ടേയിരുന്നു. തെരുവ് നായകളുടെ ഓരി ഇടൽ കാത് തുളയ്ക്കുന്ന അമ്പുകളായി കാതിൽ വന്നു തറച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു….   മൂങ്ങകളുടെ കുറുകലും, പേരറിയാത്ത പക്ഷികളുടെ കരച്ചിലും, നിഗൂഢമായ ഇരുട്ടിന്റെ മൂർച്ച  കൂട്ടി. പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തുള്ള പാലമരത്തിൽ നിന്നും പാലപ്പുക്കളുടെ മണം എകാന്തയുടെ തീക്ഷണതയിൽ ഇരുട്ടിനെ കുട്ടുപിടിച്ചു കഴിയുന്ന മാനസിയുടെ മുടിയിലേക്ക് പരന്നു. ആരുടേയോ വരവിനായി അവൾ കാതോർത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നീയെന്റെ വരവിനായാണോ കാത്തിരുന്നത്?  .. ”

മാനസിയുടെ കാതുകളിൽ ആരോ ഇരുന്ന് മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.. കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ ചുറ്റും കറുപ്പ് നിറം പരന്നിരുന്നു . മുറിയുടെ പുറത്തു നിന്ന് കരിമ്പൂച്ചകളുടെ ശബ്ദമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാൻ അവൾക്കായില്ല.. മാനസി അടുത്തിരുന്ന ഊന്നുവടിയുടെ സഹായത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് ജനാലരുകിലേക്ക് നടന്നു…

” ഋഷി.. നീ വന്നോ..  എനിക്കറിയാം.. ഇന്നത്തെ രാത്രി നിനക്ക് വരാതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന്. ”

കുപ്പിവളയിട്ട മാനസിയുടെ കൈകൾ ജനാല വാതിൽ അടയാതെ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അനുസരണയില്ലാതെ ജനാലവാതിൽ അടഞ്ഞും തുറന്നും കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

ഋഷി വന്നാൽ ഞാനെങ്ങനെ അവനെ കാണും  അവനെ അവസാനമായി കണ്ടത് എന്നാണ്… എനിക്കോർമ്മയില്ല

മാനസിയുടെ മനസ്സ് അഞ്ചു വർഷം പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.

“ഏട്ടാ.. നമ്മളെ തേടി എന്റെ വല്യേട്ടന്മാർ വരുമോ..”

കുറ്റിക്കാടിന്റെ നടുവിലിരുന്നു കൊണ്ടവൾ ഋഷിയോട് ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തോട് കൂടി ചോദിച്ചു.   അവളറിയാതെ തന്നെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“ആര് വന്നാലും നിന്നെ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല മോളെ… വിട്ട് കൊടുക്കാനാണോ ആറ് വർഷമായി നിന്നെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വെച്ചത്?.. ”

പുലരുവോളം അവർ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ആ കുട്ടിക്കാട്ടിൽ ഇരുന്നു കാട്ടാനകളും കുറുനരികളും  അവരുടെ കാവൽക്കാരായി ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു.. മാനസി ഋഷിയുടെ  മടിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങിപോയിരുന്നു.

“ദേ ഏട്ടാ കുഞ്ഞോൾ..”

“ടാ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ കൂടെവാ.

“ശെരി സച്ചിയേട്ടാ…”

സച്ചിയും വിഷ്ണുവും കുറ്റിക്കാട്ടിലൂടെ  ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.  പതിയെ നടന്നവർ ഋഷിയുടെ പിറകിൽ എത്തി. എന്നിട്ട് ഋഷിയുടെ കഴുത്തിൽ കയറിടാനുള്ള ശ്രമം നടത്താനൊരുങ്ങി.. പെട്ടെന്നായിരുന്നു പിറകിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്.

* * * *

ഫാനിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മാനസി പതിയെ കണ്ണു തുറന്നു.  ചുറ്റും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതല്ലാതെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് മാത്രമായിരുന്നു അവൾക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

ഋഷിയേട്ടാ …… മാനസി കട്ടിലിലുടെ വിരലോടിച്ചു പക്ഷെ അടുത്ത് ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“താൻ എഴുതുന്നേറ്റോ?”

“ആരാ?”  ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാനാവാതെ മാനസി ചോദിച്ചു.

താൻ ഇപ്പോ ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് തീവ്രവാദ ആക്രമണത്തിൽ അകപ്പെട്ട തന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് മാസം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു.

മാനസി ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു ഋഷിയുടെ മുഖം അവളുടെ മനസിൽ തെളിഞ്ഞു.

“അതേ ഇന്ന് എൻ്റെ പിറന്നാളാ എനിക്കു എന്ത് തരാനാ പോകുന്നേ?”

മാനസി  ഋഷിയുടെ നേർക്കു പ്രണയാർദ്രമായി നിന്നുകൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു. ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.. ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

“ഞാൻ നിനക്ക് …. ഉമ്മ തരട്ടെ?

കള്ളച്ചിരി യോടെ ഋഷി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ചുണ്ടിൽ മധുരമുള്ള ചുംബനം നൽകി. അവൾ കണ്ണടച്ചു നിന്നു.

വർഷങ്ങളും കൊഴിഞ്ഞു പോയി ഋഷിയുടെ ഓർമ കളാൽ വീട്ടിൻ്റേ ഒരു കോണിൽ അവൾ ഒതുങ്ങി

* * * *

“പൊന്നു…. എടി ഞാൻ വന്നു.”  ജനാലയുടെ അരികിൽ നിന്നും മാനസിയോട് ആരോ പറഞ്ഞു.

“ആരാ?”….   അൽപം ഭയത്തോടെ മാനസി ചോദിച്ചു.

“ഞാനാ നിൻ്റെ ഋഷി…. വാതിൽ തുറക്ക്”…

ഋഷിയുടെ ശബ്ദം ഇങ്ങനെ അല്ലല്ലോ. പിന്നെ ഇതാരാ…  മരിച്ച ഋഷി എങ്ങനെ എൻ്റെ അരികിൽ വരും?

മാനസിയുടെ മനസിൽ സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്നു അവൾ വടിയുടെ സഹായത്താൽ അടുക്കളയിൽ എത്തി കൈ കൊണ്ട് കത്തി എടുത്തു അരിയിൽ തിരുകി. മനക്കണക്ക് കൊണ്ട് ഏണ്ണി ഒരോ ചുവടും എടുത്ത് വച്ചു വീട്ടിൻ്റേ മുൻവശം എത്തി. മാനസി  പതിയെ വാതിൽ തുറന്നു

“ആരാ… പുറത്ത്” ..

മറു വശത്തുള്ള ശബ്ദത്തിനായി അവൾ കാതോർത്തു. ആരുടേയോ കാൽ  പെരുമാറ്റം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അരയിൽ തിരുകിയ കത്തി അവൾ പതിയെ കൈയിൽ എടുത്തു.

“ആരാടാ നീ?” .. കത്തി വീശി കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നിൻറെ ഋഷി.”

അയാൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“എൻെറ ഋഷിയുടെ ശബ്ദം ഇങ്ങനെ അല്ലല്ലോ മോനേ” ..

“അഹാ ചേച്ചി കണ്ടു പിടിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ ഏറെ നാളത്തേ ആഗ്രഹമാണ് ചേച്ചിയെ സ്വന്തമാക്കണം എന്ന്. ഇന്ന് അത് ഞാൻ നടത്തിയിട്ടേ പോവു  അല്ലേൽ ജോമോൻ പിന്നെ എന്നാത്തിനാ?”..

ജോമോൻ മാനസിയുടെ നേർക്കു നടന്നു. മാനസി കത്തി വീശി കൊണ്ട് പിറകോട്ടു നടക്കുന്നുടെങ്കിലും അതിനേയെല്ലാം തടുത്തു കൊണ്ട് ജോമോൻ മാനസിയുടെ നേർക്കു അടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. മാനസി ചുമരിൽ ഇടിച്ചു നിന്നു. ജോമോൻ മാനസിയുടെ അരികിൽ ചേർന്നു നിന്നു.

“തോറ്റു പോയല്ലോ ചേച്ചി”.

വഷളൻ ചിരിയോടെ ജോമോൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി അവൻ മാനസിയുടെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഷാൾ എടുത്ത് മാറ്റീ കഴുത്തിൽ ചുംബിക്കാനായി മുഖം കഴുത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചപ്പോൾ പിറകിൽ നിന്നൊരു വടി അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊങ്ങി ജോമോനെ തല്ലാൻ തുടങ്ങി.

“നീ ആരാടാ എൻ്റെ പെണ്ണിനെ തൊടാൻ.. മാനസി ഋഷിയുടെ പെണ്ണാടാ മരിക്കുവോളം ഞാൻ മരിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് കാവലായി ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട് കേട്ടൊടാ”.

“ഋഷി”..  മാനസി  മൃദുവായി വിളിച്ചു. അവൾക്ക് കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല മാനസിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ജോമോൻ വേദന കൊണ്ട്  ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി. മാനസിയുടെ മുടിയിൽ പാലപ്പുക്കൾ കൊണ്ട് തഴുകിയതിന് ശേഷം ഋഷി അവിടേ നിന്നും യാത്രയായി.

റഫ്‌സാന ഖാദർ

തുട്ടുകാശ്

 

വന്നു കയറിയയാൾ

അറിയുമോ എന്നു കൈനീട്ടിയതും

ഉമ്മറത്തെ ഊന്നുവടി

മെല്ലെ തലപൊക്കി

വെളുക്കനെ മോണകാട്ടി.

കരിയിലയിൽ തിരഞ്ഞ

ഓർമ്മകളുടെ കിരുകിരുപ്പ്

ഇറയത്തു നീട്ടിത്തുപ്പി,,,

അറിഞ്ഞിട്ടെന്തിനെന്നോ

വെറുതെ  ചോദിച്ചതാവുമെന്നോ

മനസിലായില്ലന്നോ

കാതു പതുക്കെയെന്നോ

വിറച്ചത് കേൾക്കാതെ

ആഗതൻ അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു.

മോണകാട്ടിയ ചിരി പതുക്കെ

മാഞ്ഞുപോയതാരും കണ്ടില്ല.

തപാലിൽ  നഷ്ടമായെന്നു കരുതിയ 

കത്തിലേക്കെന്നപോലെ

മടിശ്ശീല പരതിയ

 മുത്തച്ഛന്റെ ചുണ്ടിൽ

സൂര്യൻ എഴുനേറ്റുനിന്നു.

മറക്കാനറിയാത്തതെന്തോ

തടഞ്ഞപോലെ

കരുതിവച്ചൊരു  സ്നേഹം,,,

 ഒതുക്കി മടക്കിവച്ചൊരു

 കൊച്ചു കാശ്

കൊച്ചുമോൾക്ക്.

ഇടറിയ  വാക്കു പിറകെ…

ഇനി വരുമ്പോൾ കൊച്ചുമോളേയും

കൂട്ടണേടാ …..

റാണി സുനിൽ

പെൺമക്കളുടെ ഉപ്പ

മീന മാസത്തിലെ വെയിൽ ചൂട് തൊടിയിലാകെ പരക്കുന്ന നേരത്താണ് നാട്ടിലെ തിരക്കുള്ള കല്യാണ ബ്രോക്കർ  പടി കടന്ന് വരുന്നത് നൗറിൻ കണ്ടത്.

എന്തു പൊല്ലാപ്പും കൊണ്ടാണാവോ ഇത്തവണത്തെ എഴുന്നള്ളിപ്പ്?

നാളെ സെമെസ്റ്റർ എക്സാം തുടങ്ങുകയാണ്. ഇനിയും ഒരാവർത്തി കൂടി പല പോർഷൻസും വായിച്ചു തീർക്കണം. അതിനിടയിലാണ് ഇങ്ങേരുടെ വരവ്… അവൾ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പുസ്തകം മടക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ഉപ്പ അയാളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ച്‌ ഇരുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“ഇവിടുത്തെ മോൾക്ക് നല്ലൊന്നാന്തരം ഒരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ല ബെസ്റ്റ് കുടുംബക്കാര്, പോരാത്തേന് പണവും പ്രതാപവും വേണ്ടുവോളമുണ്ട്”

ഈ പേരും പറഞ്ഞ് ഇനി ഇതുവഴി വരരുതെന്ന് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും കൂടി കവലയിൽ വച്ച് ഇയാളെ കണ്ടപ്പോൾ താൻ പറഞ്ഞതാണ്. എന്നിട്ട് പിന്നേം..

നൗറിൻ വാതിലിനു പുറകിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഉപ്പയുടെ മറുപടിക്കായി കാതോർത്തു.

“അത് പിന്നെ…”

ഉപ്പ ചുമലിലെ തോർത്തു കൊണ്ട് നെഞ്ചും മുഖവും അമർത്തി തുടച്ചു.കൊടും വെയിലിൽ കരിവാളിപ്പ് പടർന്ന ഉപ്പയുടെ മുഖത്തേക്കും കൈകളിലേക്കും നോക്കുമ്പോൾ നൗറിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാണ് ഉപ്പയുടെ അധ്വാനത്തിന് ഒരു അറുതിയുണ്ടാവുക.തനിക്കു താഴെ രണ്ടു പേരും കൂടി ഞാനാദ്യം ഞാനാദ്യം എന്ന കണക്കെ വളർന്നു വരുന്നു. മൂന്നു പെണ്മക്കളും സ്വതവേ ആസ്മരോഗിയുമായ ഉമ്മയും ചേർന്നുള്ള ഈ കുടുംബം മുന്നോട്ട് പോകണമെങ്കിൽ ദുർബലമായ ഹൃദയവും വിണ്ടു കീറിയ കാൽപാദങ്ങളും വക വക്കാതെ ഉപ്പ ഇനിയും നിരവധി പകലുകൾ നടന്നു തീർക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

“ഒന്നും പറയേണ്ട, എനിക്കറിയില്ലേ ഇവിടുത്തെ അവസ്ഥ?”

ഉപ്പയെ പറഞ്ഞു വന്നത് മുഴുമിക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ അയാൾ ശബ്ദം കുറച്ച് വീണ്ടും തുടർന്നു.

“ഇട്ടു മൂടാനുള്ള സ്വത്തുണ്ട്. വേറെ പ്രാരാബ്ധങ്ങളൊന്നും ഇല്ല. പിന്നെ പറഞ്ഞാൽ ചെക്കന്റെ കയ്യിൽ അല്പസ്വല്പം തരികിടയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്…, എന്ന് കരുതി അങ്ങനെ വലിയ പൊല്ലാപ്പൊന്നും ഇല്ലാട്ടോ. ഇപ്പോ ആള് നല്ല ഡീസെന്റാണ്. പിന്നെ ഇനി അല്ലറ ചില്ലറ കുരുത്തക്കേട് വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അതൊക്ക  ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടുമ്പോൾ അങ്ങ് മാറി പോകുമെന്നെ… അങ്ങനെ എത്രയോ സ്ഥലത്ത് നടന്നേക്കുന്നു!”

സ്വതസിദ്ധമായ തന്റെ കച്ചവട ചിരിയോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ ഉപ്പയുടെ മുഖം ചുമന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

“ഇവിടെ അതിന് പറ്റിയ പെണ്ണില്ല!”

ഉപ്പയുടെ സ്വരത്തിലെ കലിപ്പ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അയാൾ മുഖം ചുളിച്ച് അല്പം പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“മൂന്ന് പെൺ പിള്ളേരല്ലേ? പോരാത്തേന് കയ്യിൽ നീക്കിയിരിപ്പ് ഒന്നും ഇല്ല താനും… പിള്ളേര് കാണാൻ തരക്കേടില്ല, നന്നായി പഠിക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞും കൊണ്ടിരുന്നിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ? വളർന്ന് പുര നെറഞ്ഞു നിക്കുവല്ലേ മൂന്നും…”

അയാളുടെ സംസാരത്തിലെ ധ്വനി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഉപ്പ മുഴുവൻ ഈർഷ്യയും മുഖത്തു വരുത്തി അയാളെ നോക്കി.

