മുഖമൊഴി

 കുറച്ചു നാളുകളായി നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽ നിൽക്കുന്ന വാർത്തയാണ് മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും തമ്മിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സംഘർഷം. ആനകളാണ് ഇതിൽ ഒരു പ്രധാനി. ആനകൾ ജനവാസ മേഖലയിലെത്തുന്നു, അവരുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കുന്നു. ചിലർ ഇതിനെ ഭീതിയോടെ കാണുന്നു. ചിലർ സഹാനുഭൂതിയോടെ നോക്കുന്നു. ചിലർ ആഘോഷിക്കുന്നു.

എന്തിനും രണ്ടു വശമുള്ളതുപോലെ ഇക്കാര്യത്തിലും രണ്ടു അഭിപ്രായക്കാർ ഉണ്ട്. ആളുകൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നവരും ആനകൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നവരും. കുടിയേറ്റ മേഖലയിലുള്ളവരെല്ലാം ഒരേ അഭിപ്രായക്കാർ ആണ്. ആനയുടെ ജീവനേക്കാൾ തങ്ങളുടെ ജീവന് വിലയുണ്ടെന്ന് അവർ പറയുന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ ശരി തന്നെയാണ്. ഓരോ ദിവസവും ജീവനും സ്വത്തും ഭയന്ന് കഴിയുക എന്നത് ചിന്തിക്കുന്നതിലും എത്രയോ ഭയാനകം തന്നെ.

സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇരുന്നു ആനകൾക്കും മറ്റു വന്യജീവികൾക്കും വേണ്ടി വിലപിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗവും ഉണ്ട്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഈ ചിന്തയിൽ അപാകത തോന്നുമെങ്കിലും അതിലും ചില ശരികൾ ഇല്ലാതില്ല. ആനകൾക്കും കൂടിയുള്ളതാണ് ഈ ഭൂമി. ആനകൾക്കു മാത്രമല്ല സർവ്വചരാചരങ്ങൾക്കും അവകാശപ്പെട്ടതു തന്നെ.

മനുഷ്യന്റെ അടുത്തു തന്നെ ശരാശരി ആയുസ്സുള്ള ഒരു മൃഗമാണ് ആന. ഏതാണ്ട് അമ്പതു മുതൽ അറുപതു വയസ്സുവരെ ജീവിക്കും. മനുഷ്യന്റെ ശരാശരി ആയുസ് എഴുപതാണ്. മനുഷ്യൻ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കുന്നു. വേലികെട്ടിത്തിരിക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ അനുവാദമില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരെ കടത്തി വിടുക പോലുമില്ല. ആനകളോ മറ്റു വന്യമൃഗങ്ങളോ ഭൂമിയെ നിയമപരമായി സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ അവർക്കും അതിർത്തികളും പരിധികളും ഉണ്ട്.

ഒരു ആനയുടെ നടപ്പാത രൂപീകരിക്കപെടുമ്പോൾ അതിനു വ്യക്തമായ ചില കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ശത്രു മൃഗങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യക്കുറവ്, ആഹാരം, വെള്ളം എന്നിവയുടെ ലഭ്യത, ഭൂമിയുടെ ചെരുവ് തുടങ്ങിയവയാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം. ഒരു ആന ഇത്തരത്തിൽ ഇരുപത്തഞ്ചു കിലോമീറ്ററുകൾ നടക്കുന്നുണ്ടാകും എന്നാണ് കണക്ക്. ഇരുന്നൂറു കിലോമീറ്റർ ദൂരം വരെ ഒരു ദിവസം നടക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ജീവിയാണ് ആന.

വർഷങ്ങളായി ഇവർ നടക്കുന്ന വഴി അടച്ചു കോളനികൾ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നതും. അശാസ്ത്രീയമായ കോളനി വൽക്കരണങ്ങളുടെ തിക്തഫലമാണ് നമ്മൾ ഇന്നനുഭവിക്കുന്നത്‌. ആദിവാസി സമൂഹം വീടുകൾ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ ആനത്താരകൾ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അതെല്ലാം മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇനിയും ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആർക്കും സംഭവിക്കാതിരിക്കുവാൻ ആർജ്ജവമുള്ള ഒരു സർക്കാർ സംവിധാനം രൂപപ്പെടേണ്ടതാണ്. അപകടങ്ങൾ ഉണ്ടായ ശേഷം പ്രതികരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ഉണ്ടാകാതെ നോക്കുന്നവരാണ് ശരിയായ ഭരണാധികാരികൾ.

ഡോ. സുനീത് മാത്യു

ഭയങ്കരം!

 

വാരാന്ത്യത്തിൽ നടക്കാനിറങ്ങിയതാണ്. അഡെലൈഡ് നഗരം. നഗരത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പകുതി. പാർലമെൻ്റ് കെട്ടിടം, കൺവെൻഷൻ സെന്റർ, അഡെലൈഡ് ഫെസ്റ്റിവൽ സെന്റർ, ഇന്റർകോണ്ടിനെന്റൽ ഹോട്ടൽ, റോയൽ അഡെലൈഡ് ആശുപത്രി തുടങ്ങി അതിമനോഹരങ്ങളായ കെട്ടിടങ്ങൾ ഒരുവശത്ത്. മറുവശത്തു അഡെലൈഡ് ഓവൽ, ഗോൾഫ് കോഴ്സ് ആതിയായവയുടെ വെളുപ്പും പച്ചപ്പും. നടുവിൽ ഒരു സർപ്പകന്യകയെപ്പോലെ ലാസ്യമായൊഴുകിയോടുന്ന മനോഹരിയായ ടോറൻസ് നദി.

നടക്കാനും ഓടാനും സൈക്കിൾ ഓടിക്കാനും എത്തിയ കുറച്ചാൾക്കാർ മാത്രം. നല്ല തണുപ്പുള്ള സായാഹ്നമായതുകൊണ്ടാകണം ആൾത്തിരക്കില്ലാത്തത്. കാക്കത്തൊള്ളായിരം പക്ഷികൾ പറന്നും നീന്തിയും കളിക്കുന്നു, ചെറുബോട്ടുകൾ തുഴഞ്ഞുപോകുന്ന ചിലർ. ടോറൻസ് നദീതീരത്തുകൂടി അഡെലൈഡ് ഓവലിനും കൺവെൻഷൻ സെന്ററിനും ഇടയിലൂടുള്ള നദിയുടെ വീതികൂടിയ ഭാഗം എത്തിയപ്പോൾ എതിരെ ട്രാക്ക്സ്യൂട്ടിട്ട് ഓടുന്ന പൊക്കമുള്ള മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യനെ എവിടെയോ കണ്ടുമറന്നതുപോലെ . പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മവന്നു. ഇത്രയടുത്തു കാണുന്നത് ആദ്യം. സൗത്ത് ഓസ്‌ട്രേലിയൻ സംസ്ഥാനത്തിൻറെ മുഖ്യമന്ത്രി. പീറ്റർ മലിനസ്സ്കാസ്. കേരളത്തിന്റെ ഇരുപത്തഞ്ചിരട്ടി വലിപ്പമുള്ള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി. ഒറ്റയ്ക്ക്, നഗരമധ്യത്തിൽ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു വെറും സാധാരണക്കാരനായി ഓടാനിറങ്ങിയതാണ്. എല്ലാവർക്കും ആളെ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്, എന്നാൽ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യതയെ മാനിച്ച് ആരും ശല്യം ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല. അദ്ദേഹവും അങ്ങനെ ആരെയും നോക്കാതെ ഓട്ടത്തിലാണ് ശ്രദ്ധ. താൻ മുഖ്യമന്ത്രിയായി ഭരിക്കുന്ന നാട്ടിൽ ആരെ ഭയക്കാനാണ്.

ഭരിക്കുന്ന നാട്ടിലെ ജനങ്ങളെ പേടിയില്ലാതെ നടക്കാനും വേണം ഒരു യോഗം. പീറ്ററിന്‌ നാൽപ്പത്തിരണ്ടു വയസ്സ് പ്രായമേയുള്ളൂ. ലേബർ പാർട്ടിയുടെ നേതാവാണ്. ഒരുവേള ഭാവിയിൽ ഓസ്‌ട്രേലിയൻ പ്രധാനമന്ത്രി പോലും ആയേക്കാവുന്നത്ര കഴിവുള്ളയാൾ. മനുഷ്യർക്ക് ഭയമില്ലാതെ സ്വസ്ഥമായിട്ടു ജീവിക്കാനുള്ള സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കികൊടുത്തിട്ടു സാധരണക്കാരനായി ജീവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാരെ കണ്ടാണ് ഈ നാട്ടുകാർക്ക് പരിചയം. അങ്ങനെയാണല്ലോ വേണ്ടത്.

ഇവിടെ ആൾക്കാർ പൊതുവേ രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസം ഉള്ളവരാണ്. പലതരത്തിലുള്ള ആശയസംഹിതകളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ. മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കുന്നവർ. രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസങ്ങളുടെപേരിൽ ആരും ആരെയും കൊന്നതായി കേട്ടിട്ടില്ല. തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജനങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെയും പേടിക്കുന്നവരല്ല ഇവിടുത്തെ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകർ. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ രാഷ്രീയപ്രവർത്തനം നടത്തുന്നവരുല്ല അവർ. ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽനിന്നും വിരമിച്ചു മറ്റുജോലികൾ ചെയ്യുന്നവരാണ് ഇവിടെ മിക്ക പൊതുപ്രവർത്തകരും.

ഇതുവായിക്കുമ്പോൾ ഏതോ വികസിതരാജ്യത്തു നടക്കുന്ന എന്തൊക്കയോ പറഞ്ഞു തള്ളുന്ന മറ്റൊരു പ്രവാസി ബടുക്കൂസ് എന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കും. അത് സത്യമാണ്. പക്ഷെ എനിക്ക് ചിലകാര്യങ്ങൾ കൂടിപറയാനുണ്ട്. ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയസിംഹവാലന്മാർ (വംശനാശം വന്നേക്കാവുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട്) നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ലളിത ജീവിതം നയിച്ച്, ഭയലേശമന്യേ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്ന് പണിയെടുത്ത ജനസേവകർ (ഈയടുത്ത കാലത്തുകണ്ട ചില ‘നല്ല’ നടത്തങ്ങളല്ല കവി ഉദ്ദേശിച്ചത്! ബ്രണ്ണൻ നടത്തവുമല്ല). നടന്നും, സൈക്കിൾ ചവിട്ടിയും, ബസ്സുപിടിച്ചും യാത്ര ചെയ്തവർ. സ്വന്തം കയ്യിലെ കാശുമുടക്കി പട്ടിണിക്കാരൻ്റെ അരവയർ നിറച്ചവർ. സ്വന്തം സ്വത്തുക്കൾ രാജ്യത്തിനും പാർട്ടിക്കും കൊടുത്തു, ‘സംപൂജ്യ’രായവർ. അത്രക്കൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ ‘വിഢിത്തരങ്ങൾ’ വച്ചുനടത്തുന്ന ചില കോണുകൾ ഈ ലോകത്തു ഇപ്പോഴുമുണ്ട് എന്ന് പറയാനാണ് ശ്രമിച്ചത്.

“പണ്ടു പണ്ടു് ഓന്തുകൾക്കും ദിനോസറുകൾക്കും മുൻപ്‌ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ രണ്ടു ജീവബിന്ദുക്കൾ നടക്കാനിറങ്ങി.” അക്കാലത്തു, നന്മകൾ കൂടെനടന്ന നാടാണ് നമ്മുടേത്. ഇപ്പോളെല്ലാം മാറി, തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധത്തിൽ. പിരിഞ്ഞുപോയ അനുജത്തിമാരായ ജീവബിന്ദുക്കളൊക്കെ കീടാണുക്കളായിമാറിപ്പോയെതറിഞ്ഞു തപിക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ (ശ്രീമാൻ ഒവി വിജയനോട് കടപ്പാട്). ഇപ്പോഴും ചിലരൊക്കെ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി ആത്മാർഥമായി ജനങ്ങളെ സേവിക്കുന്നുണ്ടാകാം. പക്ഷെ അവരുടെ പേരുവിവരങ്ങൾ നൂറാളിൽ കൂടുതൽ അറിയാൻ വഴിയില്ല. അവരെയൊന്നും ആരും വളർത്തില്ല. എങ്ങാനും നാലുപേർക്കുകൂടി നന്മചെയ്തുപോയാലോ. അവരൊക്കെ വെറും ജനസേവകർ. കക്ഷിരാഷ്ട്രീയക്കാരനാകണമെങ്കിൽ ലൈൻ വേറെയാണ്. അവരെയൊക്കെ തലയിലേറ്റുമ്പോൾ, തലയും കീശയും ശൂന്യമാക്കണം. ആക്കണ്ട, ആയിക്കോളും.

ഇസങ്ങൾക്കും മതങ്ങൾക്കും വേട്ടുബാങ്കിനും ബാങ്കുനോട്ടിനും മുകളിൽ പച്ചമനുഷ്യൻറെ യാതന മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്ന ചില നേതാക്കളെങ്കിലും നമുക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് വായിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും അങ്ങെനെ ഒരുപേരെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാകും. പക്ഷെ അവരൊക്കെ മണ്മറഞ്ഞവരായിരിക്കാനാണ്‌ സാദ്ധ്യത. അങ്ങനെയുള്ളവർ വീണ്ടും നാടുഭരിക്കാനെത്തുന്നതുവരെ ഉണ്ടാകും, ഭയം! ഭരിക്കുന്നവർക്കും. ഭരിക്കപ്പെടുന്നവർക്കും. അതിനൊരായിരം കൊല്ലം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം. അതുവരെ ഭയക്കാതെ തരമില്ല, നിഴലിനെപ്പോലും! വെളിച്ചത്തെപ്പോലും!

“We can easily forgive a child who is afraid of the dark; the real tragedy of life is when men are afraid of the light.” ― Plato

 

സുമേഷ് രാമചന്ദ്രൻ

കടങ്കവിത

 

എല്ലാവർക്കും വേണം

വേണ്ടവരിലിതേറെയുണ്ടു താനും

വേണ്ടവർക്കതു കരതൊട്ട മീനിന്റെ

പിടച്ചിൽ

ഉള്ളവർക്ക് തിരിയിട്ട ബോംബിന്റെ

വിങ്ങൽ

കൊടുക്കാനേരെയുള്ളവർ

വേണ്ടവരെ കണ്ടെത്താറില്ല

കണ്ടെത്തിയാൽ നൽകാനാവില്ല

നൽകിയാലും സ്വാകരിക്കാനാവില്ല

വേണ്ടാന്ന് ചിരിച്ചു വികർഷിക്കും

വേണമെന്ന് കരഞ്ഞു കവിതയാകും

കട്ടെടുക്കാനാവില്ല

ചോദിച്ചു വാങ്ങിയാലത്

പാകമാവാത്ത ഉടുപ്പുപോലെ

ഒളിപ്പിക്കാനോ

നൽകാനോ

കൂട്ടിവെക്കാനോ ആവാതെ

ഗതികെട്ട ആത്മാവാകും

കിട്ടുക എന്നതും

നൽകുക എന്നതും

ഒന്നിച്ചുവരുന്ന

അപൂർവ ഗ്രഹണമാണ് ;

അതുമാത്രമാണ്

ശരി.