“അതിന് എന്റെ മക്കൾക്ക്‌ ഞാൻ അല്ലേ ചിലവിനു കൊടുക്കുന്നെ? പിന്നെ നിങ്ങളെന്തിനാ ബേജാർ ആകുന്നത്?”

“ആഹ് … ഞാൻ പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു എന്നേയുള്ളൂ.എന്നാൽ  ഞാൻ പോയിട്ട് പിന്നെ വരാം”

പരിഹാസ്യനായത് പുറത്തു കാണിക്കാതെ അയാൾ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഉപ്പ അയാളോട് പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

“ഇതുപോലുള്ള തരികിട കേസുമായിട്ടാണെങ്കിൽ ഇനി ഇതു വഴി വരണമെന്നില്ല. വഴി തെറ്റി പോയ ചെക്കന്മാരെ നല്ല വഴിക്ക് നടത്താൻ ഞാനെന്റെ മക്കളെ ഇവിടെ മന്ത്രവാദം ഒന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല “

ഉപ്പയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പറച്ചിൽ കേട്ട് വന്നതിലും വേഗത്തിൽ ബ്രോക്കർ പടി കടന്നു പോകുന്നതു കണ്ട് നൗറിൻ ചിരിച്ചു, പിന്നെ അവൾ മടക്കി വച്ച പുസ്തകമെടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

സൗമ്യ മുഹമ്മദ്‌

മരണമില്ലാത്ത വയലാർ

 

കാവ്യലോകത്തിൻ മാന്ത്രികനായങ്ങു

കാലാതീതനായ് ജീവിക്കുന്നിതെന്നുമേ

കാതോർക്കുന്നിതിന്നുമാ തൂലിക

കാഴ്ച വച്ചൊരാ കാവ്യ മാധുര്യത്തെ

അക്ഷരങ്ങളാം മുത്തുകൾ കോർത്തങ്ങു

ഇക്ഷിതിക്കേക്കി വർണ്ണമാല്യങ്ങളും

ആയിരം പാദസരങ്ങൾ തൻ കൊഞ്ചൽ

കേട്ടാത്മനിർവൃതി പൂകുന്നിതിപ്പൊഴും

പ്രണയത്തിൽ ശില്പ ഗോപുരമിപ്പോഴും

പ്രതിധ്വനിക്കുന്നിതുള്ളിലായ്

അകലെയാ നീലാകാശത്തിരുന്നി

നിയൊരു ജന്മം കൊതിക്കുന്നുവോ

മതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച മനുഷ്യരിന്നും

മദമാത്സര്യങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നു

മായുകില്ലങ്ങൊരിക്കലും ഹൃത്തിലെ

മായാത്ത മണി വിളക്കായിരിക്കും.

ജയേഷ് പണിക്കർ

ഇന്തോന്വേഷ്യൻ ദിനങ്ങൾ

 

അധ്യായം 20: സ്നേഹദ്വീപ്

ഇവിടത്തെ ഭാഷയിൽ ബാങ്ക എന്നാൽ വയസ്സൻ എന്നാണർത്ഥം. വാങ്ക എന്നാൽ ടിൻ എന്നും. ഒരുപക്ഷേ ആദ്യത്തെ ദ്വീപ് എന്ന നിലയിലോ, ടിൻ ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രമെന്ന നിലയിലോ ആകും ബാങ്കയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു പേരു വന്നിരിക്കുക. മലേഷ്യയിലെ മലാക്കയിൽ നിന്നും കുടിയേറിയവരാണ് ഇവിടത്തെ ജനതയിലധികവും. ബ്രിട്ടീഷ്, ജപ്പാൻ ആധിപത്യങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ ദ്വീപ് 1949 ൽ ആണ് ഇന്തോന്വേഷ്യയുടെ ഭാഗമാകുന്നത്.

കടൽത്തീര സുഖവാസത്തിനോ, വിനോദങ്ങൾക്കോ അനുയോജ്യമാണ് ബാങ്കയുടെ കടൽത്തീരങ്ങളെല്ലാം തന്നെ. എന്നിരിക്കിലും ഈ ദ്വീപിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുകൾ സഞ്ചാരികൾക്ക് കുറവാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിനോദ സഞ്ചാരികളും ഇവിടെ വിരളം. ഞാൻ ഇതുവരെക്കണ്ടിരുന്ന കടൽത്തീരങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നം എന്ന് തന്നെ പറയാം. അതി മനോഹരമായ കാഴ്ച്ചകളാണ് എവിടെയും. ഇതിൽ തന്നെ എടുത്തു പറയേണ്ടതായ ചില കടൽത്തീരങ്ങളുമുണ്ട്.

താൻജൂങ് കേലിയാൻ ആണ് അതിലൊന്ന്. ബാങ്കയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്താണ് ഈ മനോഹര തീരമുള്ളത്. മുണ്ടോക് പട്ടണത്തിൽ നിന്നും ഒൻപതു കിലോമീറ്റർ മാറിയാണിത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അറുപത്തഞ്ചു മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒരു പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസും ഇവിടെയുണ്ട്. 1862 ൽ പണികഴിപ്പിച്ചതാണിത്. സുമാത്രയിലെ പെലംബാങ്ങിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കപ്പലുകൾ അടുക്കുന്ന തുറമുഖം താൻജൂങ് കേലിയാൻ ആയതുകൊണ്ട് സഞ്ചാരികൾ ഏറ്റവും കൂടുതലായി എത്തുന്ന കടൽത്തീരവും ഇത് തന്നെ.

മത്ത്രാസ് കടൽത്തീരമാണ് മറ്റൊന്ന്. സുങ്കൈ ലിയാത് പ്രദേശത്താണ് ഈ കടൽത്തീരമുള്ളത്. വിമാന മാർഗ്ഗം ഇവിടെയെത്തുന്നവർ സന്ദർശിക്കുന്ന ബീച്ചുകളിലൊന്നാണിത്. ബാങ്കയുടെ വടക്കുകിഴക്കൻ തീരമാണിത്. പാരഡൈസ് കോസ്റ്റ് എന്നും ഇതിന് പേരുണ്ട്. പഞ്ചസാര മണലും, ഈന്തപ്പനകളും തെളിഞ്ഞ കടലും ഇവിടം അതിമനോഹരമായ ഒരു അനുഭവമാക്കുന്നു.

മത്ത്രാസ് ബീച്ചിനടുത്തുള്ള മറ്റൊരു സ്ഥലമാണ് പാറായി ബീച്ച്. പാങ്കൽ പിനാങ് വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്നും നാൽപ്പതു കിലോമീറ്റർ മാത്രം ദൂരം. ഇവിടെ പ്രശസ്തമായ ഒരു റിസോർട് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. കടൽത്തീരത്തോട് ചേർന്നുള്ള ഈ റിസോർട്ടിൽ നിരവധി വിനോദോപാധികളും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഡിൻഡിങ് ബാട്ടു കടൽത്തീരമാണ് ഇവിടത്തെ മറ്റൊരാകർഷണം. ബാങ്കയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് തീരമാണിത്. വലിയ ഗ്രാനൈറ്റ് പാറകൾ നിറഞ്ഞതാണ് ഈ തീരം. ഇതിന്റെ മുകളിലുള്ള മലയിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ കാണുന്ന ദൃശ്യം വിവരണാതീതം മാത്രം.

ടിക്കൂസ് ബീച്ച് ആണ് മറ്റൊരു എടുത്തു പറയേണ്ട കടൽത്തീരം. ടിക്കു എന്നാൽ എലി എന്നാണർത്ഥം. ഏതോ ഒരു നാടോടിക്കഥയിലെ ഭാഗമായാകണം ഈ തീരത്തിന് ഇങ്ങനെയൊരു പേര് വന്നത്. ഇവിടെ സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ മൂഷികന്റെ ശിൽപ്പമുണ്ട്. ഇതിന്റെ മടിയിലിരുന്ന് ഫോട്ടോയെടുക്കുവാൻ കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല, മുതിർന്നവരും മത്സരമാണ്. ഇവിടെയുമുണ്ട് മനോഹരമായ ഒരു റിസോർട്.

ആമ്പർ തടാകമാണ് ഇവിടത്തെ മറ്റൊരാകർഷണം. ടിൻ ഖനനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉണ്ടായതാണീ തടാകം. ചുവന്ന പാറകൾക്കിടയിലാണ് ഈ തടാകം ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ പാറകളുടെ നിറവും അതിന്റെയുള്ളിലെ ജലാശയത്തിന്റെ നിറവും ഏതൊരു സഞ്ചാരിയുടെയും മനം മയക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ച തന്നെ.

പുരി ട്രൈ ആഗുങ് പഗോഡയാണ് മറ്റൊന്ന്. അതി മനോഹരമായ ഒരു ബുദ്ധക്ഷേത്രത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണീ പഗോഡ. ഇതൊരു കുന്നിനു മുകളിലാണ്. ഇവിടെ നിന്നും നോക്കിയാൽ ടിക്കു ബീച്ച് അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആകാശ ദൃശ്യം നൽകും. ഇവിടെ നിന്നും കുറച്ചു മാറി ഒരു ചൈനീസ് ക്ഷേത്രവും ഉണ്ട്. ഇതെല്ലാം വിനോദ സഞ്ചാര മേഖലയ്ക്ക് മുതൽക്കൂട്ടാവേണ്ട നിർമ്മിതികൾ തന്നെ.

കണ്ടൽക്കാടുകളും ഇവിടെ സമൃദ്ധം. ഇവയൊന്നും തന്നെ ഇനിയും വിനോദ സഞ്ചാരത്തിന് സജ്ജമാക്കിയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഏല്ലാ ഇടങ്ങളും മനുഷ്യരാൽ മലിനപ്പെടാതെ നിൽക്കുന്നു. ഇതൊരു വിനോദ സഞ്ചാര മേഖലയാക്കിയാൽ സമീപ ഭാവിയിൽത്തന്നെ ലോകോത്തര നിലവാരത്തിലെത്തും എന്നതിനൊരു സംശയവുമില്ല.

ബാങ്കയിൽ ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്നത് അവിടത്തെ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പമായിരുന്നുവെന്നു ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അധ്യായത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നുവല്ലോ. ഞാൻ അവരുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന നാളുകളിൽ എന്നെ സന്ദർശിക്കുവാൻ ധാരാളം ഗ്രാമവാസികളെത്തിയിരുന്നു. മിക്കവരും എന്നോടൊപ്പം ഫോട്ടോ എടുക്കുകയുമുണ്ടായി. എനിക്കിതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. അതുപോലെ ഞാൻ അവിടെനിന്നും തിരിച്ചു പോരുന്ന സമയത്ത് ഗ്രാമവാസികളുടെ അനുവാദം ചോദിക്കുക എന്നൊരു ചടങ്ങുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും റിസ്കയും (എന്റെ അവിടത്തെ സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ) ചില വീടുകളിലെല്ലാം പോയി ഞാൻ പുറപ്പെടുന്ന വിവരം അറിയിക്കുന്നതിനായി സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതവരുടെ ഒരാചാരമത്രേ. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരാളുടെ അതിഥിയെ അവരുടെ എല്ലാം അതിഥിയായി കാണുന്ന ഒരാചാരം.

വളരെ വേദനയോടു കൂടിയായിരുന്നു ഞാൻ ബാങ്ക എന്ന മനോഹര ദ്വീപു വിട്ടത്. എന്നെ വിമാനത്താവളത്തിലാക്കുവാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് മേമു വരികയുണ്ടായില്ല. റിസ്കയും ഭർത്താവും കുട്ടിയും ആയിരുന്നു എന്നെ യാത്രയയക്കുവാൻ വന്നത്. യാത്രയാക്കുവാൻ കഴിയില്ല, കരച്ചിൽ വരും എന്നാണ് മേമു കാരണം പറഞ്ഞത്. ഞാനും അവരെ അതിനു നിർബന്ധിച്ചില്ല. അടുത്ത കാലത്തൊന്നും ഞാൻ അറിയാതിരുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹമായിരുന്നു ആ കുടുംബവും ആ ഗ്രാമ നിവാസികളും എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്. ഇനിയുമെന്നെങ്കിലും ഞാൻ അവിടെ തിരിച്ചെത്തും എന്ന് ഞാനവർക്ക് ഉറപ്പു നൽകിയത് വെറും ഭംഗി വാക്കായിരുന്നില്ല. ഇനിയുമെന്നെങ്കിലും കുടുംബവുമായി അവിടം സന്ദർശിക്കണമെന്ന എന്റെ തീരുമാനം തന്നെയായിരുന്നു.

ഡോ സുനീത് മാത്യു

നിന്നോളമൊരു നിഴലുമെന്നെ അലട്ടിയിട്ടില്ല, നിന്നോളമൊരു വസന്തവുമെന്നിൽ വേരിട്ടിട്ടുമില്ല -കൃഷ്ണ

 

കവിതകൾ വേരുകളാണ്. മനുഷ്യന്റെ അന്തരാത്മാവിൽ പടർന്നു പിടിക്കുന്ന വേരുകൾ. വായനകളിൽ ഉള്ളു വെന്തു നീറണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കവിതകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കൂവെന്ന് ഞാൻ പറയും. അത്തരത്തിൽ ഉള്ളു പൊള്ളിക്കുന്ന കവിതസമാഹാരമാണ്, ധ്വനി ബുക്സ് ഏറ്റവും അടുത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “നിന്നോളമൊരു നിഴലുമെന്നെ അലട്ടിയിട്ടില്ല,

നിന്നോളമൊരു വസന്തവുമെന്നിൽ വേരിട്ടിട്ടുമില്ല” എന്നുള്ള കവിതാസമാഹാരം.

ഇരുപത് കവിതകൾ ആണ് ഈ സമാഹാരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഇതിലെ ” മരണക്കിണർ ” എന്ന് പേരുള്ള കവിതയിൽ നിന്നും തുടങ്ങട്ടെ..

വിട്ടു പോയ മനുഷ്യരുടെ മുന്നിൽ യാചിക്കുന്നവരെ കുറിച്ചാണ് ഈ കവിതയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. അതിലെ കുറച്ചു വരികൾ ഇങ്ങനെയാണ്.

” കടല് വറ്റുമ്പോൾ പിടയുന്ന

 മീനുകളുടെ സമനിലയില്ലാത്ത

 ഭാഷയായിരിക്കും

 അന്ന്, നിങ്ങൾക്ക് “

അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടുപോകുന്ന ജീവിതങ്ങളെ അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യരെ നോവുകൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുവാൻ അതിനുമപ്പുറം വാചകങ്ങൾ ഉണ്ടാവേണ്ടതില്ലയെന്ന് തോന്നുന്നു. മുറിവുകൾ തുന്നുന്ന പക്ഷികളുടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കെന്ന പോലെ തന്നെയാണ് കൃഷ്ണയുടെ കവിതകൾ ആസ്വാദകന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിയുന്നത്.

” ജെസീക്ക” യെന്ന് തുടങ്ങുന്ന കവിതയിൽ, സ്ത്രീയാകുവാൻ മോഹിക്കപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷന്റെയും അവളെ സ്നേഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു പുരുഷന്റെയും ജീവിതത്തെ, നൊമ്പരത്തെ, ആത്മപരിവേദനങ്ങളെ വരച്ചു വെയ്ക്കുന്നു.

” ആണും പെണ്ണും കെട്ടതാണോ?

 ആണും പെണ്ണും തെളിഞ്ഞതെന്ന്

 അവൾ തിരുത്തി “

പൂർണ്ണതിങ്കളിനെ കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുകയാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലും ഇങ്ങനെ ഒരു തിരുത്തൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ടെന്നും നമുക്ക് ആ വരികളിലൂടെ വായിക്കാം.