കൊടുക്കൽ

വാങ്ങലുകൾ ഒന്നാകുന്ന

അപൂർവ്വ നക്ഷത്രം

പോലെ ഒന്നോ രണ്ടോ..

നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞിട്ടും

നൽകാനാവാത്തതും

എത്ര നൽകിയിട്ടും

സ്വികരിക്കാത്തതും

എത്ര ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും

കണ്ടെത്താനാവാത്തതിന്റെയും

ഭാരമുള്ള പ്രേതങ്ങൾ

ഭൂമി മുക്കിക്കളയുന്നതിനു മുൻപ്

അതങ്ങു കൊടുത്തൂടെ?

തരുന്നത് വാങ്ങിക്കൂടെ?

 റാണി സുനിൽ

പ്രണയ തീച്ചൂട്

 

മുലപ്പാൽ നുണയേണ്ട നഗ്നമായ അവളുടെ മാറിടത്തിൽ നിന്നും രക്തം നുണഞ്ഞപ്പോൾ കഠിനമായ വേദനയോടെ മുലകണ്ണുകൾ അമർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളെന്നെ തള്ളി മാറ്റി.

മേൽക്കുര പോലുമില്ലാത്ത ഇരുളടഞ്ഞ കൊച്ചു മുറിയുടെ മൂലക്ക് മാറി നിന്നുക്കൊണ്ടവൾ തേങ്ങികരഞ്ഞു.

വേദനയുടെ ആഘാതത്തിൽ അവളെറിയാതെ കണ്ഠം ഭേദിച്ച് ഒരു തേങ്ങൽ പുറത്തുവന്നു.

തികച്ചും വികാരാതീതമായ ഭയം, ഒരു വിറയൽ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ ഭയത്തിന് കാലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കളിയാക്കിയ “മോനെ നീ ആയിട്ടില്ലടാ” എന്ന പരിഹാസ ചുവയില്ലായിരുന്നു. വേദനയുടെയും നഷ്ടസ്വപ്നത്തിന്റെയും ആശങ്ക മാത്രം.

ഒരു വെട്ടത്തിന് വേണ്ടി തിരഞ്ഞ എനിക്ക് കിട്ടിയത് തീപ്പെട്ടിയായിരുന്നു കത്തിച്ചു നോക്കിയതും നെഞ്ചിനകത്ത് വെള്ളിടിവെട്ടി. അറിയാതെ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടത് അവളുടെ തുടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന രക്തമാണ്.

ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അന്ധാളിച്ചു നിന്നു. മദ്യത്തിന്റെയും മയക്കുമരുന്നിന്റെയും ലഹരിയിൽ തോന്നിയ ആവേശം. കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ അളാവാനും വേണ്ടി.

ഇപ്പോൾ ആവേശമില്ല മാത്രമല്ല ലഹരി എങ്ങോ ചോർന്നുപോയിരിക്കുന്നു. വീമ്പ് പറഞ്ഞ് കൂടെനിന്ന ആരും ഇപ്പോൾ കൂട്ടിനുമില്ല. ഞാൻ ശരിക്കും തനിച്ചായി. പ്രശ്നങ്ങളുടെ പടിവക്കിൽ ആരും തന്നെ കൂടെയുണ്ടാവാറില്ല.

“ ഇനിയെന്തു ചെയ്യും ?

കാലങ്ങക്ക് മുൻപ് അവളുടെയടുത്ത് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അന്നൊന്നും ലഹരിയെ കൂട്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ സാമീപ്യത്തിനായി രണ്ടാളും കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു.

ഇന്ന് അങ്ങനെയല്ല “ വേണ്ട ” എന്ന് അവൾ പലവട്ടം വിലക്കിയപ്പോഴും എന്റെ ആവേശം അതൊന്നും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. മറ്റൊരുത്തന്റെ ഭാര്യയാണെന്നെങ്കിലും ഓർക്കണമായിരുന്നു. ലഹരി വല്ലാതെ പിടിമുറക്കിയിരിക്കുന്നു.

അവൾ മറിയ രാത്രിയുടെ ഇരിട്ടിടങ്ങളിൽ കാമത്താൽ വിരുന്നൊരുക്കുന്നവൾ. അഭയം തേടിയലയുന്നവർക്ക് എന്നുമൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു.

വശ്യമനോഹരിയായിരുന്നു. ആരും കൊതിക്കുന്ന മനോഹാരിത അംഗലാവണ്യത്തിന്റെ ധാരാളിത്തം അവളെയൊരു സൗന്ദര്യധാമമാക്കി. എല്ലാവരും കൊതിയോടെ മാത്രം നോക്കികണ്ടു.

എങ്ങിനെയോ അവൾ എന്റെ പ്രേമഭാജനമായി മാറി. ശരീരം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്നവൾക്ക് ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ കാമാസക്തിയിലകപ്പെട്ട ചെറുപ്പക്കാരനോട് തോന്നിയ ഒരു ഇഷ്ടം.

പക്ഷെ എന്നിലെ ആവേശം കാമമല്ലന്നും അത് ആരാധനയോട് കൂടിയ പ്രേമമാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളും പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങി.

കാമാർത്തിയോടെ തന്റെയടുത്തു വരുന്ന കഴുകൻമാർക്കിടയിൽ നിന്നും വേറിട്ട് ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞു മാത്രമായി ഞാൻ. എന്നോടുള്ള അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രേമത്തിന്റെ തീക്ഷണത നിറഞ്ഞുനിന്നു.

എനിക്ക് അവളോട് ആരാധനമൂത്ത് ഭ്രാന്തമായൊരു ഇഷ്ടമായിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും സാന്ത്വനത്തിന്റെയും നിറകുടമായിരുന്നു മറിയ. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് ഒരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ഞാൻ അവളെ തേടി പോയികൊണ്ടിരുന്നു. ആരും കാണാതെ. പുഴയോരങ്ങളിലും തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളിലും ചന്ദ്രനെ സാക്ഷിയാക്കി പ്രണയിച്ചുനടന്നു. മഞ്ഞിന്റെ കുളിരും,വേനലിന്റെ ചൂടും പുഴയുടെ ഓങ്ങളും മതിവരുവോളം ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു.

തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ടപോയ കൗമാരജീവിതം എന്നിലൂടെ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുകയായിരുന്നു. വീണുകിട്ടുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു. ശാരീരിക അടുപ്പത്തിനുമപ്പുറം മാനസികമായി എന്തോ ഒന്ന് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉടലെടുത്തു. ശരീരവിൽപ്പന തൊഴിലാക്കിയ അവൾ ആ മനസ്സ് ആർക്കും വിട്ടുകൊടുത്തിരുന്നില്ല.

കാമത്തിലുപരി മാനസികമായ അടുപ്പം ഞങ്ങൾ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു. “ ചിപ്പിക്കുള്ളിലെ മുത്ത് പോലെ പിഴച്ച പെണ്ണിലും ഒരു മനസ്സുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു ”

ഞാൻ അവൾക്കെന്നും നല്ല കൂട്ടുകാൻ, കാമുകൻ, ഭർത്താവ് അങ്ങനെ ആരെല്ലാമോ ആയിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി വേശ്യവൃത്തിയിൽ ഇറങ്ങിയതായ അവളുടെ സുഖദുഃഖത്തിൽ അവളോടൊപ്പം ഞാനുണ്ടായിരുന്നു.

വിവാഹമെന്ന സ്വപ്നം വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ ആർക്കും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, കുടുബത്തോടെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യ്തു. ഉയർന്ന കുടുംബത്തിലാണ് ജനനം. ആരും ആവിശ്യം അംഗീകരിച്ചില്ല. കുടുംബമഹിമ, പിഴച്ച പെണ്ണ്, വേശ്യാവൃത്തി. അവർക്കിടയിൽ എതിർപ്പുകൾ ഉയർന്നു.

മറിയ പോലും കല്ല്യാണത്തിന് എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചു “എന്റെ ജീവിതം ഏതായാലും തുലഞ്ഞു ഇനി നീ കൂടി അതിൽ വീഴേണ്ട” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പക്ഷം.

ലോകം മനുഷ്യരുടെയാണ്, മതത്തിന്റെയും കുടുംബമഹിമയുടെയുമല്ലന്നും വേശ്യാവൃത്തി ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്നും അവളുടെ മനസ്സ് പരിശുദ്ധമാണെന്നും ഘോരം ഘോരം വാദിച്ചു. പക്ഷെ ആരും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.

വേശ്യയുടെയും നീചന്റെയും പുണ്യാത്മാവിന്റെയുമെല്ലാം രക്തത്തിന്റെ നിറം ചുവപ്പാണെന്നും പറഞ്ഞു നോക്കി ഒരു കാര്യവും ഉണ്ടായില്ല.

കുടുംബത്തെ ധിക്കരിച്ചു എനിക്കും, എന്നെ ഒരു കുഴിയിൽ വീഴ്ത്താൻ അവൾക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. പതുക്കെ ജീവിതം ദുർഘടമായത്തോടെ എല്ലാത്തിനും പരിഹാരമായി ഞാൻ ബോബെയിലേക്ക് വണ്ടികേറി.

കുറച്ചു വർഷങ്ങളെടുത്തു ഒന്ന് കരപറ്റാൻ. മറിയയുമായുള്ള ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ട് ജീവിച്ചു. കുറച്ചു കാശ് ഉണ്ടാക്കണം എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

പതുക്കെ, അയക്കുന്ന കത്തുകൾക്കൊന്നും മറുപടി വരാതായതോടെയാണ് ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചത് അപ്പോഴേക്കും മറിയയുടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അവളുടെ കുടുംബം നശിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു ഇത്രയും നാൾ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ എല്ലാം തകർത്തിരിക്കുന്നു. കുടുംബത്തെ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

എല്ലാം അറിഞ്ഞു മറിയയെ കല്ല്യാണം കഴിച്ച ചെറുപ്പക്കാരന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയാണ് ഞാൻ പിച്ചി ചീന്തിയത്

“ ഇനി എന്തു ചെയ്യും…?

രാത്രിയിൽ ഇവളെയുക്കൊണ്ട് ആശുപത്രിയിൽ പോയാൽ എല്ലാവരും സംശയിക്കും. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഇട്ടിട്ട് പോവാനും മനസ്സ് വരുന്നില്ല. കല്ല്യാണം കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ വേശ്യാവൃത്തി നിർത്തിയതാണ് മറിയ ഞാൻ ആയതു കൊണ്ട് മാത്രമാണിങ്ങനെ..

ഞാൻ വിറയലോടെ കൈയ്യിൽ ഇരുന്ന തീപ്പെട്ടി ഒന്നുകൂടെ കത്തിച്ചു മുറിയുടെ മൂലക്ക് ചാരിയിരുന്നു മയക്കത്തിലായിരുന്നു അവൾ താമരപോലെയുള്ള ആ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നപോലെ തോന്നി. തട്ടി വിളിച്ചിട്ടും അവൾ മിണ്ടുന്നില്ല.

അവൾ ഇരുന്ന സ്ഥലം ശ്രദ്ധിച്ചത് രക്തത്താൽ ചുവന്നിരിക്കുന്നു.

“ അവിവേകത്തിന് മരണത്തിന്റെ മണമാണെന്ന് തോന്നി. അഹന്തക്ക് ചുവപ്പ് നിറവും. ” സ്നേഹസമ്പന്നമായ ഒരു മനസ്സ് പുറത്തെടുക്കാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.

“ലഹരി. ” എന്നെ വല്ലാതെ അടിമയാക്കിയിരുന്നു മനസ്സിലെ വികാരം മനുഷ്യത്വം നിറഞ്ഞതല്ല. ഓർമ്മകളുടെ ഇടതാവളങ്ങളിൽ മാത്രം മനുഷ്യത്വം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

ലഹരിയുടെയും മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും ഇടയിലെ നൂൽപാലം മറികടക്കാൻ ഞാൻ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.

വീണ്ടു വിചാരങ്ങൾക്ക് വ്യാളി മുഖവുമായിരുന്നു. അതെന്നെ കാർന്നു തിന്നുക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു രക്ഷപ്പെടൽ വളരെ എളുപ്പമാർഗ്ഗമാണ്. മനസ്സിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ രാജകുമാരിയെ പോലെ പരിപാലിച്ച എന്റെ സ്നേഹസൗധത്തെ തനിച്ചാക്കി എങ്ങിനെ ഞാൻ മാത്രം രക്ഷപ്പെടും.

പുതുതലമുറയുടെ പുത്തൻ ചിന്തകൾ എന്റെ തലച്ചോറിലൂടെയും ഓടിനടക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് കിട്ടാത്തത് മറ്റാർക്കും വേണ്ട എന്ന സ്വാർത്ഥചിന്തയും തികട്ടി വരുന്നുണ്ട്.

പക്ഷെ നല്ല ചിന്തകൾ കൊണ്ടു മാത്രം ജീവിതം ആരംഭിച്ച ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്യ്തു. ആരോടാണ് എന്തിനോടാണ് എന്റെ ഈ പക..?

അവളെയും വാരിയെടുത്ത് ആശുപത്രിയിലേക്കോടി. ആദ്യം കണ്ട വണ്ടിക്ക് കൈ കാണിച്ച് ആശുപതിയിൽ എത്തിച്ചു. മണിക്കൂറുകളോളം ആ നശിച്ച രാത്രിയെ ശപിച്ച് ആശുപത്രി വരാന്തയിലിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഒരു കൊല ചെയ്യ്ത പോലെ കുറ്റബോധം. മനസ്സിന്റെ സ്വസ്ഥത നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവും നാട്ടുകാരിൽ ചിലരും അവിടെ വന്നുചേർന്നു. എനിക്ക് പിന്നിൽ തടിച്ചു കൂടിയവരിൽ ആരോ പറഞ്ഞു

“ പടിക്കെട്ടിൽ തടഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു ” കണ്ണൻ കണ്ടതുകൊണ്ടു ഒരു ജീവനെങ്കിലും കിട്ടി… അല്ലെങ്കിൽ ” അർത്ഥഗർഭത്തിൽ നിർത്തി.

അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം ഒരു തണുത്ത കൈതലം എന്റെ തോളിൽ പതിഞ്ഞു. ഞാൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ വിളറിയ മുഖത്ത് കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ്.

ആ കണ്ണുനീർ നന്ദിയുടെയാണോ അതോ ശാപത്തിന്റെയാണോ? മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തെറ്റ് ചെയ്ത മനസ്സിൽ വേർതിരിവിന്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ. കാരണം ഞാൻ ഒരു കൊല ചെയ്തിരിക്കുന്നു മനസ്സിൽ. കുറ്റബോധവുമായി ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്ത ഒരു യാത്ര.

 

ഹരി കുട്ടപ്പൻ

നാലു കവിതകൾ

 

എന്നിലെ നീ

പോകെപ്പോകെ

നിന്നിൽ ഞാൻ

വേരറ്റു പോയേക്കാം…

എങ്കിലും

ഒരു വേനലിനും വഴങ്ങാതെ

നീയെന്നിൽ

വീണ്ടും വീണ്ടും

കിളിർത്തുകൊണ്ടേ യിരിക്കും

അന്യർ

നമ്മളന്യോന്യമന്യരായ് തീർന്ന

നമ്മളിടങ്ങളിൽ

ബാക്കിയുണ്ടിപ്പോഴും

ഞാനെന്നും നീയെന്നുമായ്

നാം മുറിഞ്ഞതിൻ

മുറിപ്പാടുകൾ….

സുഹൃത്തിന്

സുഹൃത്തേ

നിന്നെയോർക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം

എനിക്കെന്നെ തന്ന നിന്നെ

വേരുകൾ വരണ്ട്

കരിഞ്ഞുണങ്ങിയപ്പോൾ

നീ പകർന്നേകിയ നീരിൽ

പച്ച വീണ്ടെടുത്ത എന്നെ

ഓർക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം

എന്നിലൂടെ നീയും

നിന്നിലൂടെ ഞാനും

നമ്മളായ് തീർന്നത്

ഓർത്തെടുക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം…

അവൾ

അവളിൽ തുടങ്ങി

അവളാൽ വളർന്ന്

അവളിലൊടുങ്ങുന്ന

ജീവബിന്ദുക്കൾ നാം….

ശ്രീലക്ഷ്മി എൻ.ആർ.

അപരൻ

 

മറന്നു തുടങ്ങിയ ഒരു സുഹൃത്തിൻ്റെ സന്ദേശം അന്നു ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞു. “മനു, തിരക്കില്ലെങ്കിൽ ഒന്നി വിടം വരെ വരൂ .ഞാനിപ്പോൾ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവിലുണ്ട്. ഏകാന്തതയും ഒറ്റപ്പെടലും എന്താണെന്നറിയണമെങ്കിൽ ഇവിടെ കഴിയണം. പിന്നെ ചില നല്ല വശങ്ങളുമുണ്ട്. ചുമപ്പുകലർന്ന സ്വർണ വർണത്തിൽ സൂര്യൻ മലമുകളിലേക്ക് ഉദിച്ചുയരുന്നതു കാണാം. മഞ്ഞിൻ പാളികളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി പക്ഷികൾ മരച്ചില്ലകളിൽ നിന്നു പറന്നുയരുന്നതു കാണാം. അനുഗ്രഹവർഷം പോലെ വൃക്ഷങ്ങൾ പുഷ്പങ്ങൾ കുടഞ്ഞിടുന്നതു കാണാം..

ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചവരാണ്. ബാംഗ്ലൂരിൽ വെബ് ഡിസൈനിങ്ങ് പഠിക്കാനായി അവൻ വന്നപ്പോൾ രണ്ടു പേരും ഒരു റൂമിലാണ് താമസിച്ചത്. ബാംഗ്ലൂരു തന്നെ ജോലിയും കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു. ആരൊക്കയോ ടോമിൻ്റെ അപ്പനേയും അമ്മയേയും പറഞ്ഞു തിരിച്ചു, “ചെറുക്കനു പ്രായം കുറവാ അവിടെയൊക്കെ വിട്ടാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടി ലാന്നു വരും.”

പിന്നെ അവൻ ജേർണലിസമാണ് പഠിച്ചത്. ട്രെയിനി ആയി കുറച്ചു കാലം ജോലി ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് ടോം എഴുതി… മൂല്യാധിഷ്ഠിത പത്രപ്രവർത്തനം എന്നൊന്നില്ല .രാഷ്ട്രീയക്കാരെ അനുഗമിക്കുകയും അവർ പറയുന്നതെല്ലാം റിപ്പോർട്ടാക്കി എഡിറ്റർക്കു നൽകുകയുമാണ് എൻ്റെ ജോലി. വി വ രം കെട്ടവരുടെ കൂടെ നടന്ന് ഉള്ള വിവരവും നഷ്ടമായി.

അവൻ ആ ജോലിയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി.പിന്നീട് അവനെക്കുറിച്ച് വിവരമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

ഒരാഴ്ചത്തെ അവധിയെടുത്ത് പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോഴും മനസുകുതറി നിന്നു. പോയില്ലെങ്കിലെന്താ? ഒരു വിശ്രമം ആവശ്യമാണെങ്കിൽ അതു സ്വന്തം വീട്ടിലുമാകാമല്ലോ .എന്നിട്ടും മനു ജൂലൈ മാസം നാലാം തീയ്യതി രാത്രി പത്തുമണിക്ക് സ്വന്തം കാറിൽ ടോമിൻ്റെ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവിലേക്കു യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. രാത്രി റോഡിൽ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കുണ്ടാവില്ല.സാവകാശം വിശ്രമിച്ച് മെല്ലെ കാറോടിച്ചു പോയാലും പുലർച്ചെ നാട്ടിലെത്താം. ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുത്ത് കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഉച്ചയോടെ ടോമിൻ്റെ എസ്റ്റേറ്റുബംഗ്ലാവിൽ.

റോഡ് വിജനമാവുകയാണ്. അങ്ങിങ്ങ് പ്രകാശത്തിൻ്റെ ചെറിയ തുരുത്തുകൾ ഓടി മറയുന്നതും ഇപ്പോൾ കാണാതെയായി. അപ്പോഴാണ് കർണാടക പോലീസെന്ന് സംശയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മൂന്നു പേർ റോഡിലേക്കിറങ്ങി നിന്ന് കാർ നിർത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അവർ ഒന്നേ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളു. വിലപിടിപ്പതുള്ളതെല്ലാം അവർക്കു കൊടുക്കുക.. പകരം ജീവൻ സുരക്ഷിതമാക്കുക.

അത്യാവശ്യം വസ്ത്രങ്ങളും കുറച്ചു പണവുമുള്ള ബാഗ് അവർ കൈക്കലാക്കി. കൂടെ ഫോണും. മലയാളിയാണെന്നു മനസിലാക്കിയാവാം അവർ മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞു: പരാതിപ്പെട്ടിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ല.രാത്രിയിൽ തനിച്ചുള്ള യാത്ര ഇനി ഒഴിവാക്കുക..

ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ പുറം ലോകവുമായുള്ള തൻ്റെ എല്ലാ ബന്ധവും അവസാനിച്ചുവെന്ന് മനുവിനു മനസിലായി. ഓർമയിൽ ആരുടെ നമ്പറും തെളിയുന്നില്ല. സ്വന്തം വീട്ടിലേതു പോലും..

യാന്ത്രികമായി കാർ ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എത്ര സ്വാഭാവികമായും അവിചാരിതവുമായാണ് അപകടങ്ങൾ നമ്മെ എതിരേൽക്കുന്നതെന്നാണ് അപ്പോഴെല്ലാം ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.

ആൾ പാർപ്പുള്ള ഇടമെത്തിയപ്പോൾ കാർ വഴിയിൽ ഒതുക്കിയിട്ട് കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങി. വീണ്ടും യാത്ര. ടോം പറഞ്ഞ എസ്റ്റേറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

മുള്ളുകമ്പി കൊണ്ട് വേലി കെട്ടിയ എസ്റ്റേറ്റ് ആ പേരിനിപ്പോൾ അർഹമല്ലെന്നു തോന്നി. പലയിടത്തും വേലി ദ്രവിച്ചു വീണിരിക്കുന്നു. കാട്ടു പൊന്തകൾ റബ്ബർ മരത്തോളം ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. കഷ്ടിച്ച് ഒരു കാറിനു പോകാൻ മാത്രം വീതിയുള്ള ആ മൺപാതയിലൂടെയുള്ള യാത്ര ക്ളേശകരമായിരുന്നു. രണ്ടു കിലോമീറ്ററോളം യാത്ര ചെയ്ത് ടോമിൻ്റെ ബംഗ്ലാവിലെത്തി. ചായം മങ്ങി മുറ്റത്തു പോലും കാടുവളർന്ന് ഓടും മരവും കൊണ്ട് നിർമ്മിതി കഴിച്ച ഒരു പഴയ കെട്ടിടം. സന്ദർശകരുടെ വരവറിയിക്കാൻ ഒരു ഓട്ടുമണി തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്.

കതക് അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. ടോം ഇവിടെ ഇല്ലെന്നു വരുമോ? തന്നെ കാത്തിരുന്ന് മടുത്തിട്ട്.. കാലുകളുടെ ശക്തി നശിച്ച് അയാൾ പടിയിൽ തളർന്നിരുന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം ചിന്തിച്ചു. ടോം അകത്തുണ്ടെങ്കിലോ? ഉറങ്ങുകയാണെങ്കിലോ? മണികെട്ടിയ ചരടിൽ വലിച്ച് ആകാംക്ഷയോടെ അകത്തേക്കു നോക്കി.

കതക് ശബ്ദമില്ലാതെ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത് ഒരു യുവതിയാണ്. വെളുത്ത ഗൗൺ ധരിച്ച് അതിനേക്കാൾ വെളുത്ത മുഖവുമായി അവൾ പാതിയിരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു നിന്നു.

“ടോമില്ലേ ഇവിടെ?”

“ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“ആരാണെന്നു മനസിലായില്ല. ടോം തനിച്ചാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്.”

“ഞാനും ടോമും കുറച്ചു കാലം ഇവിടെ ഒരു മിച്ചു താമസിച്ചിരുന്നു.ഇവിടത്തെ ട്രഡീഷണൽ ആർട്ടുവർക്കുകളെക്കുറിച്ച് ഒരു ഡോക്കുമെൻ്ററി തയ്യാറാക്കാൻ വന്നതാണ് ഞാൻ.സഹായിക്കാമെന്ന് ടോംസമ്മതിച്ചിരുന്നു. വർക്കു കഴിഞ്ഞ് എനിക്കു വിദേശത്തേക്കു പോകേണ്ട സമയമായപ്പോൾ ടോംസമ്മതിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്കായി.”

മുഴുവൻ പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല. തീക്കണ്ണുമായി ഒരു ബൈക്ക് ഇരമ്പി വന്നു. ബൈക്കിൽനിന്ന് കൈയിൽ ഒരു പൊതിയുമായി ടോം ഇറങ്ങി. മുടിയും താടിയും വളർത്തിയിരിക്കൂന്നു. മുഷിഞ്ഞ ജീൻസും ടീഷർട്ടും.

“നീ വന്നോ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു വരില്ലെന്ന് .”

“നീ തനിച്ചാണെന്നല്ലേ എന്നോടു പറഞ്ഞത്?”

“തനിച്ചാണല്ലോ. ഓ.. മെർലിനോ? അവളെ നീ കണ്ടോ? അതു കുഴപ്പമില്ല.”

“എനിക്ക് ആദ്യമൊന്നു കുളിക്കണം.അതു കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം. നേരം വെളുത്തിട്ട് ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല.”

“ആദ്യം ഭക്ഷണം. അതു കഴിഞ്ഞ് കുളി. നീ ഇത് നോക്ക്.”

ടോം പൊതിയഴിച്ച് ഓരോന്നായി നിരത്തിത്തുടങ്ങി.

“ഇത് നെല്ലിക്ക വാറ്റിയെടുത്ത നല്ല ഉഗ്രൻ സാധനം.” ഒരു കുപ്പി ഉയർത്തിക്കാട്ടി ടോം പറഞ്ഞു.

” പട്ട ഗ്രാമ്പു ഏലം എല്ലാം ചേർത്ത് ആരോഗ്യദായകം.ഇത് തേങ്ങ നെയ്യിൽ വറുത്തെടുത്ത് തയ്യാറാക്കിയ പന്നിയിറച്ചി വരട്ടിയത്.നാട്ടിൽ വളർന്നതല്ല, കാട്ടിലെ പന്നി. ഇത് കള്ളപ്പം ..ഉണക്കലരി പൊടിച്ച് കള്ളു ചേർത്ത് പുളിപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയത്. എന്താ ടേസ്റ്റ് എന്നറിയുമോ “?

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ ടോം പറഞ്ഞു

“യേശു അവസാനത്തെ അത്താഴത്തിനു വിളമ്പിയത് പുളിപ്പിക്കാത്ത അപ്പം. ഞാൻ വിളമ്പുന്നത് പുളിപ്പിച്ച അപ്പം. യേശുവിന് ഒരു രുചിയെ അറിയാമായിരുന്നുള്ളു… സ്നേഹത്തിൻ്റെ രുചി. എൻ്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ രുചി ഭേദങ്ങളായിരുന്നു. തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെട്ട സ്നേഹത്തേക്കാൾ വേദനിപ്പിക്കും അവഹേളിക്കപ്പെട്ട സ്നേഹം. ഞാനത് അറിഞ്ഞതാണ്. പരാജയം.. നിന്ദ.. പരിഹാസം എല്ലാം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. മെർലിനും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. ആ കുരിശുകണ്ടോ?”ചുമരിലെ വെള്ളിക്കുരിശു ചൂണ്ടി ടോം ചോദിച്ചു.

” ഞാനവളെ അതിൽ ആ വാഹിച്ചിരുത്തി. എസ്റ്റേറ്റിൻ്റെ നടുക്ക് കുഴിയെടുത്ത് ഞാൻ തന്നെയാണ് അവളെ മറവു ചെയ്തത്.”

മനു മദ്യലഹരിയിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു.കാലുകൾ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല എന്നറിഞ്ഞുതന്നെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ടോം ചിരിച്ചു.

“ഇനി നീ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല’.ഇവിടെ ഞാനും നീയും മെർലിനും “

ടോമിൻ്റെ ഉന്മാദച്ചിരിയിൽ വിളക്കണഞ്ഞു.പുറത്ത് ഇരുട്ടും നിശബ്ദതയും ഒരു കടലായി പരന്നു.

വിലാസിനി രാജീവൻ

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അവൾ ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ….

 

വീടും മനസ്സിൽ ചുമന്ന് പോകുന്ന

ഒരുവൾ പെട്ടെന്നങ്ങില്ലാതാവുമ്പോൾ

വീട് ഒരുവേള നിശ്ചലമാകും.

കയിലുകൾ തൊട്ട് കൈക്കലത്തുണി വരെ

അവളെ പരതും.

അടുക്കളപ്പുറത്ത് സ്ഥിരമായി വരുന്ന

പൂച്ചപ്പെണ്ണ് അവളുടെ പയ്യാരം പറച്ചിൽ

കേൾക്കാതെ അമ്പരന്ന് നിൽക്കും.