” അരി തിളച്ച്

 പൊന്തുന്ന

കലത്തിലെന്ന പോലെ

ഞങ്ങൾ

വേവ് തെറ്റി,

ആരുമറിയാതെ

പ്രണയിച്ച്

കൊണ്ടേയിരുന്നു “

ലിംഗമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് ദിവസങ്ങൾ ബാക്കി നിൽക്കെ, തണുത്തുപോയൊരു ചന്ദ്രഗോളം കണക്കെ അവൾ തൂങ്ങിയാടിയത് എന്തിനാകും? അവനെ തനിച്ചാക്കിയത്, എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചത് എന്തിനാകും? അവനെപ്പോലെ വായനക്കാരനും ജെസീക്ക നീറ്റൽ ആകുന്നു.

ഇങ്ങനെ കവിതകളുടെ മാസ്മരികതയിലൂടെ ജീവിതത്തിന്റെ സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ മുഖങ്ങളെ കോറിയിടുന്ന കവിതാസമാഹരമാണ് ഇത്. കവിതകൾ, പലപ്പോഴും കലഹങ്ങളാണ്. കാലത്തിനോട് സംവദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കലഹങ്ങൾ. ഭൂമിയിൽ നിന്നും വേരറ്റു പോകുന്നതിനു മുന്പേ കവി തന്റെ കലഹങ്ങളെ ഭൂമിയുടെ മാറിലേയ്ക്ക് കുടഞ്ഞിടുകയാണ്. അവന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെ വേദികളിൽ പടർന്നു വീണ്ടും അത് പുതിയ മുളകളായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യട്ടെ. കാലം പതിയിരുന്നു നോക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയുമെത്ര കലഹങ്ങൾക്ക്.. കവിതകളുടെ കലാപങ്ങൾക്ക് ഭൂമി വേദിയാകുമെന്ന്..

” നിങ്ങളുടെ

മുറിവുകളുടെ ആഴമറിയുന്ന,

മറുകുകളുടെ എണ്ണമറിയുന്ന,

നിശ്വാസങ്ങളുടെ നീളമറിയുന്ന

ഒരു മനുഷ്യൻ നിങ്ങളെ തേടി വരും.

എവിടെയുമില്ലാത്തൊരു

ചൂട് അയാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ

നിന്നും നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടും.

അതിന്റെ രഹസ്യം മറ്റൊരാൾക്കും

മനസ്സിലാകാതിരിക്കട്ടെ..

അത് നിങ്ങളെ മാത്രം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. “

 

 ഹരിത. ആർ

കൺജൻറ്റീവൈറ്റിസ്

 

കണ്ണിന്റെ പുറത്തെ പാളിയായ കൺജങ്ക്റ്റൈവയെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു സാംക്രമിക രോഗമാണ് ചെങ്കണ്ണ്. മദ്രാസ് ഐ, മഹാളി  എന്നൊക്കെ  അറിയപ്പെടുന്ന ഈ അസുഖത്തിന്റെ വൈദ്യശാസ്ത്ര നാമമാണ് കൺജൻറ്റീവൈറ്റിസ്.

വൈറസ്, ബാക്ടീരിയ എന്നിവയാണ് ഏറ്റവും സാധാരണമായ കാരണങ്ങൾ. മറ്റു വസ്തുക്കൾ കണ്ണിൽ വീണും, അലർജികളാലും, ശീതകാലത്തെ വരൾച്ചയാലും സമാന അവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കാം.

ഇതിൽ ബാക്ടീരിയ, വൈറൽ അണുബാധകൾ പകർച്ചവ്യാധിയാണ്, അവ ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്ക് പകരുന്നു. വൈറൽ  കേസുകളിൽ 65% മുതൽ 90% വരെ അഡെനോവൈറസ് മൂലം ഉണ്ടാകുന്നവയാണ്.

ബാക്ടീരിയൽ  കൺജൻറ്റീവൈറ്റിസിന്റെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ കാരണക്കാർ സ്റ്റഫൈലോകോക്കസ് ഓറിയസ്, സ്ട്രെപ്റ്റോകോക്കസ് ന്യുമോണിയ, ഹീമോഫിലസ് ഇൻഫ്ലുവൻസ എന്നിവയാണ്.

പൂമ്പൊടി, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, സൗന്ദര്യവർദ്ധകവസ്തുക്കൾ, പൊടി, പുക, പൊടിപടലങ്ങൾ, കണ്ണിലൊഴിക്കുന്ന തുള്ളിമരുന്നുകൾ തുടങ്ങിയ ധാരാളം കാരണങ്ങൾ അലർജിക് കൺജൻറ്റീവൈറ്റിസിനു കാരണമാകാം.

രോഗ ലക്ഷണങ്ങൾ

കണ്ണിൽ ചുവപ്പു നിറം, കണ്ണീരൊലിപ്പ്, ചൊറിച്ചിലും അസ്വസ്ഥതയും, കൺപോളകളിൽ വീക്കം എന്നിവയാണ് സാധാരണയായി കണ്ടുവരുന്ന രോഗ ലക്ഷണങ്ങൾ. കണ്ണിന് ചുവപ്പുനിറം ഉണ്ടാകുന്നതിനു പുറമെ കൺപോളകൾക്കു വീക്കവും തടിപ്പും, തുറക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം കണ്ണിൽ പീള കെട്ടുക, പ്രകാശം അടിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിൽ അസ്വസ്ഥത, കണ്ണിൽ കരടു പോയത് പോലെ തോന്നുക എന്നീ ലക്ഷണങ്ങളും സാധാരണമാണ്.

രോഗ നിർണ്ണയം:

രോഗനിർണയം പലപ്പോഴും അടയാളങ്ങളെയും ലക്ഷണങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. വിരളമായി ചിലപ്പോൾ കാര്യക്ഷമമായ രോഗ നിർണ്ണയത്തിന് കണ്ണിൽ നിന്നുള്ള സ്രവത്തിന്റെ  ഒരു സാമ്പിൾ കൾച്ചർ ചെയ്യാറുണ്ട്.

 പ്രതിരോധം

ഇപ്പോൾ കേരളത്തിൽ വ്യാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചെങ്കണ്ണു രോഗത്തിനു വലിയ കോമ്പ്ലിക്കേഷനുകൾ കാണാറില്ല. വ്യക്തി ശുചിത്വത്തിലൂടെയും, രോഗി ഉപയോഗിച്ച വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക, കൈ വൃത്തിയായി കഴുകുക എന്നിവയിലൂടെയും  ഈ രോഗത്തെ ഭാഗികമായി പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയും. സാനിറ്റൈസർ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങുക.

മിക്ക കൺജൻറ്റീവൈറ്റിസിനും സാധാരണയായി ചികിത്സയില്ലാതെ സ്വയം പരിഹരിക്കപ്പെടും. 3 ദിവസത്തിനുശേഷവും ഒരു പുരോഗതിയും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ മാത്രമേ ചികിത്സ സത്യത്തിൽ ആവശ്യമുള്ളു.

 ഡോ. ടി.ജി. മനോജ് കുമാർ

 

ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ സാരഥികൾക്ക് ആശംസകൾ അറിയിക്കുന്നു.

എല്ലാ താളുകളിലും നിറയെ അറിവുകൾ, കഥകൾ കവിതകൾ.

സ്നേഹത്തോടെ

റാണി സുനിൽ, ലണ്ടൻ

അടുത്തകാലത്താണ് ഇതിവൃത്തം വായിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയത്. നല്ല അടുക്കും അടുക്കും ചിട്ടയുമോടെ മാസികയിൽ ഓരോന്നിനും സ്ഥാനം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതിനാൽ ഇച്ഛയ്ക്കനുസരിച്ച് വായിക്കുവാൻ എളുപ്പമുണ്ട്. ഡോക്ടർ സുമേഷ് രാമചന്ദ്രന്റെ ശശി ഋഷിമാർ മാസികയ്ക്ക് നല്ലൊരു മുഖപ്രൗഢി നൽകി. രണ്ടു പ്രതിഭകളുടെ നീണ്ട യാഥാർഥ്യങ്ങൾ ഇത്രയും ക്രോഡീകരിച്ച് എഴുതാൻ സാധാരണ എഴുത്തുകാർക്ക് അസാധ്യമാണ്. എപ്പോഴും താങ്കളുടെ തൂലിക ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ. തുടർന്നുള്ള പ്രതീക്ഷകളോടെ ഒരു വായനക്കാരൻ.

ചന്ദ്രശേഖരൻ, കോയമ്പത്തൂർ

ഗംഭീരമായ ഒരു വായന നൽകുന്നുണ്ട് ഇതിവൃത്തം മാസിക. കഥകൾ, കവിതകൾ, ലേഖനങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം. പ്രതിപാദ്യം ഗംഭീരം. മാസികയ്ക്കും അണിയറ പ്രവർത്തകർക്കും അഭിനന്ദനങ്ങൾ

രേവതി ബാലകൃഷ്ണൻ, തൃപ്പൂണിത്തുറ

ധാരാളം മാസികൾ ഓൺലൈനിൽ ലഭ്യമാണ്. പലതിന്റേയും പേരു പോലുമറിയില്ല. എന്നാൽ മറ്റു മാസികകളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമാണ് ഇതിവൃത്തം. നല്ല നിലവാരം പുലർത്തുന്നു. ഒരു നോവൽ കൂടി തുടങ്ങാമായിരുന്നു എന്ന് ഒരഭിപ്രായമുണ്ട്. ഒത്തിരി സ്നേഹത്തോടെ.

രശ്മി മേനോൻ, പട്ടാമ്പി

കവിതകളിൽ ഏതാണ് നല്ലത് എന്ന് വിലയിരുത്താൻ കഴിയാത്തത്ര മനോഹരങ്ങളായ കവിതകൾ, കഥകൾ, യാത്ര, ആരോഗ്യം, പാചകം, പുസ്തകാസ്വാദനം, തുടങ്ങി എല്ലാം മനോഹരം. പ്രതിപാദ്യം എടുത്തു പറയേണ്ട ഒന്നു തന്നെ. ലളിതവും രസകരവുമായ ശൈലി. ഇങ്ങനെയും ചിന്തിക്കാമല്ലോ എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അഭിനന്ദനങ്ങൾ

കെ. എം. മുസ്തഫ, ഷാർജ

മലയാള ഭാഷയ്ക്കു തന്നെ ഒരലങ്കാരമാണ് ഇതിവൃത്തം മലയാള മാസിക. നല്ല കഥകൾ, കവിതകൾ, ലേഖനങ്ങൾ എന്നിവയാൽ സമ്പുഷ്ടമായ ഒരു മാസിക. മലയാള സാഹിത്യം സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരെ വേണ്ടത്ര പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്ന് പലയിടങ്ങളിലും കാണുന്നുണ്ട്. അതിനൊരപവാദം കൂടിയാണ് ഈ മാസിക. ധാരാളം നല്ല എഴുത്തുകാരെ വായനക്കാർക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് ഈ മാസിക. അതിൽ വലിയൊരു ശതമാനം എഴുത്തുകാരും സ്ത്രീകൾ ആണ് എന്നതിൽ ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ വലിയ അഭിമാനം തോന്നുന്നു.

നിർമ്മല എം കെ , ചാലക്കുടി

പേരുപോലെ മനോഹരങ്ങളായ ഇതിവൃത്തവും. ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു വായിക്കുന്ന ഒരു മാസികയാണ് ഇതിവൃത്തം. ശ്രീ സുമേഷ് രാമചന്ദ്രന്റെ പ്രതിപാദ്യം ആണ് ആദ്യം വായിക്കുക. സരസമായ പ്രതിപാദ്യം. ആരോഗ്യ, സഞ്ചാര ലേഖനങ്ങളും കേമം. പുസ്തകാസ്വാദനം പലപ്പോഴും ആ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങലിൽ തന്നെയെത്തിക്കുന്നു. കഥകളും കവിതകളും നിലവാരം പുലർത്തുന്നവ തന്നെ. ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ വിജയ യാത്രയ്ക്ക് എല്ലാവിധ ആശംസകളും.

ഉദയൻ രാമകൃഷ്ണൻ, സിഡ്നി, ഓസ്ട്രേലിയ.

ഫേസ്ബുക്കിലൂടെയുള്ള പരിചയമാണ് എനിക്ക് ഡോ. സുനീത് മാത്യുവിനോടുള്ളത്.താങ്കളുടെ കുറച്ചു കഥകൾ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മനോഹരമായ കഥകൾ ആയിരുന്നു. അവയെല്ലാം. എന്നാൽ ഇതിവൃത്തം മാസികയിൽ താങ്കളുടെ കഥകൾ കാണുന്നില്ല എന്നത് ദുഃഖകരം തന്നെയാണ്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് താങ്കളുടെ കഥകളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇന്തോന്വേഷ്യൻ ദിനങ്ങൾ മനോഹരമാകുന്നുണ്ട്. മാസികയിലെ സൃഷ്ടികൾ എല്ലാം മികച്ചവ തന്നെ. അഭിനന്ദനങ്ങൾ.

ഷൈനി സോമസുന്ദരം, തിരുവനന്തപുരം.

ഇതിവൃത്തം മലയാള സാംസ്കാരിക മാസിക, നവംബർ 2022, ലക്കം 26

 

മുഖമൊഴി

അടുത്ത കാലങ്ങളിൽ കമിതാക്കളിൽ ഒരാൾ അവരുടെ ഇണയെ കൊല്ലുന്ന വാർത്തകൾ അധികമായി കേൾക്കുവാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആസിഡ് ആക്രമണമായിരുന്നു കുറച്ചു കാലം മുൻപു വരെയെങ്കിൽ, ഇന്നത് കുത്തിക്കൊല, വെട്ടിക്കൊല, വിഷം കൊടുക്കൽ എന്നിങ്ങനെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന രീതികൾ തന്നെയാണ് ലോകവ്യാപകമായി കൂടുതലും നടക്കുന്നത്. നമുക്ക് അത്രയ്ക്ക് പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. എന്താണ് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

എല്ലാക്കാലങ്ങളിലും ഇതൊക്കെ നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം. ഭാര്യയെ കൊല്ലുന്നതിനെ uxoricide എന്നും ഭർത്താവിനെ കൊല്ലുന്നതിനെ mariticide അല്ലെങ്കിൽ viricide എന്നൊക്കെ പേരുകളിട്ടു വിളിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് പോലും കാലമേറെയായി. നാല് uxoricide നടക്കുമ്പോൾ ഒരു mariticide മാത്രമേ നടക്കുന്നുള്ളൂ എന്നായിരുന്നു ഇതുവരെയുള്ള പഠനങ്ങൾ. അത് ശരിയാണോ എന്ന് സംശയിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഇക്കാലത്തു വാർത്തകൾ പുറത്തു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിലുമൊരു തുല്യത വേണമോ എന്തോ?

പൊതുവായി ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്കു പുറകിൽ പറഞ്ഞിരുന്നത്, അസൂയ, ലാഭം, സംശയം, രോഗകരമായ സ്നേഹം എന്നിവയായിരുന്നു. അതിലുപരി മറ്റു ചില കാര്യങ്ങൾ കൂടി ഇതിന്റെ പുറകിലുണ്ട്. ആക്രമണ സ്വഭാവമുള്ള, പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം ഉണ്ടാകുന്ന ചില വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ഇതിനു പുറകിലുണ്ടാകാം. ഭൂരിഭാഗവും അവരുടെ കോപവും ആക്രമണ സ്വഭാവവും വീട്ടിലും നാട്ടിലും പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ടാകാം. ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്വഭാവത്തിലുണ്ടാകുന്ന വൈകല്യങ്ങൾ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുകയും അതിനു വിദഗ്ധ സഹായം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ പല കൊലപാതകങ്ങളും ഒഴിവാക്കുവാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നു എന്നും നാം ഓർക്കണം.

നഷ്ടപ്പെടുമോയെന്ന ഭയം, രോഗകരമായ സ്നേഹം ഉള്ളവരെ ഇത്തരത്തിലുള്ള കൊലപാതകങ്ങളിലേക്കു നയിക്കും. ഓർക്കുക അവരുടെ സ്നേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹമല്ല മറിച്ച് വെറിപിടിച്ച സ്നേഹമാണ്. പൂർണ്ണ മാനസിക ആരോഗ്യമുള്ള ഒരാൾക്ക് കൊലപാതകം നടത്തുക അസാധ്യമാണ്.

ലൈംഗീക അസൂയ, സംശയ രോഗം എന്നിവയും ഇത്തരം കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് കാരണമാകാറുണ്ട്. ഇത്തരക്കാർ മിക്കപ്പോഴും കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയും പതിവാണ്. മദ്യവും മയക്കു മരുന്നുകളും ഇതിനാക്കം കൂട്ടാറുണ്ട്.

സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനു വേണ്ടിയിട്ടൊ മറ്റൊരു ഇണയെ ലഭിക്കുന്നതിനോ ഇത്തരം കൊലപാതകങ്ങൾ നടക്കാറുണ്ട്. ഇൻഷുറൻസ് തുകയ്ക്ക് വേണ്ടി പോലും ഇത്തരം കൊലപാതകങ്ങൾ ധാരാളം നടന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ അറിഞ്ഞതിനേക്കാൾ ഒരു പക്ഷേ കൂടുതലാകാം ഇത്തരത്തിലുള്ള കൊലപാതകങ്ങൾ.

നമ്മൾ ഒന്നോർക്കുക. നമ്മുടെ മാനസികാരോഗ്യം നാൾക്കു നാൾ കുറഞ്ഞു വരുന്നു. അതിനു പല കാരണങ്ങളുണ്ടാകാം. എന്നാൽ നമ്മൾ ഓർക്കേണ്ടതായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. സ്വഭാവത്തിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ ചില മാനസിക രോഗങ്ങളുടെ ലക്ഷണമാകാം. അതിനു കൃത്യമായും വിദഗ്ധസഹായം തേടണം. അതിൽ മോശം വിചാരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. മാത്രമല്ല ഭാവിയിലുണ്ടാകാവുന്ന അപകടങ്ങളെയും,മരണങ്ങളെയും, ജയിൽ ശിക്ഷകളെയും ഇല്ലാതാക്കുവാനും സാധിക്കും.

എല്ലാവർക്കും നല്ല മാനസികാരോഗ്യം നേരുന്നു. ഇതാകട്ടെ ഈ മാസത്തെ ചിന്ത.

ഡോ സുനീത് മാത്യു

ഋഷിയും ശശിയും

 

ഇക്കുറി ഋഷിയുടെയും ശശിയുടെയും കഥപറയാം.

ഈയടുത്തു കേട്ട വാർത്തകളിൽ മികച്ചത് ഋഷിയുടെ ഉയർച്ചയും ശശിയുടെ തകർച്ചയുമാണ്. രണ്ടുപേർക്കും സമാനതക്കളേറെയാണ്. കഷ്ടപ്പെട്ട് ജോലിചെയ്തു നല്ലനിലയിൽ കഴിഞ്ഞ മധ്യവര്‍ഗ്ഗ കുടുബങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന മിടുക്കരായ രണ്ടുപേർ.

രണ്ടുപേരും ഇംഗ്ലണ്ടിലാണ് ജനിച്ചത്. ഒരാൾ അവിടെ തുടർന്നു. മറ്റൊരാൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ജനിച്ചതിന്റെ ആനുകൂല്യത്തിൽ ഏതുനിമിഷം വേണമെങ്കിലും UK പൗരത്വം ലഭിക്കാവുന്ന ശശി, താൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയാൽ കാണുന്നത് ഒര് ഇന്ത്യക്കാരനെയാണെന്ന ന്യായം പറഞ്ഞു ഇന്ത്യക്കാരനായിതന്നെ ജീവിച്ചു.

ഋഷി ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നല്ല സ്‌കൂളുകളിലും യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലും പഠിച്ചു. അമേരിക്കയിലെ സ്റ്റാൻഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽനിന്നും MBA ബിരുദമെടുത്തു. ബാങ്കിങ് രംഗത്ത് ജോലിനോക്കി. ശശി ഇന്ത്യയിലെ നല്ല സ്കൂളുകളിലും യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലും പഠിച്ചു. അമേരിക്കയിലെ ടഫ്‌റ്സ് സർവ്വകലാശാലയിൽനിന്നും (Tufts University) രണ്ട് MA യും (MA-MA!) ഒരു PhD യും എടുത്ത് മാമനും കേമനുമായി. UN നിൽ ഉന്നതനിലയിൽ ജോലിചെയ്തു പ്രശസ്‌തനായി.

ശശി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ഇൻഡ്യാക്കാരനെ മാത്രമല്ല കണ്ടത്. ഹിന്ദിസിനിമാ താരങ്ങളെ വെല്ലുന്ന മുഖലാവണ്യവും കണ്ടു. ആ മൂഞ്ചിയിൽ ഭ്രമിച്ചുപോയവരുടെ കഥ ഇവിടെ പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. സുന്ദരനായ ബുദ്ധിമാൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല ശശി. രാഷ്ട്രീയം, മതം, സാഹിത്യം, സൗന്ദര്യം, ബുദ്ധി, കഴിവ്, വാക്ചാതുരി, വിവേകം, വിവാദം എന്നിവയെല്ലാം ശശിയിൽ പുത്തരിക്കണ്ടം മൈതാനത്തെ രാഷ്ട്രീയപ്രസംഗം കേൾക്കാൻ വെറുതെ തടിച്ചുകൂടിയ ജനാവലിയെപ്പോലെ സമൃദ്ധമായ് പാഴായിനിന്നു. ‘എന്തിനോ തിളയ്ക്കുന്ന…’ എന്നമാതിരി.

ഋഷി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്താണ് കണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. തടിച്ചു ചുവന്നു ചുരുട്ടും വലിച്ചുനില്ക്കുന്ന വികൃതരൂപിയായ ഒരു വെള്ളക്കാരനെ കണ്ടിരിക്കാനാണ് വഴി. അതുകൊണ്ടു അയാൾ ഉള്ളമൂഞ്ചി വച്ച് ഒരൽപം ബാങ്ക് ബാലൻസ് കൂടുതലുള്ള ഒരു ഇൻഡ്യാക്കാരി പെങ്കൊച്ചിനെ കല്യാണം കഴിച്ചു. മംഗല്യം കഴിഞ്ഞാണ് മനസ്സിലായത് അവൾ ബ്രിട്ടീഷ് രാഞ്ജിയേക്കാൾ പണക്കാരിയാണെന്ന വർത്തമാനം. ഉണ്ണിക്കൊന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു, പാവം!

ഇതിനിടയിൽ ശശി പലതു കെട്ടി, ചിലതു തട്ടി. UN നിൽ ഇരുന്നു ലോകം നന്നാക്കി ബാക്കി കിട്ടിയസമയം കൊണ്ട് മഹത്തരങ്ങളായ ഇന്ത്യൻ നോവലുകൾ എഴുതി. ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചെഴുതി കലിതീർത്തു. ബാക്കികിട്ടിയ കുറച്ചുസമയം കൊണ്ട് സീതാകല്യാണങ്ങൾ നടത്തി. സീതമാരെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. ലവനും കുശനും അച്ഛനെപ്പോലെതന്നെ മിടുക്കരായി.

ഇനിയാണ് കഥയിലെ വഴിത്തിരിവ്. Oliver Twist! തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താൽ രണ്ടുപേരും രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കിറങ്ങി. ഒന്നു കൂടി തെളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ. ശശി ഇറങ്ങി, ഋഷി കേറി.

2009 തിൽ ശശി വെള്ളക്കാരെ തുരത്തിയ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഇപ്പോൾ വെള്ളക്കാരി തുരത്തുന്ന ദേശീയപാർട്ടിയിൽ ചേർന്നു. പലവട്ടം MP ആയതും ഇടക്ക് ഒരു ചെറിയ മന്ത്രിയായതും, പിന്നെ ആർക്കുംവേണ്ടാത്ത ഒരായിരം വോട്ടുപിടിച്ചതും മാറ്റിനിർത്തിയാൽ പണ്ട് ചാക്കോ മാഷ് കണക്കില്ലാത്ത ലോകത്തെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞതുപോലായി. വട്ടപ്പൂജ്യം! വല്ലാത്ത കണക്കായിപ്പോയി.

മറുവശത്തു ഋഷി 2015 ൽ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കിറങ്ങി. ഇന്ത്യക്കു സ്വാതന്ത്രം നൽകരുതെന്ന് കടുംപിടിത്തം പിടിച്ച അതേ ചുരുട്ടുവലിക്കാരന്റെ പാർട്ടിയിൽ. പക്ഷെ അവരെല്ലാം മറന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ഋഷി 2018 ൽ അണ്ടർ സെക്രട്ടറിയായി, 2019 ൽ ട്രഷറി സെക്രട്ടറിയും, 2020 ൽ ധനമന്ത്രി (Chancellor of the Exchequer), 2022 ൽ പാർട്ടി നേതാവായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ലോകത്തെ ഒരുകാലത്തു അടക്കിഭരിച്ച ഇന്ത്യയെ കൊള്ളയടിച്ചു പിച്ചിച്ചീന്തിയ രാജ്യത്തിൻറെ അമരക്കാരനായി ഇന്ത്യൻ പാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു വേദനിക്കുന്ന കോടീശ്വരനെ 2022 ൽ അവർ പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കി.

എഴുപത്തഞ്ചു വർഷമായി ബ്രട്ടീഷ്കാരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യക്കാരോട് മാത്രം പ്രതികാരം ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീപാർട്ടികളിലേക്കുവരുന്ന മികച്ചവർ ശശിയാകാതെ പിന്നെ ഋഷിയാകില്ലല്ലോ!

ശശിയായി എന്ന പ്രയോഗംകണ്ടുപിടിച്ച പുണ്യാത്മാവിനു ഒരായിരം പ്രണാമം. മൂന്നുലോകങ്ങളിലെയും സത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന ക്രാന്തദർശിയായ അങ്ങാരാണ്, മഹാനുഭാവൻ? ഋഷിയായി എന്ന പ്രയോഗംകൂടി ഒന്നു പരിഗണിച്ചു വൈറൽ ആക്കിത്തരണം, മഹാത്‌മൻ!

ഒരുപേരിൽ എന്തിരിക്കുന്നു എന്നുചോദിച്ച ഷേക്സ്പിയറിനോട് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ. അതൊക്കെ പണ്ടായിരുന്നു സാർ. ഇപ്പോൾ പേരിലാണ് എല്ലാം.

എനിക്ക് മാതാപിതാക്കളോടൊക്കെ ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് ഋഷിയെന്നോ, വിജയനെന്നോ, നരേന്ദ്രനെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ സോണിയമോൾ എന്നോ ഒക്കെ പേരിടണം.

അല്ലാതെ വല്ല ശശിയെന്നോ സുമേഷെന്നോ ഒക്കെയിട്ട് അവരുടെ ഭാവി തുലക്കരുത്!

സുമേഷ് രാമചന്ദ്രൻ

വൃദ്ധനൊമ്പരം

 

വേണ്ടാത്തതൊക്കെയും തപ്പിയെടുത്തയാൾ 

മുക്കിലൊരിടത്തു കൊണ്ടു കൂട്ടും

മുടിയുണ്ട് നഖമുണ്ട് നാറത്തുണിയുണ്ട്

കണ്ണടത്തോടുണ്ട് കൂടുമുണ്ട്

മാലിന്യമെന്നൊന്നു കണ്ടാലയാളുടെ

മൂക്കിനു തുമ്പു വിറവിറക്കും

വിലപിടിപ്പുള്ളതാണോരോ നിമിഷവും

പാഴല്ല വാഴ്വെന്നയാൾ പറയും

പ്രായമിന്നേറെയായ് കണ്ണും തിരിയാതായ്

വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതുമറിയാതായി

എങ്കിലുമിന്നുമതുമിതും തപ്പി

മുക്കിലൊരിടത്തു കൊണ്ടു വെയ്ക്കും

കൂടിക്കിടക്കുന്ന പാഴ് വസ്തുവോരോന്നും

പരതിയെടുത്തു മണത്തുനോക്കും

കണ്ടതും കണ്ടതും തന്റെയാണെന്നയാൾ

ഒന്നും കളയാതെ ചേര്‍ത്തുവെയ്ക്കും.

 

ഇ. എസ്. സതീശൻ

ദേവഭൂമിയിലെ ചിത്രശലഭങ്ങൾ

 

ഭുവനേശ്വര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍റെ അഞ്ചാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് മംഗള വിവേക് എക്സ്പ്രസ് എത്തിച്ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ സമയം ഏതാണ്ടു മദ്ധ്യാഹ്നമായിരുന്നു.

 നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന ജനസാഗരത്തിലെ ഒരു ബിന്ദുവായി, പ്രത്യാശയോടെ സമീപിക്കുന്ന ടാക്സിക്കാരേയും പോര്‍ട്ടര്‍മാരെയും മറികടന്ന് ഞാന്‍ പുറത്തേക്കു നടന്നു. സ്റ്റേഷനു തൊട്ടടുത്തായി നഗരത്തിന്‍റെ പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ കല്‍പനാസ്ക്വയര്‍. അവിടെ ഹോട്ടല്‍ കലിംഗ അശോകില്‍ എനിക്കായി റിസര്‍വു ചെയ്ത മുറിയുണ്ട്. വിസ്തരിച്ചുള്ള കുളിയും തരക്കേടില്ലാത്ത ഉച്ചഭക്ഷണവും അകമ്പടിയായി ചെറിയൊരു മയക്കവും കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ സമയം രണ്ടു മണിയോടടുത്തിരുന്നു..

ഇനി ഏതു നിമിഷവും വന്നെത്താവുന്ന ഒരു ഫോണ്‍ വിളിയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാന്‍ മുറിയിലെ ജാലകക്കാഴ്ചകളിലേക്കു മിഴി നട്ടു. മറ്റു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണു ഭുവനേശ്വര്‍. പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ ഒരു വലിയ ഗ്രാമം പോലെയാണത്. എങ്ങും പ്രസന്നമായ മുഖങ്ങള്‍. ആളുകളുടെ പെരുമാറ്റം ഏറെ ഹൃദ്യം. അപരിചിതരുടെ വാക്കുകളില്‍പ്പോലും നിറയുന്ന സൌമ്യതയും വിനയവും.

നന്ദിനിയും ഇതുപോലെയായിരുന്നു. അവളയച്ച മെസേജിലെ വാചകങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഓര്‍മ്മയിലെത്തി.. “നീ എന്നെ മറന്നിട്ടുണ്ടാകില്ലെന്നറിയാം ഒരുപാടു പരിശ്രമിച്ചാണ് നിന്‍റെ ഐഡി കണ്ടെത്തിയത്…. എന്‍റെ മകളുടെ വിവാഹമാണ്..നീ വരാതിരിക്കരുത്………… . ഓര്‍ക്കുന്തോറും എല്ലാം വിചിത്രമായിത്തോന്നി.. നാട്ടില്‍ നിന്നും ആയിരക്കണക്കിനു കിലോമീറ്ററുകള്‍ അകലെ…..അറിയാത്ത നാട്ടില്‍, അറിയാത്ത ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍..എന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്ന ചിലര്‍….. എതൊരു ജന്മാന്തര ബന്ധമാണ് എന്നെ ഇവിടെയിങ്ങനെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്..!