ആ കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ചയ്ക്കവളെക്കുറിച്ച്

അറിയാത്തതൊന്നുമുണ്ടാവില്ല.

അവൾ പറയുമ്പോൾ കൃത്യമായി

മൂളിക്കേൾക്കുന്ന ഒരേയൊരാൾ

കുറിഞ്ഞി ആയിരുന്നല്ലോ.

അന്നും രാവിലെ സങ്കടങ്ങളും

പരിഭവങ്ങളും കേൾക്കാനിരുന്നതല്ലേ!

ചെടിച്ചട്ടിയിലെ

കറിവേപ്പും കാന്താരിയും

കാറ്റുപോലെ വന്ന്

തങ്ങളെ നുള്ളിയെടുത്തു കൊണ്ടുപോവുമ്പോൾ

ഒന്ന് തൊട്ടു തലോടാൻ

മറക്കാത്ത തിരക്കിട്ടോടിപ്പായുന്ന

ഒരുവളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും.

സമയത്തിൻ്റെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലിൽ

അലക്കിയ തുണി വൈകുന്നേരം

തോരാനിടാമെന്ന് കരുതിയാവും

രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്.

ബക്കറ്റിലിരുന്ന് അവയ്ക്ക്

ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടാവും.

അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ അവൾക്കേറ്റം

പ്രിയപ്പെട്ട സാരികൾ അവളുടെ

ഗന്ധവും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും.

ആഭരണപ്പെട്ടിയിലെ മൂക്കൂത്തികൾ

ഊഴം കാത്തിരുന്ന് തളർന്നിട്ടുണ്ടാവും.

പുത്തൻ കലണ്ടറിൽ അവിടവിടെ പതിച്ചിരുന്ന

ഇത്തിരി വലിയ മെറൂൺ വട്ടപ്പൊട്ട്

അവളെ സുന്ദരിയാക്കാൻ കൊതിച്ച് കാത്തിരുന്നു.

ചിട്ടിയുടേയും ലോണിൻ്റേയും

കണക്കുകൾ മനസ്സിലിട്ട്

വീണ്ടും വീണ്ടും കൂട്ടുകേം കുറയ്ക്കുകേം

ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാവാം

അവയെല്ലാം അവളിൽ തന്നെ

ഒതുങ്ങിപ്പോയത്.

തലേന്ന് വായിച്ചു വച്ച പുസ്തകം

രാവേറുംവരെ മിണ്ടിപ്പറഞ്ഞിരിക്കാൻ

അവളെയും കാത്ത് അക്ഷമയോടിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം.

അവളുടെ മേശപ്പുറത്ത് കറുത്ത പുറംചട്ടയിൽ

പറന്നു പോകുന്ന പക്ഷിയുടെ ചിത്രമുള്ള

ഡയറിയുണ്ടാവും.

അതൊന്നു തുറന്നു നോക്കിയാൽ

കുനുകുനാന്നെഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നതു കാണാം.

സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും ഒന്നുമല്ല

അതിലുണ്ടാവുക,

പകരം……

ഓടിപ്പോയ ജീവിതത്തിൻ്റെ

കണക്കുകൾ കറുപ്പു മഷിയിലങ്ങനെ

നിരന്നിരിക്കുന്നതു കാണാം.

കാലത്തിൻ്റെ നാൾവഴിയിൽ

ഇനിയൊന്നും എഴുതി ചേർക്കാനില്ലാതെ

കാർമേഘനിറമുളള ആ പേന അരികിലുണ്ടാവും.

ഇന്നലെ തിടുക്കത്തിൽ അടച്ചു വയ്ക്കുമ്പോൾ

ഇന്നൊന്നും എഴുതാനുണ്ടാവില്ല

എന്നറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ.

അജിത.വി.അമ്പലപ്പുഴ

റീ യൂണിയൻ

 

ഒറീസ്സയിലെ പ്രശസ്തമായ അലൂമിനിയം പ്ലാന്റ് . തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ പതിവ് പോലെ സേഫ്റ്റിയെ പറ്റിയുള്ള ഡ്രിൽ നടക്കുമ്പോളാണ് രാധയുടെ മൊബൈൽ പലപ്രാവശ്യം ശബ്ദിച്ചത്.

സഹപ്രവർത്തകർക്ക് അരോചകം ആകുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ സൈലന്റ് മോഡിൽ ആക്കി. ഡ്രിൽ കഴിഞ്ഞു തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മൊബൈൽ പിന്നെയും ഞരങ്ങി. എടുത്തു നോക്കിയപ്പോൾ സഹപാഠിയും കൂട്ടുകാരിയുമായ മീനയുടെ മുഖം സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു.

“എത്ര തവണയായി ഞാൻ തന്നെ വിളിക്കുന്നു രാധ? നീ എതു പട്ടികാട്ടിലാണ് ?”

മീനയുടെ അല്പം മുഷിച്ചിലോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് രാധ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു നിന്നു..

മറുവശത്തു നിന്നും വീണ്ടും മീനയുടെ ശബ്ദം..

” എടാ .. വരുന്ന ഡിസംബറിൽ നമ്മൾ കോളേജിൽ നിന്നും പാസ്സായിട്ട് ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കംപ്ലീറ്റ് ആകും.. നമ്മടെ കുറെ ഫ്രണ്ട്സ് ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്തൊക്കെയോ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.. നമ്മൾക്കു ഒന്ന് അടിച്ചു പൊളിക്കണ്ടേ . താൻ എന്താ മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നെ … എന്തേലും പറയു.. എന്താ തന്റെ ആ കമ്പനി ഓണർ … എന്താ അയാളുടെ പേര്.. ആ കോശി … അയാൾ എന്തേലും മുരടത്തരം പറഞ്ഞോ.. “

ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ മീന പറഞ്ഞത് കേട്ട് നിൽക്കാനല്ലാതെ രാധക്ക് മറുപടി പറയാൻ തോന്നിയില്ല.. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സു മുതൽ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ച, ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിലും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയോട് മറുത്തൊന്നും പറയാൻ അപ്പോൾ രാധക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. കുടുംബത്തോടൊപ്പം വിയന്നയിൽ കഴിയുന്ന മീന ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തതല്ലാതെ ജോലിക്കൊന്നും ശ്രമിച്ചില്ല.. വീട്ടുകാർ കണ്ടെത്തിയ വിമലിനെ വിവാഹം വിവാഹം

മൂന്നു കുട്ടികളുമായി അവൾ കഴിയുന്നു .. ആഴ്ചയിൽ മൂന്നു ദിവസം എങ്കിലും മീന രാധയെ ഫോണിൽ വിളിക്കും. മിക്കപ്പോഴും രാധ ജോലി തിരക്കിലായിരിക്കും.. അത് കാരണം മീന പറയുന്നതൊന്നും അവളുടെ ചെവിയിൽ പതിയാറില്ല. പ്ലാന്റിന്റെ ഹെൽത്ത് ആൻഡ് സേഫ്റ്റി ഡിപ്പാർട്മെന്റ് ഹെഡ് ആയി ജോലി നോക്കിയിരുന്ന രാധക്ക് ദിവസം തീരുന്നത് എങ്ങനെ ആണെന്ന് അറിയില്ലാരുന്നു .. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സമയം കിട്ടാത്ത ദിവസങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.. അതിനിടയിലും അവൾ ആകെ ഉള്ള കൂട്ടുകാരിയുടെ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാറുണ്ട്. ചെറിയ കാര്യത്തിന് പോലും മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കുന്ന മീനയെ അവൾക്ക് അത്രമാത്രം ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കോളേജുമായും പഴയ സഹപാഠികളുമായും രാധക്കുണ്ടായിരുന്ന ആകെ ബന്ധം മീന വഴി മാത്രമായിരുന്നു…സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും എല്ലാ ചാറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും മീന സജീവമായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ പല ദിക്കുകളിലുമായി വസിക്കുന്ന പഴയ സഹപാഠികളുടെ വിവരങ്ങൾ മീന വഴി രാധ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .. പക്ഷെ ഇന്ന് അതൊന്നും കേട്ട് നിൽക്കാനുള്ള സമയം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു..

” സോറി ഡാ .. നമുക്ക് രാത്രി സംസാരിക്കാം പ്ലീസ്.. എനിക്ക് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട് ഇന്നത്തെ ദിവസം. “

രാധയുടെ ജോലിത്തിരക്ക് മീനയ്ക്ക് പരിചിതമായിരുന്നത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ശല്യപ്പെടുത്താതെ അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.

പ്ലാന്റ് ക്യാമ്പസ്സിനുള്ളിലെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ എത്തി വാതിൽ തുറന്നതും ചുവരിലെ ക്ലോക്ക് എട്ടര മണി ആയെന്നു ശബ്ദിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഇനി ഡിന്നർ ലഘുവായി എന്തെങ്കിലും മതിയെന്ന് തീരുമാനിച്ചവൾ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു.. ഫ്രിഡ്ജിനുള്ളിൽ ദോശമാവും ആട്ടയും ബ്രെഡും ഒക്കെ കണ്ടു

മടുപ്പോടെ അവൾ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. കപ്ബോർഡ് തുറന്നു മാഗിയുടെ പാക്കറ്റ് എടുത്തു ചൂടുവെള്ളത്തിലേക്ക് ഇട്ടതും മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചു..

അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ മറുവശത്തു മീനയുടെ മുഖം..

” ഡാ.. നീ വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്.. ഞാൻ ഇത്ര നേരം കാത്തിരിക്കുവായിരുന്നു.. “

പാകം ചെയ്ത മാഗ്ഗി പ്ലേറ്റിലേക്ക് പകർന്നു കൊണ്ട് രാധ ഫോണുമായി ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു .

” ഇതെന്താ മാഗ്ഗിയോ .. നിന്റെ ഡിന്നർ ഇതാണോ..”

മീനയുടെ മുഖത്തു അതിശയം കണ്ടു രാധ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ..

” എന്റെ പൊന്നു മീന, എനിക്കിവിടെ നേരെ ശ്വാസം വിടാൻ തന്നെ സമയം കിട്ടുന്നില്ല .. അപ്പോഴാ ഇനി ഞാൻ പാചകം ചെയ്യാൻ പോണേ.. എന്തേലും കഴിച്ചു ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നു.. “

” എന്തിനാടാ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നത് .. തനിക്ക് വേറെ വല്ല ജോലിയും നോക്കരുതോ “

മീനയുടെ വാക്കുകളിൽ പരാതിയാണോ അരിശമാണോ എന്ന് രാധക്ക് മനസ്സിലായില്ല.. മീനയ്ക്ക് അതിനു മറുപടിയായി രാധയുടെ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. ഒട്ടും ക്ഷമ കളയാതെ അവൾ മീനയോട് കുശലം ചോദിച്ചു. കാത്തിരുന്നത് പോലെ മീന തന്റെ അറിവിലുണ്ടായിരുന്ന സകല വിശേഷങ്ങളും പങ്കിട്ടു.

പിന്നെ അവൾ പ്രധാനമായി പറയാനുദ്ദേശിച്ച കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു..

” ഡാ.. നമുക്ക് ഡിസംബറിൽ എന്തായാലും പോകണം കേട്ടോ .. നമ്മുടെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വാർഷികം അല്ലെ .. എന്തായാലും പോയിരിക്കണം. താൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവധിയൊക്കെ പറഞ്ഞു വെക്കണം…”

പിന്നീട് മീന പറയുന്നതൊന്നും തന്നെ രാധ കേട്ടില്ല.. അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോൾ അഞ്ചു വര്ഷം മുൻപ് നടന്ന ഇരുപതാം റീയൂണിയനിലേക്ക് പോയി .

ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം ആദ്യമായി ആണ് രാധ ഒരു റീയൂണിയനു പോയത്.. അതും മീനയുടെ സമ്മർദ്ദവും പരാതിയും കൊണ്ട് മാത്രം അന്ന് അവളതിന് മുതിർന്നു.

ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് സഹപാഠികളെ കണ്ടതെങ്കിലും രാധക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല. മീനയുടെ വിവരണം കാരണം എല്ലാവരെയും അവൾക്ക് നല്ല പരിചയം തന്നെ ആയിരുന്നു. മീന പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ താരമായി പറന്നു നടക്കുമ്പോൾ രാധ ആ തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു തീരാൻ മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പകുതി ദിവസം എങ്ങനെയൊക്കെയോ മീനയുടെ കൂടെ നടന്നു കൂട്ടുകാരുമായി പരിചയം പുതുക്കി അവൾ തള്ളി നീക്കി. ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് ഓർഗനൈസിംഗ് കമ്മിറ്റ മെമ്പർ ആയ സൂരജ് വന്നു പറഞ്ഞത്.. ഈവെനിംഗ് ഡിന്നർ ആൻഡ് ഡാൻസ് ഉണ്ടെന്നു..

അപ്പോഴേക്കും രാധക്ക് മടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അവൾക്ക് എങ്ങനെ എങ്കിലും റൂമിൽ പോയി വിശ്രമിക്കണമെന്ന ഒറ്റ വിചാരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

മീനയോട് അതെങ്ങനെ പറയും എന്ന് മടിച്ചവൾ അൽപ സമയം എല്ലാവരും പറയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായി ഇരിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ സംസാരത്തിൽ പങ്കു ചേരാൻ രാധ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു.. പെണ്ണുങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നിടത്തു അല്പസമയം ഇരുന്നതോടെ അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ വിഷയം ഇല്ലാതെയായി. സുഖസൗകര്യങ്ങൾ കൂടി പോയത് കാരണം ലോകത്തിലെ ചെറുതിലും ചെറുതായ സംഭവങ്ങളെ കുറിച്ചു വേവലാതിപ്പെടുന്നവർ.. രാധക്ക് ചിരി വന്നെങ്കിലും അവളതു പുറത്തു കാട്ടിയില്ല.. പുറംലോകത്തെ കഷ്ടപ്പാടും വിഷമങ്ങളും അറിയാതെ , ഇല്ലാത്ത വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞു സമയം കൊല്ലുന്ന കൂട്ടുകാരെ കണ്ടപ്പോൾ രാധ അവിടെന്ന് എണീറ്റുപോയത് വേറൊരു സുഹൃത്വലയത്തിലേക്കാണ്.

അവിടെ നടന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ ബിസിനസ് പ്രോഫിറ്റ് മാർജിൻ , ഷെയർ മാർക്കറ്റ് , പിന്നെ കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് തുടങ്ങിയവ ആയിരുന്നു.. രാധക്ക് തലവേദന സഹിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ എണീറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.. നിറഞ്ഞ ഹാളിൽ നിന്നും അവൾ പോയത് കൂട്ടുകാർ ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല .

റീയൂണിയനിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്ന കൂട്ടുകാരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ സൗഹൃദം മാത്രം കണ്ടെത്താൻ രാധക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. എല്ലാവർക്കും ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ നേടിയെടുത്തതിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനായിരുന്നു താല്പര്യം .. എല്ലാം ഒരു മത്സരം പോലെ.. നിന്നെക്കാൾ മുന്നിൽ ഞാൻ.. എല്ലാവരും ” ഞാൻ ” എന്ന പദത്തിന് കുറച്ചു കൂടുതൽ ബലം പ്രയോഗിക്കുന്നത്

പോലെ രാധക്ക് തോന്നി..

ഹാളിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ രാധയെ റിസോർട് മാനേജർ ഡിന്നർ കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു..

വിശാലമായ ഡൈനിങ്ങ് ഹാളിൽ ബുഫേ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു.. ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുത്തവൾ ആദ്യം കണ്ട പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പു തുറന്നു.. എന്തൊക്കെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി അവൾ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നതും മെത്തയിലേക്കു വീണതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു . സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞതേയുണ്ടായിരുന്നു..

എപ്പോഴാണ് മീന മുറിയിൽ വന്നു കയറിയതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.. പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ മീനയുടെ മുഖം കടന്നൽ കുത്തിയത് പോലെ വീർത്തിരുന്നു. ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുമ്പോളും മീന അവളോടധികം സംസാരിച്ചില്ല. അവസാനം സഹികെട്ടു രാധ തന്നെ മീനയെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോയി പറഞ്ഞു..

” മീന.. എനിക്ക് എന്ജോയ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ലെടാ . എനിക്ക് പോകണം.. എല്ലാവരും ഒരു പോലെ ആകില്ലല്ലോ.. സൊ നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കു.. എനിക്ക് ആകെ ബോർ ആയിതോന്നുന്നെടോ ..”

എങ്ങനെയോ മീനയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി അന്ന് തന്നെ തിരിച്ചപ്പോൾ രാധ മനസ്സിൽ തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു.. ഇനി ഒരു റീയൂണിയനു പങ്കെടുക്കില്ലായെന്നു.. ആരുടേയും കുഴപ്പം കൊണ്ടല്ല.. അവളുടെ മാത്രം കുഴപ്പം കൊണ്ട്.. അവൾ തന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ ചെലവഴിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആരോടും നീരസമില്ല.. പക്ഷെ തന്റെ സമയം.. അത് എങ്ങനെ ചെലവഴിക്കണം എന്നുള്ളത് തന്റെ മാത്രം തീരുമാനം ആകണം എന്ന് രാധക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു..

ഒട്ടും മായാത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ മീനയോടു പറഞ്ഞു..

” സോറി ഡാ.. എനിക്ക് വരാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. ആ സമയത്താണ് പ്ലാന്റിൽ കമ്മീഷനിങ് പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.. “

മീന ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ വെച്ചുപോയി. .മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാരം ഇറക്കി വെച്ച ലാഘവത്തോടെ രാധ ടീവി റിമോട്ട് എടുത്തു നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സീരീസ് കാണാനായി സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു ..

ഷീന പിള്ളൈ സിങ്ങ്

യാത്രാമൊഴി

 

മംഗളവാദ്യമുയർന്നു മന്ദം

മന്ത്രകോടിയണിഞ്ഞെത്തി

ചന്ദ്രബിംബം പോൽ തിളങ്ങു

മൊരാനനം കണ്ടു കുളിർ കോരി

അമ്മ മനം കൈകളിൽ

മൈലാഞ്ചിച്ചോപ്പണിഞ്ഞെത്തിയാ

കൺമണിയെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു

മന്ത്രങ്ങൾ മെല്ലെയുരുവിടുന്നു

മന്ത്രകോടിയും കൈമാറിടുന്നു

ആർപ്പുവിളിയും കുരവയുമായ്

ആഘോഷമങ്ങു കഴിഞ്ഞിടുന്നു

വച്ചു വലതുകാൽ വരൻ ഗൃഹത്തിൽ

ലക്ഷ്മിയെപ്പോൽ വരവേറ്റിടുന്നു

യാത്രയാവുന്നു തൻ്റെ ബന്ധുക്കളും

സഹയാത്രികളായങ്ങു കൂടിയവരും

യാത്രാമൊഴിയുമായെത്തിടുന്ന

തൻ്റെ താതൻ ജനനിയുമായങ്ങനെ

ഇത്രയേ കുഞ്ഞേ കഴിഞ്ഞതുള്ളൂ

എന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞമ്മയോതിടുമ്പോൾ

പെട്ടന്നു വീണു തന്നമ്മ തൻ നെഞ്ചിലേക്കാ

കുട്ടിയായ് നിന്നങ്ങു തേങ്ങിടുന്നു.

ജയേഷ് പണിക്കർ

ദെെവത്തിന്റെ മൗനം : ഇൻഗ്മർ ബർഗ്‌മാൻ

 

സിനിമ കൊണ്ട് ലോകോത്തരമായ കാവ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച സംവിധായകന്റെ വിഖ്യാതമായ രണ്ട് തിരക്കഥകളുടെ വിവർത്തനങ്ങളാണ് ദെെവത്തിന്റെ മൗനം .

മൗനം (The silence), കാട്ടുഞാവല്പ്പഴങ്ങൾ ( wild strawberries), ലോകസിനിമയിലെ രണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങൾ നമുക്കിവിടെ വായിച്ചെടുക്കാം.

മതങ്ങൾ കാണിച്ചു തരുന്ന ദെെവത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറല്ലാത്തൊരു തൂലികയാണ് ബർഗ്‌മാന്റേത്. ദൈവമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ ഈ രണ്ടു തിരക്കഥകളിലും കാണാം. ദൈവമില്ലെന്നും, അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ദൈവത്തിന് മനുഷ്യ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് നിയന്ത്രണമൊന്നുമില്ലെന്നും, ദൈവം മൗനിയാണെന്നും, ജീവിതമെന്നത് ഒരു ദുരന്തനാടകമാണെന്നും സിനിമ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നു. സമകാലീനമായ സാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയ സംഭവവികാസങ്ങളോട് വലിയ താൽപ്പര്യമൊന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാത്തവരാണ് ബർഗ്‌മാൻന്റെ മിക്ക കഥാപാത്രങ്ങളും….

മൗനം

ഏകാന്തതയുടേയും ഒറ്റപ്പെടലിന്റേയും സ്നേഹിക്കാനുള്ള കഴിവുകേടിന്റേയും പ്രതീകമായ് ലെെംഗീകത മാറുന്ന പ്രത്യേകതരം അവസ്ഥയാണ് മൗനം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

സിനിമ തുടങ്ങുമ്പോൾ എസ്തർ, എന്നീ സഹോദരിമാർ അജ്ഞാതമായ ഏതോ രാജ്യത്തിലൂടെ തീവണ്ടിയിൽ തങ്ങളുടെ അവധിക്കാലം ആഘോഷിക്കാനുള്ള യാത്രയിലാണ്. അന്നയുടെ മകൻ ജോഹനും കൂടെയുണ്ട് .

എസ്തർ വിവർത്തകയാണ് ഒപ്പം രോഗിണിയും. സഹോദരിയായ അന്നയോട് സ്വവർഗ്ഗ രതിയിലധിഷ്ഠിതമായ സ്നേഹം ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നവളാണ് എസ്തർ ..

സിനിമാതീയറ്ററിൽ വച്ച് ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള പ്രേമസല്ലാപം കാണാനിടയായ അന്ന അടക്കാനാവാത്ത അഭിനിവേശത്തിന്റെ പിടിയിലമരുന്നു. മദ്യഷോപ്പിലെ വെയിറ്ററുമായ് ലെെംഗീകബന്ധത്തിലേർപ്പെടുന്നിടത്തേക്കാണ് ഈ അഭിനിവേശം അന്നയെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത്…

ശേഷം അന്ന പറയുന്നുണ്ട് ”നിങ്ങള് എത്ര നല്ല മനുഷ്യനാണ്! നമുക്ക് തമ്മിൽ പരസ്പരം അറിഞ്ഞുകൂട എന്നതുതന്നെ വളരെ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു ”

സ്ത്രീകൾ ലെെംഗീകതയ്ക്ക് ഇണയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ പൊതുവെ പറഞ്ഞ് പോകാറുളള വ്യവസ്ഥാപിതമായ ചില വാർപ്പ് മാതൃകകൾ തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെടുകയാണിവിടെ… ബർഗ്‌മാന്റെ മറ്റ് കഥാപാത്രങ്ങളും ഇത്തരം മാതൃകകൾക്ക് ഉള്ളിൽ മെരുങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാത്തവരാണ് …

ബാല്യകാലത്ത് സ്വന്തം പിതാവുമായുണ്ടായ അസാന്മാര്ഗ്ഗിക ബന്ധത്തിന്റെ പുറത്ത് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയും സ്വയംഭോഗത്തിനടിമയുമായി മാറിയ എസ്തറിനെ സ്ത്രെെണഭാവം ഒട്ടുമില്ലാത്തൊരു കഥാപാത്രമായാണ് ബർഗ്‌മാൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അമ്മയോടും ,ആന്റിയോടുമുള്ള ജോഹന്റെ പെരുമാറ്റം നിർവ്വികാരപരമാണ്. ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവനറിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുതിർന്ന തലമുറയെ മനസിലാക്കാനുള്ള അവന്റെ കഴിവ് പരിമിതമാണ്…ഹോട്ടലിലെ പരിചാരകർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞ് മാറി നടക്കുകയും, ചുവരിലെ നഗ്നചിത്രത്തിലേക്ക് കുറേ നേരം നോക്കി നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തരത്തിലേക്ക് അവനിലും സ്വഭാവരൂപീകരണം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു….

സംഭാഷണം വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേയുള്ളു എന്നതാണ് ഈ ചിത്രത്തിന്റെ സവിശേഷത. എസ്തർ, അന്ന, ജോഹൻ ഇവർ മൂന്നുപേരുമനുഭവിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെടലിന്റേയും, സ്നേഹശൂന്യതയുടേയും വെെകാരിക തലങ്ങളാണ് സിനിമയിൽ കൂടുതലായും പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. പൗരുഷഭാവം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന എസ്തർ തനിക്ക് സഹോദരിയോടുളള ലെെംഗീകാഭിനിവേശം നിഷ്ക്കരുണം തള്ളപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയിൽ നീറുകയാണ്.

മറുവശത്ത് തന്റേതായ ലോകത്തിന്റെ ആസ്വാദനതലം തേടിപ്പോവുന്ന അന്നയും,

ഇവർ രണ്ടുപേര്ക്കുമിടയിൽ സ്നേഹിക്കാനോ, സ്നേഹിക്കപ്പെടാനോ ആകാതെ ജോഹനും.

കാട്ടുഞാവൽപ്പഴങ്ങൾ

കടുത്ത വേദനകൾക്കിടയിലും സ്നേഹം മാത്രമാണ് ശാന്തി എന്ന സന്ദേശമാണ് കാട്ടുഞാവൽപ്പഴങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത്.

വിശ്രമ ജീവിതം നയിക്കുന്ന 76 കാരനായ ഇഷാക് ബോർഗ് എന്ന ഡോക്ടറാണ് കേന്ദ്രകഥാപാത്രം…

തനിക്ക് ലഭിച്ച ഓണററി ബിരുദം സ്വീകരിക്കുന്നതിനായി മുൻ സർവകലാശാലയിലേക്ക് മകന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം നടത്തുന്ന യാത്രയാണ് കഥയിലെ ഇതിവൃത്തം.. യാത്രിയിൽ തന്റെ ഭൂതകാല ഓർമ്മകളിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു. കുടുംബം, കാമുകി ,ഭാര്യ,എല്ലാം ഓർമ്മയിൽ തെളിയുകയാണ്.

മുറപ്പെണ്ണായ സാറയെ സ്വന്തമാക്കാൻ സാധിക്കാതിരുന്നത്, ഭാര്യയുടെ അവിശ്വസ്തത, നിരാശനിറഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിന് കണ്ടെടുക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളു…

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അദ്ദേഹം തന്റെ അമ്മയെ സന്ദർശ്ശിക്കുന്ന രംഗം വെെകാരികമാണ്..

”എനിക്കൊരു വലിയ തെറ്റ് കൂടിയുണ്ട്, ഞാനിതുവരെ മരിച്ചില്ല, പുതിയ തലമുറയുടെ പിന്തുടർച്ചാവകാശങ്ങളൊന്നും അവരുടെ പരിപാടിയനുസരിച്ച് yaadhy യാഥാർഥ്യമാകുന്നില്ല”. ഒറ്റപ്പെടലിന്റേയും, സ്നേഹശ്യൂനതയുടേയും മുഴുവൻ വേദനയും അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നുതായി കാണാം …

കെെവിട്ടുപോയ ജീവിതസൗഭാഗ്യങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വിഷാദകരമായ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും ആരും മുക്തരല്ലെന്ന ലോകസത്യം ബോർഗ്ഗിലൂടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തെ തന്റെ തീരുമാനങ്ങളെല്ലാം തനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് നിരാശയും നഷ്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ തണുത്തുറഞ്ഞ ജീവിതമായിരുന്നെന്ന സത്യം ബോർഗ്ഗ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതോടൊപ്പം കുറ്റബോധങ്ങൾ എത്രത്തോളമുണ്ടെങ്കിലും ജീവിതം മുന്നോട്ട് തന്നെ എന്ന വലിയ ആശയത്തിന്റെ സന്ദേശവാഹകനായും ബോർഗ്ഗ് മാറുന്നു.

സംവിധായകരുടെ സംവിധായകൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇന്ഗ്മര് ബര്ഗ്മാന് നിരവധി ഓസ്ക്കർ പുരസ്ക്കാരങ്ങൾക്ക് അർഹനായിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഈ ഭൂമിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ വസന്തങ്ങളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ ചിത്രങ്ങളും..

ലിബേഷ് കാരിയിൽ

കീലോയിഡ് (Keloid)

 

മുറിവ് ഉണങ്ങിയാൽ അവിടുള്ള മുറിപ്പാട് കല്ലിച്ച് വളരുന്നതിനെയാണ് കീലോയിഡ് എന്നു പറയുന്നത് (Keloid).

ഏകദേശം 10% ആളുകള്ക്ക് കീലോയിഡ് വരാറുണ്ട്.

ഇവ മുറിപ്പാടുകള് പോലെയല്ല, ക്രമരഹിതമായ ആകൃതിയിലുള്ളവയാണ്, ക്രമേണ വികസിക്കുന്ന പ്രവണതയും ഇവക്കുണ്ട്.

മുറിവുണങ്ങുമ്പോൾ ആ ഭാഗങ്ങളിൽ അധികമായി കൊളാജൻ (collagen) എന്ന പ്രോട്ടീൻ അടിയുന്നതുകൊണ്ട് വരുന്ന തകരാറാണിത്.