ഫോണ്‍ ശബ്ദിക്കുന്നു… അതു കമലേഷ് ആണ്.. “ഭായിസാബ് ആപ് കഹാം ഹെ” മേം ഇധർ ഹോട്ടല്‍ കലിംഗാ മെം ഹും” “അച്ചാ സാബ് ഹം അഭി ആയെഗാ വഹാം” നന്ദിനിയുടെ ബന്ധുവാണ് കമലേഷ്.. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്താനായിരുന്നു അവന്റെ പ്ലാൻ. പക്ഷേ രണ്ടു രാത്രികളുടെ യാത്രയും കഴിഞ്ഞ് മുഷിഞ്ഞ വേഷവുമായി നേരെ നന്ദിനിയുടെ വിട്ടില്‍ കയറിച്ചെല്ലാന്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ആദ്യം കുളിച്ചൊന്ന് ഫ്രഷ് ആകണം. പിന്നെ ഒരു മയക്കവും അത്യാവശ്യം. രണ്ടു മണിക്കു ശേഷം വന്നാല്‍ മതിയെന്ന് അവനെ അറിയിക്കുകയായിരുന്നു..

“ഭുവനേശ്വര്‍ സിറ്റിയില്‍ നിന്നും പന്ത്രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയാണ് പിപിലി എന്ന കൊച്ചു പട്ടണം.. ഉത്തര വഴി കൊണാര്‍ക്ക് റോഡില്‍ അര മണിക്കൂര്‍ ദൂരം. ടൌണിനു നടുവിലെ ജങ്ഷനില്‍ നിന്നു പടിഞ്ഞാറ് ജത്നി റോഡിലേക്കു തിരിഞ്ഞ് രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ ഓടിയാല്‍ ഭരത്പൂര്‍……” നന്ദിനി മെയിലില്‍ എല്ലാം വിശദമായി എഴുതിയിരുന്നു….

പിപിലിയിലെക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടെ കമലേഷ് വാചാലനായി. അവന്‍റെ നാടാണത്.. ഒഡീഷയിലെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കരകൌശല വസ്തുക്കളുടെ കേന്ദ്രം.. കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന വര്‍ണ്ണക്കൂട്ടുകള്‍, ഭാരതത്തിന്‍റെ പൈതൃകപ്പട്ടികയില്‍ ഇടം നേടിയ വസ്ത്ര വൈവിധ്യങ്ങള്‍.. വിദേശരാജ്യങ്ങളില്‍പ്പോലും ഏറെ പ്രശസ്തിയുള്ള aplic വർക്കുകൾ ..

നന്ദിനീ ദേവിയുമായുള്ള പരിചയത്തെപ്പറ്റി കമലേഷ് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം മനസ്സ് നിശ്ചലമായി. ഒരുപാടു വര്‍ഷത്തെ പഴക്കമുണ്ട് ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്. ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട രംഗം ഇന്നും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. ഏറെയും സ്വര്‍ണ്ണനിറമുള്ള മുടിയാണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത്. സാധാരണ ചുരിദാരില്‍, സാമാന്യത്തിലധികം ഭംഗിയുള്ള രൂപം. കോളജിലെ നീണ്ട ഇടനാഴിയ്ക്കപ്പുറത്തു നിന്നു നടന്നെത്തിയ അവള്‍ നേരെ വന്നു കയറിയത് മനസ്സിനകത്തേയ്ക്കായിരുന്നു.. ലോകോളേജിലെ സഹപാഠികള്‍ക്കു പ്രിയങ്കരിയായിരുന്ന, സീനിയര്‍ താരങ്ങളുടെ വരെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായിരുന്ന രാജനന്ദിനീ ദേവി എന്ന ഒഡീഷക്കാരി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറത്ത്, മനസ്സില്‍ ഇന്നും മങ്ങലേറ്റിട്ടില്ല. അവള്‍ എറ്റവും അടുപ്പം കാണിച്ചിരുന്നതിന്‍റെ പേരില്‍ കോളജ് ഒന്നാകെ എന്നെ അസൂയയോടെ നോക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.

പിപിലിയിലെ പെട്രോള്‍പമ്പില്‍ കമലേഷ് കാര്‍ നിറുത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വെറുതേ പുറത്തിറങ്ങി ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.. കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന നിറങ്ങളുടെ വൈവിദ്ധ്യവുമായി വില്‍പനശാലകള്‍.. അസാമാന്യമായ കരകൌശലവൈദഗ്ധ്യം കരുപ്പിടിപ്പിച്ച കൌതുകവസ്തുക്കള്‍.. എങ്ങും നിറയുന്ന വര്‍ണ്ണപ്പൊലിമ,, മകളെ ഓര്‍ത്തു.. നിറക്കൂട്ടുകളേയും കൌതുക വസ്തുക്കളേയും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കുട്ടിക്ക് ഈ കാഴ്ചകള്‍ ഒരു വിസ്മയമാകുമായിരുന്നു… മടക്ക യാത്രയില്‍ ഒരു ഷോപ്പിങ്ങ് നടത്തണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു..

വീണ്ടും യാത്ര… ഭരത്പൂര്‍ അടുക്കുകയാണ്… ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ക്കു വേഗം കൂടുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..നന്ദിനിയുമായുള്ള അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കും ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിനുമിടയ്ക്ക് രണ്ടു ദശാബ്ദത്തിലധികം ദൈര്‍ഘ്യമുണ്ടെന്ന കാര്യം അവിശ്വസനീയമായിത്തോന്നി.. കാലം എത്ര വേഗത്തിലാണ് ആയുസ്സിന്‍റെ പട്ടികയില്‍ നിന്ന് ദിനങ്ങളെ മായ്ച്ചു കളയുന്നത്.. വിശാലമായ മുറ്റത്തിനപ്പുറത്ത്,വെണ്ണക്കല്‍പ്പാളികള്‍ കൊണ്ട് ആവരണമിട്ട പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ സ്വീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടു.

നന്ദിനിയുടെ അമ്മയെ മുമ്പു കോഴിക്കോട്ടു വച്ചു പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.. അന്നവര്‍ ഏറെ ഊർജ്ജ്വസ്വലയായ ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു. ഇന്ന് പ്രായം അവരെ ഏറെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ ഓടിവന്നു കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി.. ദേശവും ഭാഷയും തീര്‍ക്കുന്ന മഞ്ഞു മതിലുകള്‍ സൌഹൃദത്തിന്‍റെ ഊഷ്മളതയില്‍ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നു.. ഹാളില്‍ അവളേയും കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശാന്തനായിരുന്നു.

ആഫീസിലായിരിക്കുമ്പോഴുള്ള ഘനഗംഭീരത എന്‍റെ മുഖത്തുണ്ടെന്ന് ഞാനുറപ്പു വരുത്തി… സൌമ്യമായ മന്ദഹാസവുമായി, കാലത്തിന്‍റെ വിദൂരമായ എതോ കോണില്‍ നിന്നെന്നപോലെ അവള്‍ കടന്നു വന്നു.. മുടിയിലെ സ്വര്‍ണവര്‍ണ്ണം അല്‍പം മങ്ങിപ്പോയതൊഴിച്ചാല്‍ കാലം അവളില്‍ വലിയ മാറ്റമൊന്നും വരുത്തിയിട്ടില്ല…. .

ഇടനാഴിക്കപ്പുറത്ത് വീട്ടിനൊരു വശത്തായുള്ള ഗാര്‍ഡനിലേക്കിറങ്ങുന്ന കല്‍പ്പടവുകളില്‍ അടുത്തടുത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വികാരാധീനനായിരുന്നു… ഭൂതകാലത്തിന്‍റെ കാണാക്കയങ്ങളില്‍ ആണ്ടു പോയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ് ചിത്രശലഭങ്ങളായി ചുറ്റും പാറിക്കളിക്കുന്നു… അന്നും ഇതേ പോലെ, കല്‍പ്പടവുകളില്‍, ഇതിനേക്കാള്‍ അടുത്തിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ഭാഷയും ദൂരവും തീര്‍ത്ത അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ അന്നും ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.. ഈയൊരു നിമിഷം വരെ അതൊക്കെ മാഞ്ഞു പോയ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു..

പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍, ഇവിടെയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നിപ്പോയി… ഇരുപത്തിയഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ദിനങ്ങള്‍ ഏതോ വിസ്മൃതിയില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നു,,, “വരുമെന്ന് എന്തോ എനിക്കു നല്ല പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു…” നേര്‍ത്ത സ്വരത്തിലാണ് അവളതു പറഞ്ഞത്..

“മുന്‍പേ വരേണ്ടതായിരുന്നു. അന്ന് ആ അപകട വിവരം അറിഞ്ഞില്ല. നീ അറിയിച്ചതുമില്ല.” “അന്ന് ആകെ തകര്‍ന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാന്‍.. എന്തു കൊണ്ടോ ആരെയും കാണുവാന്‍ അന്നു ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല..” അവിചാരിതമായി വന്ന ദുരന്തം.. നൂറോളം ജീവനുകളെ ണാക്കയങ്ങളിലേക്കാവാഹിച്ച ചില്‍ക്കാ തടാകത്തിലെ ബോട്ടപകടത്തില്‍ അവള്‍ക്കു നഷ്ടമായത് അവളുടെ മംഗല്യ സൂത്രമായിരുന്നു..

” നിന്‍റെ മെസെജ് എന്നെ ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു”.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷവും നീ എന്നെ ഓര്‍ത്തിരിക്കുന്നുവെന്നത് എന്നെ ഒരുപാട് അതിശയിപ്പിച്ചു..” പൊടുന്നനെ അവളുടെ കൈകള്‍ എന്‍റെ കൈത്തലത്തില്‍ പിടിമുറുക്കി.. അമ്പരപ്പിനൊപ്പം കണ്ണുകളില്‍ ഉറവുകളുണരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.. “നീയെന്നെ ഒരിക്കലും ഓര്‍ത്തിരുന്നില്ലേ ഇത്രയും കാലം…?” അവള്‍ ചോദിച്ചു..”തമ്മില്‍ ഒരിക്കലും കാണില്ലെന്ന് നീ കരുതിയിരുന്നോ?” അവളുടെ നോട്ടം നേരിടാനാകാതെ ഞാന്‍ തല താഴ്ത്തി.. എന്താണു പറയേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു…

ആദ്യം ജ്യോതിയും പിന്നെ മകളും ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വന്നതില്‍പ്പിന്നെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ആദിമദ്ധ്യാന്തമൊക്കെ ഇല്ലാതായിരുന്നു.. ജീവിതത്തിന് ഒരേ താളം ഒരേ ഭാവം.. ഭൂതകാലം വെറുമൊരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു പലപ്പോഴും. പതിനാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയത് ഒട്ടും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.. എന്നു തൊട്ടാണ് ഓര്‍മ്മകളില്‍ നന്ദിനി ഒരു പ്രധാനകഥാപാത്രമല്ലാതായത്..? മനസ്സ് എത്ര സുന്ദരമായാണ് ഹൃദയത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നത്.. സന്ദര്‍ഭോചിതമല്ലാത്ത ഏതൊരു കാര്യവും അത് സമര്‍ത്ഥമായി മറയ്ക്കുന്നു.. ഞാന്‍ നിശബ്ദനായിരുന്നു…

“എനിക്കു മനസ്സിലാകും.”. അവള്‍ പറഞ്ഞു.. “എനിക്കറിയാമല്ലോ നിന്നെ..” “മെസെജ് അയക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ ഒരു പാട് ആലോചിച്ചു……… സ്വരൂപയുടെ വിവാഹത്തിന് നീയുണ്ടായിരിക്കണമെന്ന്. അതെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം തൊട്ടേ ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. ചന്ദ്രനാഥ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ ഞാനങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുക പോലുമില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് മറ്റെല്ലാവരുമുണ്ട്. ബന്ധുക്കളായി എത്രയോ ആളുകള്‍. പക്ഷേ അച്ഛനില്ലാത്ത എന്‍റെ കുട്ടി..! അവള്‍ ഒരനാഥയെപ്പോലെ ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വരുന്നതായി എനിക്കു തോന്നിപ്പോയി… അതെനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങിനെ ഒരു ചിന്ത മനസ്സില്‍ കടന്നു കൂടിയതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷെ നീ അടുത്തുണ്ടാകണമെന്ന് എന്തുകൊണ്ടോ ഞാനാഗ്രഹിച്ചു ..” എന്‍റെ വിരലുകളിന്മേലുള്ള അവളുടെ പിടി വിട്ടിരുന്നില്ല… അവളുടെ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ ഇറ്റു വീണ് എന്‍റെ കൈത്തണ്ട നനഞ്ഞു….

ഈയൊരു സന്ദര്‍ഭം എനിക്ക് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല. കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ പിതാവിന് അവിചാരിതമായി കിട്ടിയ ട്രാന്‍സ്ഫറിനൊപ്പം ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്കു പറിച്ചു നടപ്പെട്ട അവളുടെ കോളജ് ദിനങ്ങളുടെ, ഞങ്ങളൊന്നിച്ചുള്ള അവസാന നിമിഷങ്ങളില്‍ ,സ്റ്റേഡിയത്തിലെ സിമന്‍റു പടികളിലിരുന്ന് അവള്‍ കരഞ്ഞതും ഇതു പോലെയായിരുന്നു. അന്നും ഇതു പോലെ കൈത്തണ്ട കണ്ണീരു കൊണ്ടു നനയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിസ്സഹായതയോടെ ഇരുന്നു.. ഓടിയെത്താവുന്നതിലും അപ്പുറത്തായിരുന്നു അന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള ദൂരം.. പതിവായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കത്തുകള്‍ പിന്നെയെപ്പൊഴോ എങ്ങിനെയോ നിലച്ചു പോയത് എന്‍റെയോ അവളുടെയോ ജീവിതത്തിലെ ഏതെങ്കിലും വഴിത്തിരിവില്‍ വച്ചായിരിക്കണം..

ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി.. ആരെയും ആ പരിസരത്തെങ്ങും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.. എല്ലാവരും മുന്‍വശത്തും റോഡിനപ്പുറത്തായി ഒരുക്കിയ കൂറ്റന്‍ പന്തലിലുമായി തിരക്കിലാണ്.. ചടങ്ങുകള്‍ തുടങ്ങുന്നത് വൈകുന്നേരമാണ്. രാത്രി മുഴുവന്‍ നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ആഘോഷങ്ങള്‍.. ഇതാദ്യമായാണ് ഇങ്ങിനെ ഒരു വിവാഹച്ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നത്. നന്ദിനിയുടെ അമ്മാവന്‍ കാന്തിലാല്‍ ചടങ്ങുകളെപ്പറ്റി ഏകദേശ രൂപം നല്‍കി… സഹോദരിയുടെ മക്കള്‍ സുനീതിയും രമാകാന്തും കൂടി എന്നെ തലപ്പാവും മേലങ്കിയുമൊക്കെ അണിയിച്ചു. എല്ലാവരും ചിരപരിചിതരെപ്പോലെ ഇടപെട്ടത് എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു..

കേരളത്തെപ്പറ്റി രാജനന്ദിനീദേവിയുടെ കുടുബത്തിന് എന്നും നല്ല ഓര്‍മ്മകളാണുണ്ടായിരുന്നത്. ആ ഒരു സ്നേഹം മുഴുവനായും എനിക്കവര്‍ പകര്‍ന്നു നല്‍കുകയാണ്… മാംഗല്യവേദിയിലേക്കു കയറും മുമ്പ് സ്വരൂപ എന്‍റെ മുന്നിലെത്തി.. അവളെ ശരിക്കും കണ്ടത് അപ്പോഴാണ്.. വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ആഭരണങ്ങള്‍ക്കും ഉടയാടകള്‍ക്കുമിടയില്‍ പാതി മറഞ്ഞ മുഖത്തിന് ശ്രുതിയുമായി നല്ല സാമ്യം.. കാല്‍ തൊട്ടു വന്ദിച്ച അവളെ ചേര്‍ത്തണച്ച് നിറുകയില്‍ കൈവച്ച് ദീര്‍ഘസുമംഗലിയായിരിക്കാന്‍ അനുഗ്രഹിച്ചത് ഞാന്‍ തന്നെയായിരുന്നോ എന്ന് ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ നിന്ന് നിറകണ്ണുകളോടെ നന്ദിനി അതു നോക്കിനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും. അവിടുത്തെ ആചാരമനുസരിച്ച് വിവാഹച്ചടങ്ങുകളില്‍ വധൂവരന്മാരുടെ അമ്മമാര്‍ വേദിയില്‍ വരാറില്ല.. നന്ദിനി എന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യം ആഗ്രഹിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

കാലത്തിന്‍റെ ചില നിയോഗങ്ങള്‍ വിചിത്രങ്ങളാണ്. ദിശാസൂചികകളില്ലാതെ ജീവിതവീഥിയിലെ അറിയാത്ത വഴിത്തിരിവുകളില്‍ അവ നമ്മെയും കാത്തു നില്‍ക്കും.. സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറത്തുള്ള ഏതൊക്കെയോ കര്‍മ്മപഥങ്ങളിലേക്ക് അവ നമ്മെ കൊണ്ടു പോകും… .

ചടങ്ങുകള്‍ അവസാനിച്ച് വരനും വധുവും യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നേരം ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.. വധുവിന്‍റെ വിടപറച്ചില്‍ എല്ലാവരേയും വികാരാധീനരാക്കി. ദേശവും ചടങ്ങും മാറിയാലും ഈയൊരു സന്ദര്‍ഭത്തിനു മാത്രം ലോകത്തൊരിടത്തും മാറ്റമില്ലെന്ന് എനിക്ക് മുന്‍പും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.. ചടുലവും മനോഹരവുമായ ചുവടു വയ്പ്പുകളുമായി നൃത്തസംഘം അപ്പോഴും പന്തലില്‍ സജീവമായിരുന്നു.. ഒരു വേള എനിക്കും അതില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ടി വന്നു..

തലേന്നു തന്നെ എനിക്കു വേണ്ടി വീട്ടില്‍ ഒരുക്കിയിട്ടിരുന്ന മുറിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ നേരം പുലരാന്‍ ഏറെയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.. കുളിയും കഴിഞ്ഞ് കിടന്നതു മാത്രം ഓര്‍മ്മയുണ്ട്,, . ഉണരുമ്പോള്‍ ഏറെ വൈകി.. ധൃതഗതിയില്‍ മടക്ക യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടത്തി. രണ്ടുമണി ക്കാണ് ഭൂവനേശ്വറിൽ നിന്ന് ബാംഗ്ലൂർക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റ്. റൂം വെക്കേറ്റു ചെയ്ത് ബാഗേജ് എടുക്കണം. പോകുന്ന വഴിക്ക് അല്‍പം ഷോപ്പിങ്ങും. .

ഞാന്‍ പ്രാതല്‍ കഴിക്കുന്നതും നോക്കി മേശയ്ക്കരികില്‍ നന്ദിനി ഇരുന്നു..അവള്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നെന്നു തോന്നി. കണ്ണുകളില്‍ നിറയുന്ന ക്ഷീണം.. ഒരു പക്ഷേ ഞാനുണരുന്നതും കാത്ത് അവളിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും..

ശുദ്ധസസ്യഭുക്കായ നന്ദിനിയെ കാന്‍റീനില്‍ വച്ചു മത്സ്യം കഴിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത് പെട്ടെന്നോര്‍മ്മ വന്നു.. അന്നു മുഴുവന്‍ വിമ്മിഷ്ടവുമായി ലൈബ്രറിയുടെ മൂലയില്‍ അവള്‍ തല ചായ്ച്ചിരുന്നു.. വീട്ടിലേക്കു പോകുവാന്‍ അവള്‍ക്കു ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. കാവലിന് കുറ്റബോധത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാരും.. അഫ്സലും, ടൈറ്റസും, ജീനയും പ്രീതിയുമൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയായിരിക്കും.. അവര്‍ ഇപ്പോളും ഇതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാകുമോ..?

ഡൈനിങ് റൂമില്‍ ഞങ്ങള്‍ തനിച്ചായിരുന്നു.. രാവെളുക്കുവോളം നീണ്ട ആഘോഷങ്ങള്‍ക്കവസാനം എല്ലാവരും തളര്‍ന്നുറങ്ങുകയാവും.. ആഴ്ചകളോളം നീണ്ട ഒരുക്കങ്ങളുടെ കൊട്ടിക്കലാശം.. ഇനി രണ്ടു നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് വരനും കൂട്ടരും എത്തുന്നതോടെ വീണ്ടും വീടുണരും… പിന്നെ നാലുനാളുകള്‍ രാവുപകലാക്കുന്ന ആഘോഷങ്ങള്‍… ഔപചാരികതയുടെ മുഖം മൂടി അതോടെ അഴിയുന്നു…പിന്നെ വല്ലപ്പോഴുമുള്ള സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍…

” കബ് ആയെഗാ ഫിര്‍? എന്നാണിനി ഇങ്ങോട്ട്?” അവള്‍ പതിയെ ചോദിച്ചു.. അന്ന്, രണ്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ട് പഠിച്ച മലയാളം കുറേയൊക്കെ നന്ദിനി മറന്നിരിക്കുന്നു.. ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നു വരുന്ന ഒറിയ വാക്കുകള്‍..

“ഞാന്‍ വരും, ജഗന്നാഥ സന്നിധിയില്‍ വരണമെന്ന് ജ്യോതിക്ക് ആശയുണ്ട്.. കൊണാര്‍ക്ക് കാണുവാന്‍ മകളും കാത്തിരിക്കുകയാണ്.. പിപിലി അവള്‍ക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടും”

“നിങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും വരണം… എനിക്ക് ശ്രുതിയെ കാണണം.. ജ്യോതിയെയും.. നീ എന്തു പറഞ്ഞാണ് എന്നെ അവര്‍ക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിരിക്കുന്നത്…?”

“നിന്നെ എങ്ങിനെയാണ് ആര്‍ക്കെങ്കിലും പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്ന് എനിക്കിപ്പൊഴും അറിയില്ല..” നന്ദിനി ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി.

“ഇങ്ങോട്ടു പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ ജ്യോതിയോട് എന്താണു പറഞ്ഞത്..” “എന്‍റെ കോളജ് ജീവിതത്തില്‍ എനിക്ക് എറ്റവും അടുപ്പമുള്ള ചങ്ങാതിമാരിലൊരാളെന്ന്..’

അവള്‍ എന്നെ നോക്കി… ഞങ്ങള്‍ അതു മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കിരുവര്‍ക്കുമറിയാമായിരുന്നു.. പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഞങ്ങള്‍ അതെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.. അതിന്‍റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നിയിട്ടില്ല…മനുഷ്യന് ഇതുവരെ പേരിടാന്‍ കഴിയാത്തതായി എത്രയോ ബന്ധങ്ങളുണ്ട് ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍……. .

യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ നന്ദിനിയുടെ അമ്മ എന്നെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു തലോടി.. മകളുടെ മനസ്സു വായിക്കാന്‍ ആ അമ്മയ്ക്ക് എന്നേ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം.. കൊച്ചു മകളേയും ഭര്‍ത്താവിനേയും കൂട്ടി ഒരു നാള്‍ മലബാറിലേക്ക് വരാമെന്ന് അവര്‍ ഉറപ്പു തന്നു. ആരൊക്കെയോ യാത്രാ മൊഴികള്‍ നല്‍കി.. കുട്ടികള്‍ കാലുതൊട്ടു വണങ്ങി അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. നന്ദിനി ഒരു വലിയ ബാഗ് എന്നെ എല്‍പ്പിച്ചു.. അതു നിറയെ പിപ്പിലിയിലെ വര്‍ണ്ണവിസ്മയങ്ങളാണ്.. എന്‍റെ മകള്‍ക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങള്‍..

മുറ്റത്ത് കമലേഷ് കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…കാര്‍ ഗേറ്റു കടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വരാന്തയില്‍ നിശ്ചലം നില്‍ക്കുന്ന നന്ദിനി.. ആ വലിയ വീടിന്‍റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍, അതൊരു ചിത്രമായി മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞു കിടന്നു..അവളെ എന്നെങ്കിലും ഇനി കണ്ടുമുട്ടുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പില്ലായിരുന്നു.. എന്നേ വേര്‍പിരിഞ്ഞു പോയ വഴികളുടെ ആകസ്മിക സംഗമം…വീണ്ടും പിരിയുകയാണ്.. എതിര്‍ദിശകളിലേക്ക്…അസ്തമയ തീരത്തേക്ക് ഇനിയെത്ര ദൂരം? ഞങ്ങള്‍ പിപിലി പിന്നിടുകയാണ്..

ഫോണ്‍ ശബ്ദിക്കുന്നു..”ജീ ബോലോ മേം ശ്യാം കൃഷ്ണന്‍ ഹെ ഇധര്‍” അറിയാതെ മുറിഹിന്ദി നാവില്‍ വന്ന ശേഷമാണ് അബദ്ധം മനസ്സിലായത്. അപ്പുറത്ത് ശ്രുതിയാണ്. അവള്‍ പൊട്ടിപ്പൊട്ടി ചിരിക്കുന്നു. രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് പപ്പ ഹിന്ദിവാലയായി എന്ന് അവള്‍ ജ്യോതിയോടു പറയുന്നത് ഞാന്‍ വ്യക്തമായി കേട്ടു.. അവളും ചിരിക്കുകയാണ്.. അത് അലകളായി ഫോണിലൂടെ എന്നിലേക്ക് ഒഴുകി വന്നു.

ഒരു സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നെന്ന പോലെ ഞാനും ചിരിച്ചു.. .. അതിന്‍റെ മാറ്റൊലികള്‍ വര്‍ണ്ണശലഭങ്ങളായി പാറിപ്പറന്ന് പിപിലിയിലെ മായക്കാഴ്ചകളിലലിഞ്ഞു..

 

നസീർ റോസ് വാലി

ഒറ്റമുറി

 

ഒരു നേർത്ത ഗദ്ഗദം ചില നേരമുയരുമാ

മുറിയിൽ നിന്നങ്ങതാ കാതോർക്കവെ

മുറിവേറ്റ പക്ഷി പോലൊരു

മനമുണ്ടതങ്ങ തെന്നറിയാതെ ,

മറവിയായ് ഞാനുമിരിപ്പൂ

ഇടയിലങ്ങോരോന്നുരിയാടിയും

പിന്നെ ഇടമുറിയാതെ ചിരിച്ചും

ചിതറുമാചങ്ങല സ്വനമതിലങ്ങനെ

ചിലതങ്ങിതോർമ്മയിൽ വന്നണഞ്ഞു സത്യവും ,

മിഥ്യയുമേതുമറിയാതെ സഞ്ചരിച്ചീടുന്ന കാലം ,

സത്വരം വീണുപോയാരോ വിരിച്ചിട്ട

ചിത്രമാം ജാലമതൊന്നിൽ

വല്ലാതെയങ്ങു ഭ്രമിച്ചു പോയങ്ങനെ

തെല്ലുമേ സംശയം തോന്നിയില്ല ,

നഷ്ടമായിയങ്ങു തൻസ്വന്തമെല്ലാമേ ,

ശിഷ്ടമായ് കിട്ടിയീയൊറ്റമുറി.

 

ജയേഷ് പണിക്കർ

ആത്മം

 

വലതു കൈത്തണ്ടയിൽ കുത്തിയ കാനുലയിലേക്ക് വീണു കിടന്ന സാരിത്തലപ്പ് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം എടുത്തു മാറ്റുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആശുപത്രിയുടെ മൂകതയും മണവും തങ്ങി നിൽക്കുന്ന കാഷ്വാലിറ്റി വാർഡിൽ മധ്യവയസ്സ് കഴിഞ്ഞ ആ  അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വാർഡാകെ വിരസമായ മഞ്ഞവെളിച്ചം പരന്നു കിടന്നു. അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ അത്യധികം പരിഭ്രമത്തോടും വെപ്രാളത്തോടും മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ അമ്മയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഡ്രിപ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വന്ന നഴ്‌സിനോട് അദ്ദേഹം വെപ്രാളത്തിൽ എന്തോ ചോദിച്ചു.

“അച്ഛൻ വിഷമിക്കാതെ, അമ്മക്കൊന്നൂല്ല. ചെറിയൊരു പ്രെഷർ വേരിയേഷൻ. സമാധാനമായിരിക്കൂട്ടോ..”

അയാൾ തലയാട്ടി അത് ശരിവച്ചുകൊണ്ട് അവർക്കരികിലായി ബെഡിൽ ഇരുന്നു. കുറേനേരം കണ്ണിമയ്ക്കാതെ ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന്, പെട്ടന്ന് എന്തോ ആലോചിച്ചമട്ടിൽ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. പഴയ ഒരു നോക്കിയ ഫോൺ ആയിരുന്നു അത്. ആരുടെയോ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു.

“നീ എത്താറായോ?”

അപ്പുറത്തെ മറുപടി കിട്ടിയപ്പോൾ അടുത്ത ചോദ്യം.

“പൈസയല്ല ഇപ്പൊ അവക്കാവശ്യം. നീ എപ്പോ എത്തും അത് പറ?”

അപ്പുറത്തെ മറുപടി അദ്ദേഹത്തെ അത്ര തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയതായി തോന്നിയില്ല.

“ആ ശരി, എത്രയും പെട്ടെന്ന് വാ ” എന്നും പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ടാക്കി പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. വീണ്ടും ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇരിപ്പായി. ഐശ്വര്യം നിറഞ്ഞ മുഖമുള്ള ഒരമ്മയായിരുന്നു അത്. ക്ഷീണിതമെങ്കിലും മുഖത്ത് ഒരു ചെറു ചിരി തങ്ങി നിൽക്കുന്ന പോലെ. ആരായാലും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും. അരിക് പിഞ്ചി തുടങ്ങിയ നേർത്ത വെള്ളികസവുള്ള ഒരു ഇളംനീല ഷിഫോൺ സാരിയായിരുന്നു അവരുടുത്തിരുന്നത്. ആശുപത്രി വാർഡിന്റെ മടുപ്പിക്കുന്ന മഞ്ഞച്ച വെളിച്ചത്തിലും അവരൊരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരാന്തലോടെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് ‘സിസ്റ്റർ, സിസ്റ്റർ ‘ എന്ന് ഉറക്കെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഡ്യൂട്ടി നഴ്സ് ഓടി വന്ന് എന്തുപറ്റിയെന്ന് ചോദിച്ചു.

“സൂചി കുത്തിയപ്പോൾ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലേ? നോക്കൂ കൈ വീർത്തു വന്നിരിക്കുന്നു. ഡ്രിപ് കയറുന്നില്ലന്ന് തോന്നുന്നു.”

അദ്ദേഹം വെപ്രാളത്തോടെ ആ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചു കാണിച്ചു. കാനുല ഇട്ടിരുന്ന ഭാഗം തടിച്ചു വീർത്തിരുന്നു.

“പേടിക്കണ്ട അച്ഛാ, അമ്മേടെ കൈ അനങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. അതിപ്പോ ശരിയാക്കാം”

“എങ്ങനെ അനങ്ങാൻ. ഞാൻ നോക്കിയിരിക്കല്ലേ ഇവ്ടെ. വേഗം എന്തേലും ചെയ്യ് മോളെ..”