മുറിവുണങ്ങുമ്പോൾ കൊളാജൻ 3 എന്ന വസ്തുകൊണ്ട് ശരീരം ആ ഭാഗം തത്കാലത്തേക്ക് അടയ്ക്കുന്നു. അവ പിന്നീട് കൊളാജൻ1 എന്ന വസ്തുവായി മാറ്റപ്പെടുന്നതാണ് മുറിവിങ്ങനെ കല്ലിച്ച് വികൃത രൂപത്തിലാകാൻ കാരണം.

പൊള്ളലുകൾ, ചിക്കൻ പോക്സ് പാടുകൾ, കാത് കുത്തൽ, മുറിപ്പാടുകൾ, ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കുന്നത് ഇവ എല്ലാം ഇത്തരം രോഗികൾ വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്ത പാടുകളിലും, മുഖക്കുരുപാടുകളിൽ പോലും ചിലപ്പോൾ കീലോയിഡ് പിടിപെടാം.

ഇത് അപകടകാരികളല്ലങ്കിലും പലപ്പോഴും വലിയ ഒരു സൌന്ദര്യ പ്രശ്നമായി പലർക്കും അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ആൾക്കാർ കാണുന്ന ശരീര ഭാഗങ്ങളിൽ വരുമ്പോൾ.

അവ സാധാരണയായി നെഞ്ച്, തോളുകൾ, ചെവികൾ, കവിൾ എന്നിയിടങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു..

നെഞ്ചസ്ഥിയുടെ മുൻഭാഗത്താണ് ഇത് ഏറ്റവും സാധാരണയായി കാണാറുള്ളത്. ഇക്കാരണത്താൽ സ്ത്രികളിൽ ഇതു വളരെ മാനസിക വിഷമത്തിനു കാരണമാക്കാറുമുണ്ട്. ഈ ഭാഗം റബ്ബർ പോലെ ഉറച്ച്, മിനുസമായി ഉയർന്ന് നിൽക്കും. രോഗിയുടെ ത്വക്കിന്റെ നിറമനുസരിച്ച് പിങ്കു നിറമോ, ഇരുണ്ട നിറത്തിലോ ഇതു കാണാം. ചിലർക്ക് വേദനയോ ചൊറിച്ചിലോ ഉണ്ടാവാം, അവിടങ്ങളിൽ അഴുക്ക് അടിഞ്ഞു കൂടിയാൽ ചൊറിച്ചിലുണ്ടാകാം. ഗുരുതരമായ രോഗികളിൽ ആ ഭാഗത്തിന്റെ ചലനശേഷിയെ വരെ കാര്യമായി ബാധിച്ചേക്കാം.

ആഫ്രിക്കൻ വംശജരിൽ ഇതു കൂടുതലായി കാണാറുണ്ട്. കുടുംബ പാരമ്പര്യമുള്ളവരിലും ഇതു കൂടുതലായി കാണാം.

സമാനമായ മറ്റൊരവസ്ഥയാണ് hypertrophic scars, അഥവാ തടിച്ച മുറിപ്പാടുകൾ. ഇവയുടെ പ്രത്യേകത അവ മുറിപ്പാടുകൾക്ക് പുറത്തേക്കു വളരുകയില്ല എന്നുള്ളതാണ്.

ഒരിക്കൽ കീലോയ്ഡ് വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടുമത് മറ്റു ശരീര ഭാഗങ്ങളിൽ വരാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്. ഈ ശരീര പ്രവണതയുള്ളവർ ഇഞ്ചക്ഷനെടുക്കുമ്പോഴും ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യുമ്പോഴും ഡോക്ടർമാരോട് ഇക്കാര്യം അറിയിച്ചിരിക്കണം. ചിലരിൽ കൊതുകു കടിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ പോലും കീലോയിഡ് വരാറുണ്ട്. ഒപ്പറേഷനും ലേസർ ചികിത്സ പോലും വളരെ നല്ല ഫലം നൽകില്ല ചിലപ്പോൾ പാടുകളും ചുവപ്പും വർദ്ധിക്കുന്നതിന് കാരണമാകുന്നുണ്ട്.

ഇത് മറ്റുരീതിയിൽ അപകടകാരിയല്ലാത്തതിനാൽ ചികിത്സിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നത് രോഗികളുടെ തീരുമാനത്തിനു വിടുന്നു.

ചികിത്സ ഹോമിയോപ്പതിയിൽ.

ഹോമിയോപ്പതി ശരീരത്തിന്റെ ഈ പ്രവണത ഇല്ലാതെയാക്കാൻ സഹായിക്കും. ഉള്ള കീലോയിഡിനെ സാവകാശമാണെങ്കിലും മാറ്റാനും സഹായിക്കും.

ഡോ. ടി. ജി. മനോജ് കുമാർ

ഇതിവൃത്തം മലയാള സാംസ്കാരിക മാസിക, ഏപ്രിൽ 2023, ലക്കം 31

 

 

ലോക ആരോഗ്യ ദിനം, ലോക കരൾ ദിനം, ലോക മലേറിയ ദിനം, ലോക മൃഗചികിത്സാ ദിനം, ലോക ഹോമിയോപ്പതി ദിനം, ലോക പൈതൃക ദിനം, ലോക ഭൂമി ദിനം, ലോക വിഡ്ഢി ദിനം തുടങ്ങി ഓരോ ദിവസവും ഒരു ആഘോഷ ദിനമുള്ള ഒരു മാസമാണ് ഏപ്രിൽ. കൂടുതൽ ആരോഗ്യ സംബന്ധ ദിനങ്ങൾ ആചരിക്കുന്ന ഒരു മാസം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇത് സംബന്ധമായ എന്റെ ചില സംശയങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം. ചിന്തിക്കേണ്ടതും ശരിയായ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതും വായനക്കാർ മാത്രമാണ്.

നമുക്കിവിടെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട കുറച്ചു വൈദ്യശാഖകളുണ്ട്. അലോപ്പതി (ഇപ്പോൾ മോഡേൺ മെഡിസിൻ എന്ന് അവർ വിളിക്കുന്നതും, സർക്കാർ രേഖകളിൽ അലോപ്പതി എന്ന് പറയപ്പെടുന്നതുമായ ചികിത്സാരീതി.), ആയുർവ്വേദം, സിദ്ധ, യൂനാനി, ഹോമിയോപ്പതി,നാച്ചുറോപ്പതി, യോഗ എന്നിവയാണ് അവ. ഇവയെല്ലാം മുഖ്യധാരാ ചികിത്സാ രീതികൾ ആണെന്ന് തന്നെയാണ് സർക്കാർ ഭാഷ്യം. ഇതിനെല്ലാം സർക്കാർ തലത്തിൽ പഠന സ്ഥാപനങ്ങളും, ആശുപത്രികളും, നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളും നിലവിലുണ്ട്. മെഡിക്കൽ ബിരുദം ഏതു ചികിത്സാരീതികളായാലും അഞ്ചര വർഷം പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ആരാണ് വലുത് അല്ലെങ്കിൽ ആരാണ് ശരി എന്നൊരു തർക്കം നമുക്കിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അത് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി മറ്റൊന്നിനെ കുറ്റം പറയുന്ന ഒരു പ്രവണത അടുത്തയിടത്തായി കൂടിവരുന്നുണ്ട്. ഒരു ചികിത്സകനെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ഇതൊഴിച്ച് മറ്റെല്ലാം തെറ്റാണെന്നു പറയുന്ന ചിലരെങ്കിലും ഇന്നുണ്ട്. അത് ഒന്നുകിൽ ബോധപൂർവമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാകാം. അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞതയാകാം. രണ്ടും ശരിയായ രീതിയാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഫിസിക്സ് പഠിച്ചയാൾ ചരിത്രം ശരിയല്ല എന്ന് പറയുന്നതു പോലെയേ ഉള്ളൂ ഇതും. തനിക്കറിയാത്തതൊന്നും ശരിയല്ല എന്ന് ശഠിക്കുന്നത്, ദുബായിൽ പോകാത്തയാൾ ദുബായ് ഇല്ല എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ മാത്രമാണ്.

പല സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലും പത്താം ക്ലാസ്സ് പാസ്സാകാത്തവർ പോലും ഇക്കാര്യങ്ങളിൽ ആധികാരിക ചർച്ചകൾ നടത്തുകയും, തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അത് കണ്ണുമടച്ചു പാടി നടക്കുന്നവരും ധാരാളം. ഇത് ആരോഗ്യ മേഖലയ്ക്ക് ഒട്ടും ഗുണകരമല്ല. ഇന്ന് പല ഭിഷഗ്വരന്മാർക്കും അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ അല്ല താൽപ്പര്യം എന്ന തോന്നലുണ്ടാക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ആണ് കൂടുതലും എന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അയൽവക്കത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾ തോണ്ടി വിടുന്നതിലാകും ചിലർക്കെല്ലാം കമ്പം.

ചികിത്സ ഒരാളുടെ അവകാശമാണ്. ഏതു ചികിത്സാരീതിയാണ് വേണ്ടതെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് രോഗിയാണ്. ഡോക്ടർമാരല്ല. ഇത്തരം തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഡോക്ടർ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പ്രതികരിക്കണം. നിങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളിൽ കൈകടത്തുവാൻ ആരെയും അനുവദിക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ ഈ മാസം ഒന്നാം തിയ്യതിയിലെ ആഘോഷമായിരിക്കും ജീവിതത്തിൽ എന്നും. നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഓരോ ചികിത്സാരീതികളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയിട്ടുള്ള, അംഗീകാരമുള്ള ചികിത്സകരോട് മാത്രം  ചർച്ച ചെയ്യുക. ഓർക്കുക ചികിത്സാ രീതിയല്ല, ശരിയായ ചികിത്സയാണ് മുഖ്യം.

എല്ലാവർക്കും ആയുരാരോഗ്യസൗഖ്യം നേരുന്നു.

 

ഡോ. സുനീത് മാത്യു 

മായാത്ത ചിരി…

 

നർമ്മം എല്ലാവർക്കും വഴങ്ങില്ല. കർമ്മത്തിലുടനീളമുള്ള നർമ്മം അധികമാർക്കും വഴങ്ങിയിട്ടില്ല. നർമ്മംതന്നെ കർമ്മമാക്കിയത് വിരലെണ്ണാവുന്നവർ. അതിലൊരാൾ ഈ കഴിഞ്ഞദിവസം നമ്മെ വിട്ടുപോയി.

ശ്രീമാൻ ഇന്നസെന്റിന്റെ ഹാസ്യകഥാപാത്രങ്ങളല്ല, കാര്യനിര്‍വാഹകന്റെ കാര്യക്ഷമതയല്ല, രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളുമല്ല അദ്ദേഹത്തെ വ്യത്യസ്‌തനാക്കിയത്. മറിച്ച്‌, പച്ചയായ ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളും, വിചാരങ്ങളും,  സ്വയം ഇകഴ്ത്തി തികച്ചും നിരുപദ്രവമെന്ന തോന്നലുണ്ടാക്കിയുള്ള നർമ്മത്തിന്റെ മർമ്മവുമാണ് അങ്ങനെയാക്കിയത്.

ഇന്നസെന്റിന്റെ ജീവിതത്തിൻ്റെ ആദ്യത്തെ അറുപത്തഞ്ചുവർഷം, സിനിമാക്കാരനായും, രാഷ്ട്രീയക്കാരനായും, ഹാസ്യകാരനായും, നിര്‍വ്വഹണാധികാരിയും മറ്റുമായി, ഒരു സാധാരണ ജീവിതമായിരുന്നുവെന്നു പറയാം. അവസാന പത്തുവർഷം പക്ഷെ അനന്യസാധാരണവും, അനുകരണീയവും, മഹത്തരവും, എന്നുവേണ്ട നന്മയുടെ ഔന്നത്യത്തിലെത്തിയ മറ്റുപലതുമായിരുന്നു. അവസാന പത്തുവർഷംകൊണ്ടു ആയിരംവർഷത്തിന്റെ പുണ്യം ചെയ്തു ആ മനുഷ്യൻ. പതിനായിരങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയായി, രോഗികളായി മരിക്കാനാഞ്ഞവരെ ചിരിപ്പിച്ചും ചിന്തിപ്പിച്ചും ജീവിതത്തിലേക്ക് നടത്തിച്ചു. മരണത്തെ ഒരു വലിയ താമാശ്ശയാക്കി, മഹാരോഗത്തെ രണ്ടുദിവസംകൊണ്ടുണങ്ങുന്ന ഒരു വെറും പോറലാക്കി. രോഗത്തിൻറെ അക്ഷയപാത്രത്തെ ചിരിയും സ്നേഹവുംകൊണ്ടുമാത്രം നിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇന്നസെൻറ് എന്ന നടനില്ലായിരുന്നെങ്കിലും മലയാള സിനിമ നടന്നുപോകുമായിരുന്നു. ഇന്നസെൻറ് എന്ന നിർമ്മാതാവില്ലായിരുന്നെങ്കിലും  വിടപറയും മുൻപേയും, ഓർമ്മക്കായും, ലേഖയുടെ മരണം ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്കുമൊക്കെ മറ്റാരെങ്കിലും നിർമ്മിക്കുമായിരുന്നു. ഇന്നസെൻറ് എന്ന പ്രസിഡന്റ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും അമ്മയെന്ന സംഘടന വളർന്നുവരുമായിരുന്നു. ഇന്നസെൻറ് എന്ന എംപി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും കേരളത്തിന് ഒന്നും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല.

പക്ഷെ ഇന്നസെൻറ് എന്ന പച്ചമനുഷ്യൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി കാൻസർ രോഗംവന്നു പകച്ചുനിന്നിരുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം ഇരുൾമൂടിയേനെ, രോഗത്തിനുമുന്നിൽ പകച്ചവർക്ക് ആശയറ്റേനേ. രോഗത്തെ എങ്ങനെ നേരിടാമെന്നറിയാതെ മനുഷ്യൻ ആകുലചിത്തരായി മരണത്തിലേക്ക് നടന്നുകയറിയേനെ. ഒരൊറ്റപുസ്തകവും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത അഭിമുഖങ്ങളും കൊണ്ട് മരണത്തിനെയും രോഗത്തിനെയുംകൂടി നാണിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു ആ മഹാൻ. ചെറിയ പത്തുവർഷങ്ങൾ കൊണ്ട്! പത്തുവർഷം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നാശ്ശിച്ചുപോകുന്നു!

കാൻസർ വാർഡിലെ ചിരി, ചിരിച്ചുതള്ളിയത് മരണത്തെയാണ്. രോഗികൾ പലരും അതുവായിച്ചു കരയാൻ മറന്നുപോയി, ചിരിച്ചു ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറി. ഡോക്ടർ ഗംഗാധരനെപ്പോലുള്ള പ്രതിഭാധനരായ ഭിഷഗ്വരൻമ്മാർക്ക് ഒരായുസ്സ്കൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്നതിലും വലിയ ബോധവൽക്കരണം ഈ ചെറിയ കാലയളവുകൊണ്ടു നേടികൊടുത്തു ആ മനുഷ്യസ്നേഹി. രോഗം അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യയെക്കൂടി പിടികൂടിയപ്പോൾ തളരാതെ കൂടുതൽ പ്രചോദിതനായ സേവകനെപ്പോലെ അയാൾ, കൂടുതൽ നന്നായി പണിയെടുത്തു ബോധവൽക്കരണം നടത്തി. രോഗത്തെ ചിരികൊണ്ടും ധൈര്യം കൊണ്ടും എങ്ങനെ നേരിടാമെന്നു മലയാളിയെ പഠിപ്പിച്ചു. നർമ്മംകൊണ്ടും കർമ്മംകൊണ്ടും രോഗപീഡിതരെ മുക്തരാക്കി. സ്വയം രോഗവിമുക്തനായി, ഭാര്യയേയും സുരക്ഷിതയാക്കി. രോഗത്തിന്റെ ബീഭത്സ-രൗദ്ര -ഭയാനകരസങ്ങളെ അയക്തലളിതമായി കരുണവും, ഹാസ്യവും, ശാന്തവുമൊക്കെയാക്കിക്കളഞ്ഞു. ഒറ്റയ്ക്ക്, ഒന്നിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ.

ആ മഹനീയമായ സേവനത്തിന്റെ പേരിലാകണം അദ്ദേഹം ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടത്, ഓർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടത്. അദ്ദേഹം കൊളുത്തിയ ആ നാളം കെടാതെ കാക്കേണ്ടത് നമ്മുടെയെല്ലാം ചുമതലയാണ്. അതെങ്ങനെയാകണെമെന്ന് കൂട്ടായി തീരുമാനിക്കണം. ജാതി-മത-വർഗ്ഗ-രാഷ്രീയ ഭേദമില്ലാതെ ആനാളം കെടാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ വഴി കണ്ടെത്തണം. ആ ഓർമ്മകളിലൂടെ രോഗത്തെ കീഴടക്കാൻ കഴിവുണ്ടാക്കണം മനുഷ്യരിൽ.  കാൻസർവാർഡിലെ ചിരി എല്ലാ യാതനകളുടെയും, വേദനകളുടെയും, പീഡനങ്ങളുടെയും വാർഡുകളിലെ ചിരിയാക്കിമാറ്റിയ ഇന്നസെന്റിനെപ്പോലുള്ളവർക്കാണ് രാജ്യം ഭാരതരത്നം നൽകി  ആദരിക്കേണ്ടത്.

എത്രനല്ല സേവകനും ഒരുദിവസം വിരമിക്കണമല്ലോ? സ്‌തുത്യർഹമായ സേവനത്തിനുള്ള അവാർഡും കയ്യിലേന്തി സുവർണ്ണ സിംഹാസനത്തിലിരുന്നു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ആ വെൺതാരകത്തെ നിങ്ങളും കാണുന്നില്ലേ?

“Laugh as we always laughed at the little jokes that we enjoyed together.

Play, smile, think of me, pray for me.

Let my name be ever the household word that it always was.”

Henry Scott-Holland

 

സുമേഷ് രാമചന്ദ്രൻ

അവിഹിതം..

 

കണ്ണുകളിൽ പൂത്തിരിയും നെഞ്ചിനകത്ത് ചെണ്ടമേളവും മനസ്സിനകത്ത് ഉത്സവവും നടക്കുമ്പോഴാണ് പ്രണയപൂ വിരിയുന്നത്.

ഈ അവസ്ഥ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോവുമ്പോൾ അന്ന് നിറപുഞ്ചിരിയിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു മുഖം മനസ്സിൽ തെളിയും ആ മുഖത്തോടാവും പ്രണയം തോന്നുക ആ വികാരത്തെ അതേപടി ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു മനസ്സ് മുഖത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്കുമുണ്ടായാൽ അവിടെ പ്രണയം പൂക്കുന്നു.

അവിടെ സമൂഹിക കെട്ടുപാടുകളോ തടസങ്ങളോ കാര്യമാക്കില്ല പ്രണയത്തെ സ്വന്തമാക്കാനും നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കൈകുമ്പിളിൽ വാരിയെടുക്കാനും വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന ഒരു മനസ്സ് മാത്രം.

അങ്ങനെയൊരു പ്രണയമാണ് എന്റേത്

സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതകളും കുടുംബത്തിന്റെ എതിർപ്പും മറികടന്ന് ഭർത്താവ് രാജേഷേട്ടൻ അറിയാതെയുള്ള പ്രണയം.ഞാൻ ഒരു ഭാര്യയാണ് രണ്ടു മക്കളുടെ അമ്മയും ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി കാണുമല്ലോ എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.

വിശാലമായ ഈ ലോകത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയുള്ള എന്റെ അവകാശം. രാജേഷേട്ടനെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല പക്ഷെ എന്റെ കൂടെ ജോലി നോക്കുന്ന സുധിയേട്ടനെ ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രേമിക്കുന്നു. സുധിയേട്ടൻ ആളൊരു പാവമാണ് ആരോടും ദേഷ്യപ്പെടാതെ എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ഒരു വിശാലമനസ്സിന്റെയുടമ.

വിവാഹിതനാണെന്നും അതിൽ കുട്ടികളുണ്ടെന്നും അവർ പിരിഞ്ഞിരിക്കയാണെന്നുമാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് കൂടുതൽ ചോദിച്ചിട്ടില്ല സുധിയേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. പക്ഷെ എന്റേടുത്ത് സൗമ്യനായും എന്തു പറഞ്ഞാലും അത് സാധിച്ചു തരുന്ന ആളായും കാണപ്പെട്ടു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുക ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവ് രാജേഷേട്ടനെ വഞ്ചിക്കുകയാണെന്നായിരിക്കും

പക്ഷെ അത് ശരിയാണോ…?

ഈ കപട ലോകത്ത് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചിട്ട് ചിന്തിച്ചാൽ എന്താണ് എന്റെ മേൽ ആരോപിക്കാൻ പോവുന്ന കുറ്റം.. ?

പ്രണയിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ…?

എന്റെ പ്രണയം കവികൾ വാഴ്ത്തിപാടിയ “ വൈകി വന്ന വസന്തം മാത്രം ” മറ്റെല്ലാ പ്രണയത്തേയും മൗനമായി അംഗീകരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന് ഇത് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലേ ..?

പ്രാരാബ്ധങ്ങളുടെ വേലിക്കെട്ടുകളെയും സാമൂഹികനിയമവ്യവസ്ഥയും മാനദണ്ഡമാക്കി ആത്മാർത്ഥപ്രണയത്തെ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുമോ?

ആത്മാർത്ഥമായ ഒരു പ്രണയം ഇന്നത്തെ സാമൂഹം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ..?

അതിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഒരു സമൂഹത്തെ നമ്മൾ മറന്നിരിക്കുന്നു. “ കള്ളൻമാരുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് കുട്ടികള്ളൻ രക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു രീതി ..” ഒരു രൂപ കട്ടവനും കള്ളൻ എന്ന ചൊല്ല് മാറിയിരിക്കുന്നു.

“ കാപട്യമീ ലോകം ” എന്ന് അനുശാസിച്ച കാവ്യ മുകുളങ്ങളെ നിങ്ങൾക്ക് സ്തുതി നിങ്ങളിന്ന് ഭൂമിയിലില്ല എന്നാൽ വചനങ്ങൾ ജനമനസ്സുകളിലിന്നും നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങൾ അറിയുന്നുണ്ടോ ആ മനസുകളിൽ ഇന്നുള്ള മാറ്റങ്ങൾ.

അവർക്കായി നിങ്ങളുയർത്തിയ ആശയങ്ങൾ വില പോകാത്തതെന്താണ്..?

സാമൂഹ്യനന്മയ്ക്കായ് അഹോരാത്രം പോരാടിയ നിങ്ങളുടെ പടവാളുകൾ തുരുമ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

പ്രേമിക്കുന്നതിന് എനിക്ക് എന്റേതായ കാരണങ്ങളുണ്ട് പുരുഷ്യസാമീപ്യം ആഗ്രഹിച്ചരീതിയിൽ കിട്ടാതാവുകയും കുടുംബത്തിൽ ഒറ്റപെടുകയും ചെയ്യുന്നു അങ്ങനെയുണ്ടാവുന്ന ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദന വലുതാണ് ആ വേദനയും പേറിയുള്ള ജീവിതം മരണതുല്യവും

ഇതേ സാഹചര്യവുമായി ജീവിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന മുഖങ്ങൾ നമ്മൾക്ക് ചുറ്റിലും ധാരാളം കാണും ഒരേ വേദന അനുഭവിക്കന്നവർക്ക് ആ വിഷമങ്ങൾ അതിന്റെ ആഴത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസം

അങ്ങനെയാണ് സുധിയേട്ടനെ പരിജയപ്പടുന്നത് തമ്മിൽ വലിയ പ്രായവ്യത്യാസമില്ലെങ്കിലും ഒരേ തരത്തിലുള്ള ജീവിതാനുഭവമാണുള്ളത് ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് തുറന്ന കാഴ്ചപാടും നല്ല ചിന്താഗതിയുമുള്ള മനുഷ്യനെ എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം ഭാര്യ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

ചില്ലറ സഹായങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് അടുത്തത് പിന്നെ എന്റെ ചെറിയ ദൗർബല്യങ്ങൾക്ക് തുണയായി താങ്ങായി കൂടെ നിന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഇഷ്ടം നാമ്പിട്ടു . ആദ്യം നല്ല സുഹൃത്തായിരുന്ന സുധിയേട്ടനോട് പിന്നെയെന്നോ വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നി. സ്വന്തം ഭർത്താവിൽ നിന്നും ലഭിക്കാത്ത പരിഗണയും സ്‌നേഹവും ആദരവും എനിക്ക് നേരെ വച്ചു നീട്ടിയപ്പോൾ നിരസിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയുമുള്ള സ്നേഹപ്രകടങ്ങൾ സന്തോഷപൂർവ്വം ആസ്വദിച്ചു. സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്യുകയാണെന്ന തോന്നൽ പതുക്കെ എന്നിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി.

നമ്മുക്ക് ചുറ്റിലും കണ്ടുവരുന്ന സാമൂഹികസ്ഥിതി വിവരങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും ഒരു ബലമായി നിലക്കൊണ്ടു തെറ്റുകൾ ചെയ്യാത്തവർ ആരും തന്നെ ഉണ്ടാവില്ലന്ന വിശ്വാസം എന്നിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

തെറ്റുകൾ ചെയ്യാതിരുന്നാൽ കഴിവുകേടായി കാണുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ “ ഒരു തേപ്പ് പോലും കിട്ടാത്തവർ എന്തോ രോഗമുള്ളവരായി പരിഗണിക്കുന്ന പുതുതലമുറയുടെ മുന്നിൽ ഞാനും ഒരു രോഗമില്ലാത്ത മനുഷ്യസ്ത്രീയാവുന്നു ഭാവിയിൽ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളും അത് അംഗീകരിക്കും.

അങ്ങനെ സുധിയേട്ടനോടുള്ള പ്രേമ സാഫല്യത്തിനായ് ധാരാളം തത്വചിന്തകളും താരതമ്യവും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് എന്നും മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കും.

തൊട്ടുരുമ്മി നിൽക്കാനും ഒന്നിച്ചിരുന്നു സംസാരിക്കാനും മനസ്സ് കൊതിക്കും സുധിയേട്ടൻ ഭയങ്കര കെയറിങ്ങാണ് എന്റെ ഭർത്താവിന് കഴിയാത്ത ഒരു കാര്യവുമതാണ്.

ജോലി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ച് വീട്ടിലെത്തി ചെയ്യുന്ന എന്തിനും വഴക്ക് പറയാനും താഴ്ത്തി കെട്ടാനും ശ്രമിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ എങ്ങിനെ സ്നേഹിക്കാനാണ്.

ഇത്രയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനെ വെറുക്കുന്നില്ല കാരണം എവിടെയോ തെറ്റിപോയ താളത്തിനു തുള്ളുന്നു അത്രതന്നെ ചിലപ്പോൾ പാവം തോന്നുമെങ്കിലും എന്തു ചെയ്യാൻ സമൂഹത്തിൽ കുടുംബമായി ജീവിക്കേണ്ടേ ..?.

സുധിയേട്ടനെ ഇഷ്ടമാണ് പക്ഷെ കുടുംബത്തെ വിട്ടിട്ടുള്ള കാര്യം എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാർക്കും, ബീച്ചും, കോഫി ഷോപ്പും മടുത്തു ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും പോയി സ്വസ്ഥമായി ആരെയും പേടിക്കാതെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ചിലവഴിക്കണമെന്ന് സുധിയേട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷക്കൊണ്ട് വീർപ്പമുട്ടി.

അങ്ങനെ കുറച്ചു സ്വകാര്യനിമിഷങ്ങൾ വീണുകിട്ടാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു കാലമായി പ്രണയപൂമരം വളരണമെങ്കിൽ കാമത്തിൽ ചാലിച്ച വളമിടണമെന്ന് പറഞ്ഞപോലെ തട്ടിയും തടവിയും നീങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം തഴച്ചു വളരാൻ കാമത്തിന്റെ വളമാവാനുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ തുളുമ്പിനിന്നു.

എന്നിലെ കാമത്തിന്റെ നീരുറവ വറ്റി തീരും മുന്നേ സുധിയേട്ടനുമായി ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയത്തിൽ ചാലിച്ച ശാരീരികബന്ധം സാധ്യമായാൽ ആ ഉള്ളിലെ പൗരഷം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ കൃതാർത്ഥതയാവും.

ഭർത്താവുമായുള്ള കാമകേളിയിൽ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ രാജേഷേട്ടന്റെ ആവിശ്യങ്ങൾ തുളുമ്പി നിൽക്കും ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചപോലൊരു പ്രണയർദ്രമായ ശരീരികബന്ധം രാജേഷേട്ടനിൽ നിന്നും ഇതുവരെ സാധ്യമായിട്ടില്ല.

സകല കെട്ടുപ്പാടുകളും മാറ്റിവച്ചക്കൊണ്ട് ഒരു സംഗമം പ്രണയസാഫാല്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തഴുകൽ തലോടൽ ആരും കൊതിക്കുന്നയൊന്ന് മനസ്സിൽ തളം കെട്ടികിടക്കുന്ന മോഹങ്ങൾക്കൊരു ശമനം ആ നിമിഷത്തിനായ് ഞാൻ കൊതിച്ചു.