“അച്ഛൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നു പുറത്ത് നിൽക്കൂ. ഞാനിതൊന്ന് മാറ്റി കുത്തട്ടെ. പേടിക്കാതെ.”

ഒന്ന് മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് പോയി. ഡ്രിപ് ശരിയാക്കിയ ശേഷം സിസ്റ്റർ അദ്ദേഹത്തോട് അകത്തേക്ക് വന്നുകൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു.

“ഈ കൈ വീർത്തത് മാറുന്നില്ലല്ലോ.” അദ്ദേഹം ആധിയോടെ പറഞ്ഞു.

“ദാ ഈ ഓയിന്മെന്റ് പുരട്ടി കൊടുക്ക് കയ്യിൽ. കുറച്ച് നേരത്തിനുള്ളിൽ വീർപ്പു മാറിക്കൊള്ളും”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഓയിന്മെന്റ് വെച്ചു കൊടുത്തു സിസ്റ്റർ പോയി.

കുറച്ച് ഓയിന്മെന്റ് എടുത്ത് വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ എന്നപോലെ അദ്ദേഹം അവരുടെ കയ്യിൽ പുരട്ടി. അപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഡ്രിപ് ഓരോ തുള്ളിയായി വീഴുന്നതും നോക്കി ഇരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് കൈത്തണ്ടയിൽ ചെറുതായി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കൈ പഴയപടി ആയിരുന്നു.

ഡ്രിപ് ഏകദേശം തീരാറായപ്പോഴേക്കും അമ്മ മയക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു.

“ബുദ്ധിമുട്ടായീ,ല്ലേ?” അവർ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു.

“എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്? നീയെന്തിനാ ഈ വയ്യാണ്ട് പശൂനെ അഴിച്ചു കെട്ടാനും മറ്റും പോകുന്നത്. അതൊക്കെ ചെയ്യാൻ അവിടെ ആളുണ്ടല്ലോ. വീണുകിടന്നത് ആരും കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ?”

അതിന് മറുപടിയായി അവരൊന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

“എനിക്കൊന്നൂല്ല.”

“നീയങ്ങനെയേ പറയൂ. ഇതിപ്പോ എനിക്കിന്ന് അങ്ങാടീലേക്ക് ആ വഴി പോകാൻ തോന്നിയതു നന്നായി. അതോണ്ട് കണ്ടു.”

“അതിപ്പോ നിങ്ങള് എല്ലാ ദിവസോം അതിലെ അല്ലേ പോകുന്നെ?” അവർ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ആ, എന്തിനും ഒരു ന്യായം. അല്ലേലും ന്യായം പറയാൻ പണ്ടേ നീ മിടുക്കിയാണല്ലോ..”

“ഇതെപ്പോ തീരും? എനിക്കിപ്പോ കുഴപ്പൊന്നൂല്ല. നമുക്ക് പോകാം.”

“ആ പോകാം. ഇത് തീർന്നാൽ പോകാം ന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീയും ഇങ്ങെത്തും.”

“പോന്നിട്ടുണ്ടോ അവിടുന്ന്?”

“പോന്നൂന്നാ പറഞ്ഞത്. വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടിപ്പോ നേരം എത്രയായി! എത്തേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു. നിനക്കവനോട് വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയിവരാൻ പറഞ്ഞുകൂടെ?”

“പറയുന്നുണ്ട്. ശിവേട്ടനറിയാല്ലോ ബിസിനസ് ആണ് ആ തലേൽ മുഴുവൻ.”

“ഉം, ദാ അവൻ എത്തീന്ന് തോന്നുന്നു. വിളിക്കുന്നുണ്ട്.” അദ്ദേഹം ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

“ങാ നീയിങ്ങ് കാഷ്വാലിറ്റിയിലേക്ക് പോര്. ഇവ്ടെ ശ്യാമയെ മാത്രേ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുള്ളു.”

അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ വളരെ ഫോർമൽ ആയി വസ്ത്രം ധരിച്ച പ്രൗഢ ഭാവങ്ങളുള്ള  ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അങ്ങോട്ട് കടന്നുവന്നു.

ആ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു കയ്യിൽ മെല്ലെ തൊട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എങ്ങനെയുണ്ടിപ്പോ?”

“നല്ല ഭേദം ണ്ട് ശ്രീയേട്ടാ. ഡ്രിപ് തീരാറായി, നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം.”

“ആ പോകാം, നീ സമയത്തു കണ്ടത് ഉപകാരമായി ശിവാ. തെക്കേ പറമ്പിലേക്കൊന്നും അസമയത്ത് പോവല്ലേന്ന് പറഞ്ഞാ ഇവള് കേൾക്കില്ല. നോക്കിക്കോ ആ പശൂനെ വിൽക്കാൻ ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കുന്നുണ്ട്. നിന്റെ കൂട്ടുകാരിയല്ലേ ഒന്നുപദേശിക്ക്. വയസാവുമ്പോ അടങ്ങിയിരിക്കാൻ.”

“ഞാനത് പറഞ്ഞു ശ്രീ. വാശിക്കാരിയല്ലേ നിന്റെ പ്രിയതമ. നീ തന്നെ ഉപദേശിച്ചാൽ മതി”

പെട്ടന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു.

വീട്ടിന്നാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

“ആ ഞാനിതാ വരുന്നു. നീ പേടിക്കാതെ”

“എടാ ഞാനിറങ്ങുന്നു. അവിടെ വെപ്രാളം തുടങ്ങി കാണാഞ്ഞിട്ട്. ശ്യാമേ വരട്ടെ. മരുന്നൊക്കെ കൃത്യമായി കഴിക്ക്.”

ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ അവർ തലയാട്ടി.

“എടാ കാശ് കുറച്ച് ചെലവായില്ലേ നിന്റേന്ന്, എത്രയായി? ഞാൻ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടേക്കാം”

“അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം. നീയിപ്പോ അവളെ നോക്ക്. കുറച്ച് ദിവസമൊക്കെ വീട്ടിൽ നിൽക്ക് ശ്രീ. മക്കളും അടുത്തില്ല. നീ ആർക്കുവേണ്ടിയാ ഇങ്ങനെ ഓടുന്നെ?”

അതിനയാൾ ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു, “നീ പോയിട്ട് വാ.”

വാർഡിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ശേഷം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അദ്ദേഹം അവരെ ഒന്നുകൂടെ ഒന്ന് നോക്കി.

അയാളപ്പോൾ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അവരുടെ അടുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, കയ്യിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട്.

ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഡ്യൂട്ടി നഴ്സിനോട് ഡ്രിപ് തീരാറായി എന്നോർപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം മറന്നില്ല.

 

ജിസ പ്രമോദ്

വസുധേ വിസ്മയമെന്നും നീ

 

സ്വപ്നസമാനംനീലാകാശം

മഴവില്ലഴകിൻവശ്യതയിൽ.

ഹരിതംസുന്ദരവയലേലകളോ,

കുളിർപകരുന്നൂപുലർകാലേ .

ഹരിതക്കുടയൊന്നഴകിൽനീർത്തി,

ഹിമകണമുതിരുംതരുവും ചാരേ .

കിളികൾകീർത്തനംപാടുന്നു

ണ്ടരയാലിലകൾ താളമിടുന്നു.

പാടത്താകെപ്പാറിനടപ്പു

ണ്ടോണത്തുമ്പികളിളവെയിലിൽ.

കൊലുസുകിലുക്കികള കളം

പാടികല്ലോലിനിയൊന്നൊഴുകുന്നു.

നയനമനോഹരമീദൃശ്യ

ങ്ങൾ, വസുധേ, വിസ് മയമെന്നുംനീ.

വരമായീശ്വരനേകിയൊരഴകേ, 

വസുധേവിസ്മയമമെന്നും നീ.

 

വിജയം ആർ നായർ

ഹിതം അവിഹിതമാകുമ്പോൾ

 

നീ എനിക്കു നൽകിയ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങൾക്കും പകരം ദു:ഖം വിളമ്പുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. ചിലപ്പോൾ അതിലധികവും. നമുക്കിടയിൽ അളവുകളില്ലായിരുന്നു വല്ലോ..

സുമംഗലി എന്ന തുണിക്കടയിൽ നിന്ന് കുറച്ചു നേരത്തേ ഇറങ്ങാൻ അനുവാദം വാങ്ങിയിരുന്നു സുനന്ദ .അവൾ അവിടത്തെ സെയിൽസ് ഗേളാണ്.വെയിൽ ചാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ നിരത്തിലേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ഓർത്തു ..

അയാൾ അവിടെ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും. ഗ്രേ പാൻ്റ്സും നീല ചെക്ക് ഷർട്ടും.കൂടെ ബൈക്കും.ഇവിടെ നിന്ന് അമ്പതു മീറ്റർ നടന്നാൽ അയാൾ കാത്തു നിൽക്കുന്ന കവലയിലെത്താം.

നേരിട്ടു കണ്ടിട്ടില്ല ഇതുവരെ.ഒരു FB സൗഹൃദം ഇത്രത്തോളം വളർന്നതെങ്ങനെയെന്നും അറിയില്ല. പിന്നോട്ട് നടന്നാൽ കാണുക ഒരു പക്ഷേ ആരുടെയെങ്കിലും ഒരു ഹായ് വിളിയാകാം.ഒരു ശുഭദിന ആശംസയാകാം.പിന്നീട് വാക്കുകൾ തിരിച്ചും മറിച്ചു മിട്ട് വിളമ്പിയ ചില പ്രണയരതിചിത്രങ്ങളാകാം. എന്നിട്ടും നേരിൽ കാണണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സൊന്നു പതറി. വന്നില്ലെങ്കിൽ സൗഹൃദം അതോടെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു.

അവൾ അടുത്തു ചെന്നപ്പോൾ അത് അവൾ തന്നെയല്ലേ എന്നയാൾ ഉറപ്പു വരുത്തി.മഞ്ഞ സാരിയിലെ കറുത്ത പൂക്കൾ.കറുത്ത ബ്ലൗസ് .ഞാൻ ഒരാളുടെ മുഖമാണ് ശ്രദ്ധിക്കാറ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത മറ്റൊരു അടയാളം.താടിയിൽ കറുത്തൊരു മറുക് .

അയാൾ രണ്ടു ജൂസിനു ഓർഡർ കൊടുത്തു. ഒരു ഗ്ലാസ് അവൾക്കു നീട്ടി.തണുപ്പാ സ്വദിച്ചു കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ അവൾ ചോദിച്ചു: നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് സംസാരിച്ചാൽ പോരേ.

“ഫോണിലായാലും മതിയായിരുന്നല്ലോ. പിന്നെയെന്തിനു ഇവിടെ വന്നു? എനിക്കു തന്നെ കുറച്ചു സമയം സ്വകാര്യമായി കിട്ടണം. അതിനാണു വിളിച്ചത്.അധികദൂര മില്ല. ഞാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. “

നഗരം കഴിഞ്ഞതോടെ അതൊരു കാട്ടുവഴിയായി. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ മെത്ത വിരിച്ച ഇരുവശങ്ങളിലും കാടുവളർന്ന അരണയും ഓന്തും എത്തിനോക്കുന്ന ഒരു വ ന ഭൂമി. അവിടവിടെ കാടുമൂടി കിടക്കുന്ന ചെറിയ കെട്ടിടങ്ങൾ .

“നീ ആ കെട്ടിടങ്ങൾകണ്ടോ. മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ സ്റ്റാഫിനുവേണ്ടി നിർമ്മിച്ച കോർട്ടേഴ്സുകളാണ് അവയൊക്കെ.അവരുടെ പട്ടികിടക്കില്ല അതിലൊന്നും “

ശരിയാണ്. ആളൊഴിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങളിൽ മറ്റെന്തോ കുടി പാർക്കുന്നു. പ്രേതബാധിത ഭവനം പോലെ കാഴ്ചക്കാരിൽ പേടി നിറയ്ക്കുന്നു

” എനിക്കു വേഗം പോകണം. ആറരയ്ക്കു മുമ്പ് വീട്ടിലെത്താറുണ്ട്.”

“വന്നില്ല. അതിനു മുമ്പ് തിരക്കായി. ” അയാൾ പരിഭവം പറഞ്ഞു.

” ഞാൻ ഇന്നലെ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. എല്ലാം ഒന്നു ശരിയാക്കണ്ടെ”

വണ്ടി നിന്നത് പഴയൊരു കെട്ടിടത്തിനു മുമ്പിലാണ്. ആൾ പാർപ്പ് ഒഴിഞ്ഞിട്ട് അധികകാലമായില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. മുറ്റത്ത് ചില ചെടികളുടെ അവശേഷിപ്പ് അപ്പോഴുമുണ്ട്.

അയാൾ മുറി തുറന്നു അകത്തു കടന്നു .ഒരു കട്ടിലിൽ കിടക്ക വിരിച്ച് വൃത്തിയാക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു.

” ഒന്നു വേഗം കുളിച്ചു വരൂ.. ” അയാൾ അരുമയോടെ പറഞ്ഞു.

“കുളിക്കാനോ? എന്തിന്? ഞാനൊന്നും കരുതിയിട്ടില്ല”

“പഴയൊരു ഓർമ പുതുക്കാനാണ്. ഞാനെല്ലാം കരുതിയിട്ടുണ്ട്. ” അയാൾ ബാഗിൽ നിന്ന് തോർത്തും ചെറിയൊരു ചന്ദ്രിക സോപ്പുമെടുത്തു.

“എനിക്കു വേഗം പോണം.” അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“വേഗം കുളിച്ചാൽ വേഗം പോകാം.” അയാൾ പറഞ്ഞു.

കുളികഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയ അവളുടെ മുടി ഒന്നുകൂടി തോർത്തി വിടർത്തിയിട്ടത് അയാളാണ്.

“കുറച്ചു കൂടി മുടിയുണ്ടായിരുന്നു “അയാൾ പിറുപിറുത്തു.

കൺമഷിയുടെ അളുക്കെടുത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൊണ്ട് കണ്ണെഴുതി കൊടുത്തു. നെറ്റിയിൽ പാതി മാഞ്ഞ സിന്ദൂരക്കുറി

” ഇനി കിടന്നോളൂ”

“പോകാം. എനിക്കു പേടിയാകുന്നു. എന്നെ കുട്ടികൾ കാത്തിരിക്കും. ഭർത്താവും വരാറായി. “

“നിനക്കു ഭർത്താവുണ്ടായിരുന്നോ? നീയതു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.എന്താണ് അയാളുടെ പണി?

” കെട്ടിടം പണി “

“എന്നെപ്പോലെ തന്നെ.രാവിലെ ഏഴരയ്ക്കു പണിക്കിറങ്ങി വൈകുന്നേരം ആറുമണി വരെ കല്ലും മണ്ണും ചുമന്ന്… അതു കഴിഞ്ഞ് കുളിച്ച് ഭാര്യയുടേയും മക്കളുടെയുമടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ അല്ലേ?”

“പ്ലീസ്.. എനിക്കു പോണം.” അവൾക്കു കണ്ണീർ മുട്ടി.

“ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ ഇതൊന്നും ഓർത്തില്ലായിരുന്നോ? ഇനി ഇവിടെ കിടക്ക് “അയാൾ വിരൽ ചൂണ്ടി. അവളെ കിടക്കയിൽ കിടത്തി അയാൾ പറഞ്ഞു

“ഈ കിടക്കുന്നത് നീയല്ല; എൻ്റെ ഭാര്യയാണ്. അടുത്തു കിടക്കുന്നത് ഞാനല്ല, അവളുടെ ജാരനാണ്.”

ഇരുട്ടുവീണ മുറിയാണ്. ബാഗിൽ നിന്നു കത്തിയെടുത്ത് അവളുടെ ഇടതു മുലയുടെ താഴേക്ക് ആഞ്ഞു കുത്തി. കത്തി താഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെയൊരു ബലിതർപ്പണം നടക്കുകയായിരുന്നു…

പ്രണയത്തിൻ്റെ.കാമത്തിൻ്റെ.പിന്നെ ഒരു ചതിയുടേയും ..

വിലാസിനി രാജീവൻ

തുട്ടുകാശ്

വന്നു കയറിയയാൾ

അറിയുമോ എന്നു കൈനീട്ടിയതും

ഉമ്മറത്തെ ഊന്നുവടി

മെല്ലെ തലപൊക്കി

വെളുക്കനെ മോണകാട്ടി.

കരിയിലയിൽ തിരഞ്ഞ

ഓർമ്മകളുടെ കിരുകിരുപ്പ്

ഇറയത്തു നീട്ടിത്തുപ്പി,,,

അറിഞ്ഞിട്ടെന്തിനെന്നോ

വെറുതെ  ചോദിച്ചതാവുമെന്നോ

മനസിലായില്ലന്നോ

കാതു പതുക്കെയെന്നോ

വിറച്ചത് കേൾക്കാതെ

ആഗതൻ അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു.

മോണകാട്ടിയ ചിരി പതുക്കെ

മാഞ്ഞുപോയതാരും കണ്ടില്ല.

തപാലിൽ  നഷ്ടമായെന്നു കരുതിയ 

കത്തിലേക്കെന്നപോലെ

മടിശ്ശീല പരതിയ

 മുത്തച്ഛന്റെ ചുണ്ടിൽ

സൂര്യൻ എഴുനേറ്റുനിന്നു.

മറക്കാനറിയാത്തതെന്തോ

തടഞ്ഞപോലെ

കരുതിവച്ചൊരു  സ്നേഹം,,,

ഒതുക്കി മടക്കിവച്ചൊരു

കൊച്ചു കാശ്

കൊച്ചുമോൾക്ക്.

ഇടറിയ  വാക്കു പിറകെ…

ഇനി വരുമ്പോൾ കൊച്ചുമോളേയും

കൂട്ടണേടാ …..

 

റാണി സുനിൽ

ഇന്തോന്വേഷ്യൻ ദിനങ്ങൾ

 

അധ്യായം 19: മനോഹര തീരങ്ങളുടെ ബാങ്ക

നമുക്ക് ലക്ഷദ്വീപ് എന്നത് പോലെയാണ് സുമാത്രക്കാർക്ക് ബാങ്ക – ബെലിറ്റുങ് ദ്വീപുകൾ. ഇവ രണ്ടും വലിയ ദ്വീപുകൾ ആണെന്നുമാത്രം. ലക്ഷദ്വീപ് 33 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ ആണെങ്കിൽ ബാങ്ക മാത്രം 12000 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററുകൾ വരും. അത്രയ്ക്കും വലുപ്പ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ചെറു ദ്വീപുകൾ ഇതിനിടയിലുമുണ്ട്. തെക്കൻ സുമാത്രയുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴെയാണ് ഈ രണ്ടു ദ്വീപുകളും. ഈ രണ്ടു ദ്വീപുകളുടെയും ഭരണകേന്ദ്രം ബാങ്കയിലെ പാങ്കൽ പിനാങ് എന്ന നഗരമാണ്. ദ്വീപിലെ വിമാനത്താവളവും ഇവിടെത്തന്നെ. ഇതൊരു അന്തർദേശീയ വിമാനത്താവളമല്ല എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ നമുക്ക് നേരെ ഇവിടേയ്ക്ക് പറക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. വിസ പതിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം മാത്രമേ ഇവിടേയ്ക്ക് വരുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

ദ്വീപുകൾ തമ്മിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനോ, സുമാത്രയിൽ നിന്നും ഇവിടെയെത്തുന്നതിനോ രണ്ടു മാർഗ്ഗങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. കടൽ മാർഗ്ഗവും കരമാർഗ്ഗവും. പലെംബാങ്ങിൽ നിന്നും ജക്കാർത്തയിൽ നിന്നും ധാരാളം വിമാനസർവീസുകൾ ഇവിടേയ്ക്കുണ്ട്. കടൽ മാർഗ്ഗം ഇവിടെയെത്തുവാൻ ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഇരിക്കേണ്ട സ്പീഡ് കുറഞ്ഞ കപ്പലുകളും നാല് മണിക്കൂർ കൊണ്ടെത്തുന്ന ഹൈഡ്രോഫോയിൽ ജെറ്റുകളും നമ്മുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ജെറ്റിന്റെയും വിമാനത്തിന്റെയും ടിക്കറ്റ് നിരക്കുകളിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടാകില്ല.

ദ്വീപുകൾ തമ്മിൽ ഇരുന്നൂറോളം കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ടാകും. ബാങ്ക ദ്വീപിലുള്ളവർ ബെലിറ്റുങ് ദ്വീപിൽ പോകുന്നത് അപൂർവ്വമത്രേ. ബലിറ്റുങ് ദ്വീപിലുള്ളവർക്ക് ചിലർക്കെങ്കിലും ബാങ്കയിൽ വന്നേ മതിയാകൂ. അവരുടെ ഭരണ തലസ്ഥാനം ഇവിടെയാണല്ലോ! ഈ രണ്ടു ദ്വീപുകളും ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന കടൽത്തീര ഭംഗി ഒന്ന് കാണേണ്ടതു തന്നെ.

പഞ്ചസാര മണലുകളും, പാറക്കൂട്ടങ്ങളും, അഴുക്കു തീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ചുറ്റുപാടുകളും ഏതൊരു സഞ്ചാരിയേയും വിസ്മയഭരിതരാക്കും. നമ്മൾ ഇതുവരെകണ്ട കടൽത്തീര ഭംഗി ഇതല്ല എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. ഒരു ക്യാമറ കയ്യിലുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടും. എങ്ങോട്ടു തിരിച്ചാലും അതി ഗംഭീരമായ ഫോട്ടോ ഏതു ക്യാമറയിലും പതിഞ്ഞു പോകും. നിറുത്തുവാൻ തോന്നുകയേയില്ല. പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ വൻശേഖരമുള്ള കടലോരങ്ങളും ഇവിടെ ധാരാളം. ബെലിറ്റുങ്ങിനേക്കാളധികം സഞ്ചാരികൾ എത്തുന്നത് ബാങ്കയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു.

ഞാൻ പലെംബാങിൽ നിന്നും ബാങ്കയിലെ പാങ്കൽ പിനാങ്ങിലേക്കായിരുന്നു പോയത്. അവിടെ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് കുടുംബസഹിതം കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ജക്കാർത്തയിൽ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബമാണ്. അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു മകനും ഒരു മകളും. മകൾ വിവാഹിതയും ബാങ്ക് ജീവനക്കാരിയുമാണ്. ഭർത്താവ് പട്ടാള ഉദ്യോഗസ്ഥനും. ഞാൻ അവരെ പരിചയപ്പെട്ടതിനു ശേഷമായിരുന്നു അവളുടെ വിവാഹം. ഇപ്പോൾ ആറു മാസം പ്രായമുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞുമുണ്ട്. മകളും മരുമകനും ജക്കാർത്തയിൽ ആണ് താമസം. എന്നെക്കാണുവാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണവർ ഇപ്പോൾ നാട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നവർ തീരെയില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. സുമാത്ര പൊതുവേ അങ്ങനെ തന്നെ. ഇവിടെ സ്ഥിതി അതിലേറെ മോശം. എം.ബി.എ ബിരുദ ധാരികളാണ് മകളും ഭർത്താവും. ജക്കാർത്തയിലായതുകൊണ്ടാകണം ഒരു വിധം ചില വാക്കുകളെങ്കിലും പറയും. മകനാകട്ടെ പോളിടെക്നിക് കഴിഞ്ഞതാണ്. ഒരു വാക്കു പോലും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുകയില്ല. ഇവിടെയെല്ലാം എനിക്ക് തുണയാകുന്നത് ഗൂഗിൾ ട്രാൻസ്ലേറ്ററാണ്. ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതി ട്രാൻസ്ലേറ്റ് ചെയ്തു കാണിക്കും. അവർ അവരുടെ ഭാഷയിൽ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കും. മറുപടിയുണ്ടെങ്കിൽ അവരുടെ ഭാഷയിൽ എഴുതി ട്രാൻസ്ലേറ്റ് ചെയ്ത് എന്നെയും കാണിക്കും. ബഹാഷ ഇന്തോന്വേഷ്യയ്ക്കു ലിപിയില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ തന്നെയാണ് എഴുതുവാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇത് നമ്മളെപ്പോലുള്ള സഞ്ചാരികൾക്ക് ഒരനുഗ്രഹമാണ്. മലേഷ്യയിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്. എഴുത്തുകൾ എല്ലാം ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മാത്രം.

അവിടെ നമുക്ക് കാഴ്ച്ചകൾ കാണിച്ചു തരുന്നതിനു ആളുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതായിരിക്കും ബാങ്ക കാണുന്നതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യം എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. വിനോദ സഞ്ചാരം അത്ര വിപുലമല്ല ഇവിടെ. ഉള്ളതാകട്ടെ റിസോർട്ടുകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചു മാത്രം നടക്കുന്നു. ക്രൂയിസ് കപ്പലുകളാണ് സഞ്ചാരികളുമായി ഇവിടെയെത്തുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടർ. അവർക്കു അവരുടേതായ സംവിധാനങ്ങളുമുണ്ട്. വ്യക്തമായ ഒരു വിനോദ സഞ്ചാരപഥം ഇവിടെയില്ല. നല്ല റോഡുകളും വാഹന സൗകര്യങ്ങളും വാർത്താപ്രക്ഷേപങ്ങളും ഫോൺ സൗകര്യങ്ങളും എവിടെയുമുണ്ട്. ഇന്റർനെറ്റും നല്ല നിലവാരം പുലർത്തുന്നുണ്ട്.

പത്തു ലക്ഷത്തിൽ താഴെയാണ് ദ്വീപിലെ മൊത്തം ജനസംഖ്യ. കൂടുതൽ ആളുകളും കൃഷി, മത്സ്യബന്ധനം തുടങ്ങിയ ജോലികളിൽ വ്യാപൃതരാണ്. ഇന്തോന്വേഷ്യയാണ് ടിൻ ഖനനത്തിൽ ലോകത്തിൽ രണ്ടാമതുള്ളത്. ചൈനയാണ് ഒന്നാമത്തേത്. ബാങ്കയിലുമുണ്ട് ഒരു വലിയ ടിൻ ഖനന കേന്ദ്രം. വലുപ്പത്തിൽ ഇന്ത്യോന്വേഷ്യയുടെ ദ്വീപുകളിൽ 9 ആം സ്ഥാനമാണ് ബാങ്കയ്ക്ക്.

ബാങ്കയുടെ മാത്രം തലസ്ഥാനവും, ഇവിടത്തെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ പട്ടണവുമാണ് സുങ്കൈ ലിയാത്. അതിനടുത്ത ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വീട്. ബാങ്കയിലെ ഈ മനോഹര ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു എന്റെ മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ. റംബുട്ടാൻ, മങ്കുസ്റ്റീൻ, ചക്ക, ഡൂറിയൻ, ചാമ്പ, വാഴ തുടങ്ങി എല്ലാ പഴവർഗ്ഗങ്ങളും ഇവരുടെ തോട്ടത്തിലുണ്ട്. വീടിനു ചുറ്റും റംബൂട്ടാനും മങ്കുസ്റ്റീനും കുലകുലയായി പഴുത്തു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച്ച തന്നെ അതി മനോഹരം. ഞാൻ ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നാലഞ്ചു കിലോയെങ്കിലും അകത്താക്കിയിട്ടുണ്ടാകും.

എന്റെ ഭക്ഷണം അവർക്ക് ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നു വേണം കരുതുവാൻ. ഞാൻ അവിടെയെത്തുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ അവർ അതിനെക്കുറിച്ച് പലപ്രാവശ്യം അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ ഭക്ഷണം വേണമെന്ന നിർബന്ധം എനിക്കുണ്ടോ എന്നറിയുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എനിക്ക് വേണ്ടത് അവരുടെ തനതായ ഭക്ഷണമാണെന്ന് അറിഞ്ഞതും അതിലായി അവരുടെ ശ്രദ്ധ. അവർ എനിക്കായി പലവിധ സുമാത്രൻ വിഭവങ്ങളും തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. എല്ലാം രുചിച്ചു നോക്കുക എന്നതല്ലാതെ കഴിച്ചു തീർക്കുക എന്നത് ഒരിക്കലും എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

വാഹനങ്ങൾക്ക് എത്തിച്ചേരുവാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ പോലും അതി മനോഹരങ്ങളായ കടൽത്തീരങ്ങളുണ്ട്. ഞങ്ങൾ പല ഇരുചക്ര വാഹനങ്ങളിലായി അത്തരം ബീച്ചുകൾ സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി. അത്തരമൊരു ബീച്ച് സന്ദർശനത്തിൽ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ഒരുപക്ഷേ ഒരു മലയാളിയായതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരിന്ത്യാക്കാരനായതോ കൊണ്ടു മാത്രമായിരിക്കണം ഇതെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്.

വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ ബൈക്കുകൾ ഓടിച്ചതാണ് ഞങ്ങൾ അതി മനോഹരമായ ഒരു കടൽത്തീരത്തെത്തിയത്. പന്തായി പുലാ റ്റിഗാ എന്നായിരുന്നു ആ ബീച്ചിന്റെ പേര്. പന്തായി എന്നാൽ ബീച്ച് എന്നും പുലാ എന്നാൽ ദ്വീപ് എന്നും റ്റിഗാ എന്നാൽ മൂന്ന് എന്നുമാണർത്ഥം. മൂന്നു ദ്വീപുകളുടെ കടൽത്തീരം എന്നാണീ തീരത്തിന്റെ പേര്. തീരത്തിനടുത്തായി മൂന്നു ചെറിയ തുരുത്തുകൾ ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾ വന്ന വഴി തികച്ചും വിജനമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു സ്കൂട്ടർ ഉണ്ട്. ഒപ്പം രണ്ടു സുന്ദരിപ്പെൺകുട്ടികളും. അവർ മടങ്ങുവാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഇതാണെന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇത്ര വിജനതയിൽ ഇതുപോലൊരു സ്ഥലത്തു വരുവാൻ രണ്ടു സ്ത്രീകൾ തയ്യാറാകുമോ? അങ്ങനെ രണ്ടു പേർ വന്നാൽ അവരുടെ അവസ്ഥയെന്താകും?

ഇതാണ് ഞാൻ ഇന്തോന്വേഷ്യയിൽ കണ്ട സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം. ഇവിടെ അവർ പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ആരും അവരെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ജക്കാർത്തയിൽ പലയിടങ്ങളിലും രാത്രിയിൽ കൂട്ടുകാരനേയോ കൂട്ടുകാരിയേയോ കാത്തിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഇരുന്നു ഫോൺ നോക്കുന്നുണ്ടാകും. അടുത്തുതന്നെ പുരുഷന്മാരും ഫോൺ നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഒരു പുരുഷൻ പോലും അവരെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അടുത്തിരിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന ഭാവം പോലും ആർക്കുമില്ല. ഇതാണ് സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം. അല്ലാതെ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സ്ത്രീകളെപ്പോലെ ഫേസ് ബുക്കിലൂടെ കുറേ അശ്ലീലം പറഞ്ഞു നേടുന്നതല്ല സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത്. ഇത്തരമൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം ഏതെങ്കിലുമൊരു ഭാവിയിൽ നമുക്കുണ്ടാകണമെന്ന പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു എനിയ്ക്കാ സമയങ്ങളിൽ.

ഡോ സുനീത് മാത്യു