രാജേഷേട്ടനുമായി നടക്കുന്ന സുഖകരമായ ശാരീരികബന്ധങ്ങളിൽ തടസം നിന്നിരുന്നത് ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളും കുടുംബഭാരവും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും കണക്കുകളുമാണ് എത്ര പരിശ്രമിച്ചാലും പ്രണയത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ശാരീരികബന്ധം സാധ്യവുമല്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ശാരീരികബന്ധങ്ങൾ എന്നും ഒരു കാട്ടിക്കൂട്ടൽ മാത്രമായി പരിയവസാനിക്കുകയും ചെയ്യും എല്ലാത്തിനുശേഷവും ആശകളും ആഗ്രഹങ്ങളും ബാക്കിയാവും എന്നാൽ ഇത് ബന്ധനങ്ങളെയും മറികടന്ന ഒന്നാവണം മനസ്സിന്റെ കോണിൽ ഒരു നിധിപോലെ സൂക്ഷിക്കാൻ പോന്നത് പിരിമുറുക്കങ്ങളും പേടിയുമില്ലാതെ അലിഞ്ഞുചേരണം.

വളരെ കാലത്തെ പ്ലാനിങ്ങ്ന്റെ ഫലമായി ഒരു ദിവസം ഒത്തു കിട്ടുകയും ചെയ്യ്തു. പക്ഷെ കുട്ടികൾ..? സ്വാർത്ഥതയോടെയോ സ്വന്തം വ്യക്തിക്ത്വത്തോട് നീതി പുലർത്താൻ വേണ്ടിയോ ഭർത്താവിനെ ഏല്പ്പിച്ചു പോവാം പക്ഷെ അതിന്റെയും ആവിശ്യം ഉണ്ടായില്ല. കുട്ടികളെ ഒരു സുരക്ഷിത കൈകളിൽ ഏല്പ്പിച്ചു.

മലയോരങ്ങളും താഴ്‌വരകളും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് പ്രതീക്ഷയോടെയുള്ള യാത്ര പൂക്കളും പുൽമൈതാനവും അരുവികളും അതിമനോഹരമായി തോന്നി സുധിയേട്ടന്റെ സാമിപ്യം കൂടിയായപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം സ്വന്തമായപോലെ, മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കുംഭം പൊട്ടിയോഴുകുകയായിരുന്നു.

കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ അവസരത്തിൽ രാജേഷേട്ടന്റെ കൂടെ യാത്രപോയിരുന്നു പക്ഷെ അന്നത്തെ യാത്രയുടെ ഒരു നേരിയ ഓർമ്മമാത്രമയുള്ളൂ. അന്ന് പരിഭ്രമവും ആശങ്കയും അതിലുപരി കുടുംബജീവിതലോകത്തേക്ക് കടക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ഭയവും ഓരോ നിമിഷവും വേട്ടയാടികൊണ്ടിരുന്നു ആസ്വാദനത്തെക്കാൾ ജിജ്ഞസയായിരുന്നു.

യാത്രയുടെ അവസാനം ഒരു മുറിയെടുത്തു വിശാലമായ ഒരു വീടിനു സമാനമായ ഹോട്ടൽ മനോഹരമായ ബെഡ് റൂം ഗ്ലാസ്‌ ഡോർ തുറന്നാൽ ബാൽക്കണി അതിവിശാലമായ ലോൺ പുറത്ത് നല്ല മഞ്ഞുമൂടിയ തണുത്ത അന്തരീക്ഷം.

തണുപ്പും പൂർണ്ണനിലാവുള്ള നിശബ്ദതയുടെ ഒരു രാത്രി, അവിടെ തടസങ്ങളോ മതിൽക്കെട്ടുകളോയില്ല മനസ്സിൽ പ്രണയം മാത്രം രാജകുമാരിയെ പോലെ തോന്നുന്നുയെന്ന് സുധിയേട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ തിരയിളക്കമുണ്ടായി.

സുധിയേട്ടന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നാലും രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ രസകരമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി തൊട്ടും തലോടിയുമുള്ള സംസാരം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

സുധിയേട്ടന്റെ ചൂടും വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും ആസ്വദിക്കാൻ ഒരു ആവേശമെന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു, വെറും മനുഷ്യസഹജമായ ആവിശ്യം എന്നിലെ കാമാർത്തി വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അപ്പോഴും സുധിയേട്ടൻ സംസാരിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.

തണുപ്പ് തഴുകുമ്പോഴും സുധിയേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായിച്ചിരുന്നപ്പോഴും ഭർത്താവിനെയോ കുട്ടികളെയോ കുറിച്ച് ഓർത്തതുപോലുമില്ല പ്രണയം അല്ലെങ്കിൽ കാമം മുട്ടി നിൽക്കുമ്പോൾ വേറെ ഒന്നിനും സ്ഥാനവുമില്ല കാമസുഖത്തിനു വേണ്ടി മനുഷ്യൻ എന്തിനെയും വേണ്ടെന്നുവെക്കുമെന്ന വസ്തുത ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

തന്മൂലം നടക്കുന്ന ആക്രമണത്തിൽ ആരെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയും “ നമ്മുടെ ആവിശ്യം അപരന് അനാവിശ്യമായി തോന്നും തികച്ചും സ്വാഭാവികം.” സ്വന്തം കാര്യത്തിനുവേണ്ടി കണ്ണ് കെട്ടിയ കുതിരയെപ്പോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന മനുഷ്യരാണ് നമ്മുക്ക് ചുറ്റിലും അവരാണോ സമൂഹത്തിലെ അക്രമങ്ങളെ കുറിച്ച് പരാതി പറയുന്നത് അവരുടെ ആവശ്യമല്ലാതെ വേറെയൊന്നും അവർക്കറിയില്ല.

ഭർത്താവിനോട് വിരോധമോ വിദ്വേഷമോയില്ലാത്ത ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ക്രൂരപീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാവുന്നവരും ആരാലും വിലകൽപ്പിക്കാതെ ശവം കണക്കെ ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നവരും എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.

രാത്രിയുടെ കനം കൂടിയത്തോടെ തണുപ്പിന്റെ ശക്തിയും കൂടിവന്നു ശരീരം ചൂട് കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ച് നേരമായി സുധിയേട്ടൻ അതിനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പുകളൊന്നും തുടങ്ങിയിട്ടുമില്ല കെട്ടിപിടിച്ചും തലോടിയും ഒന്ന് രണ്ടു ചൂട് ചുംബനങ്ങൾ എന്നല്ലാതെയൊന്നുമായില്ല ആ തണുത്ത നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഓഫീസിലെ പ്രശ്നങ്ങളും അതിനുള്ള പ്രതിവിധികളുമായിരുന്നു വിഷയമെങ്കിലും പ്രണയർദ്രമായ തലോടലുകൾ എന്നെ കോരിതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു സുധിയേട്ടന്റെ വിരലുകൾ എന്നിലെ കാണാപുറങ്ങൾ തേടി ഇഴഞ്ഞു നടന്നു.

പുറത്ത് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന യാമങ്ങളെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ആ കൈകളിൽ കിടന്ന് പുളഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സുധിയേട്ടനിൽ നിന്ന് പ്രതികരണങ്ങൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു വന്നു കാര്യമായി ഒന്നും നടന്നുമില്ല. രാജേഷേട്ടനാണെങ്കിൽ കാര്യം കഴിഞ്ഞ് എന്തെങ്കിലും കുറ്റവും പറഞ്ഞ് അങ്ങോട്ട് മാറി കിടക്കുമായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് സുധിയേട്ടൻ കെട്ടിപിടിച്ചപ്പോഴും ചുംബിച്ചപ്പോഴും കാമാഗ്നിയുടെ ഒരു അഭിനിവേശമോ ചൂടോ അനുഭവിച്ചില്ല മാത്രമല്ല കാമത്തിന്റെ തീക്ഷണത ആ കണ്ണുകളിലും കണ്ടില്ല.

ഞാൻ വിചാരിച്ചു പ്രണയത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണെന്നാണ് ശാരീരിക ചേഷ്ടകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും അനക്കമില്ല പതുക്കെ ഉറക്കചടവുകളുമായി.

രാത്രിയുടെ യാമനങ്ങൾ തണുപ്പിനെ ഭേദിച്ചു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു ആ തണുപ്പിലും ചന്ദ്രൻ തീക്ഷതയോടെ ജ്വലിച്ചു സുധിയേട്ടന് എന്നിലെ കാമത്തേക്കാളും പരിലാളന മതിയായിരുന്നു അതോടെ എന്റെ ആവേശവും ഇല്ലാതായി. താങ്ങും തണലുമായി ഒരാളെയാണ് സുധിയേട്ടന് ആവിശ്യം ഒരു തുണ ചേർന്നിരുന്ന് ഒന്ന് തലോടാൻ മാത്രം അങ്ങനെ കാത്തിപ്പിനുശേഷം കിട്ടിയ സാഹചര്യമില്ലാതായി .

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ സുധിയേട്ടനിൽ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടു എന്നോടുള്ള സമീപനം ഗൗരവം നിറഞ്ഞതായി പിന്നെ തന്റെയാണെന്ന അധികാരവും. താൻ അറിയാതെയൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ലായെന്നായി എന്റെ സ്വകാര്യത പോലും ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായപ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി.സുധിയേട്ടനിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

രാജേഷേട്ടന് അവഗണയാണെങ്കിലും എന്റെ സ്വകാര്യതയിൽ ഇടപെടില്ലായിരുന്നു പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി കുടുംബത്തിൽ എനിക്കുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. ഞാൻ പോരായ്മയെ മാത്രം നോക്കികണ്ടിരിന്നുള്ളൂ സത്യത്തിൽ പോരായ്മയെക്കാളും നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുയെന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി രാജേഷ്ട്ടന്റെ അവഗണനപോലും സ്നേഹസാമീപ്യക്കൊണ്ട് ശരിയാക്കാമെന്ന് മനസ്സിലായി.

സ്വപനങ്ങൾ തണുപ്പിന്റെ നേർത്ത ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ സുധിയേട്ടന് എന്നിലുള്ള അധികാരംവർധിച്ചു.

അധികാരത്തിന്റെ തീവ്രത കൂടിയപ്പോൾ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായി എന്റെ സ്വസ്ഥത നശിച്ചുതുടങ്ങിയതോടെ ഞാൻ പതുക്കെ പിൻവലിഞ്ഞു. രാജേഷേട്ടനാണ് ഭേദമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു പിന്നീടാണ് അറിഞ്ഞത് സുധിയേട്ടന്റെ കുടുംബവും ഇതുപോലൊരു കാരണം കൊണ്ടാണ് പിരിഞ്ഞതെന്ന്.

“അക്കരെ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇക്കര പച്ച പോലെ തോന്നും പക്ഷെ ഇക്കര വന്നാലറിയാം അക്കരയാണ് മെച്ചമെന്ന് “ അങ്ങിനെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്യന്നവരുണ്ട് അല്ലങ്കിൽ എല്ലാം സഹിച്ചുകൊണ്ട് നരകജീവിതം നയിക്കുന്നവരുമുണ്ട് .അതുകൊണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ജീവിതത്തിൽ പോരായ്മകൾ ഉണ്ടാവും അതിൽ കൂടുതലും നമ്മുടെ ആവിശ്യങ്ങളുമായിരിക്കും

പക്ഷെ ആ പോരായ്മകളെ ജീവിതത്തിലൂടെ സാധിച്ചെടുത്ത് ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക നഷ്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ദുഖിക്കാതെ നേട്ടങ്ങളിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുക.

സ്നേഹത്തോടെയുള്ള സമീപനങ്ങൾ പോരായ്മകൾ നികത്തപ്പെടും

ഞാൻ എന്തായാലും രാജേഷേട്ടനെ സ്നേഹിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു അതിലൂടെ എന്റെ പോരായ്മകൾ നികത്താനും “ ആരും മുൻകൂട്ടി പഠിച്ചിട്ടല്ലല്ലോ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ” “അതുപോലെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം പഠിച്ചു എന്ന അഹങ്കാരവും അരുത്.”

 

ഹരി കുട്ടപ്പൻ

ചില ഭ്രാന്തജൽപ്പനങ്ങൾ

എന്നെ മറക്കുക ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഭ്രാന്തിന്റെ ബാഹ്യമാം ലക്ഷണമേറുണ്ട്

ഒരിക്കലും മായാത്ത നിറചിരി കൂട്ടുണ്ട്

നോവുന്ന മനസ്സും നീരുപൊഴിയുന്നയക്ഷിയും

ഞാനെന്ന ഭ്രാന്തൻ നിങ്ങൾക്കെന്നെന്നുമന്യൻ 

അവനിയിലാകവേ നിറയും  സ്വപക്ഷമെനിക്കില്ല

ആർക്കായും കരയുവാൻ മടിയുമില്ലെനിക്ക്

കാണുന്ന നോവുകൾ നെഞ്ചിൽ നിറഞ്ഞിട്ട്

കാഴ്ചകൾ അല്ലാതെ ചെയ്ത്തായി മാറുന്നു

സത്യത്തിൽ ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്നെ മറക്കുക

രസക്കേടായി പലതും പണ്ടും പറഞ്ഞു ഞാൻ

ഭ്രാന്തന്റെ ജല്പനമായി കണ്ടു നിങ്ങൾ ചിരിച്ചു

മടിയേതുമില്ലാതെ മറക്കാതെ ചെയ്യും ഞാനിനിയും

അനീതിയെ മതിക്കുന്ന ലോകമെനിക്കന്യം

കാരണം ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്നെ മറക്കുക

പട്ടിണിപ്പാവത്തിൻ ഇത്തിരിയത്താഴത്തിൽ

പല്ലു ഞെരിച്ചു മണ്ണെറിഞ്ഞവൻ എനിക്കെന്റെ ശത്രു

ഞാനുമറിഞ്ഞതാൽ ഈ പട്ടിണി താൻ ശാപം

ഞാനവരുടെ പൊയ്മുഖം ചീന്തി പറിച്ചെറിയും

ഇനി ഞാൻ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കും ശത്രു

നിങ്ങളുമെൻ ചിന്തക്ക് എതിരെങ്കിൽ

ചിന്തയിൽ ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്നെ മറക്കുക

നാലഞ്ചു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിറയുന്ന

ഇടനിലക്കാരാനു മുന്നിൽ തെളിയുന്ന

ദക്ഷിണക്കാശു വാങ്ങിയാൽ ചിരിക്കുന്ന

പകരത്തിനു പകരം നൽകുന്ന ദൈവങ്ങളെല്ലാം

എനിക്കെപ്പോഴും അന്യർ, പുച്ഛമല്ലാതെ ഇല്ലൊന്നും

അവരും  അവരുടെ അത്ഭുത വീരഗാഥകളും

ഭാഗ്യവാനായ ഭ്രാന്തൻ ഞാൻ ആ ഒരു കാര്യത്താൽ

എനിക്കില്ല സ്വന്തമായൊരു ജാതിക്കോട്ടകളും

എന്നെ തളച്ചിട്ടിലൊരു ആചാരഭിത്തികളും

ജാതിയിൽ ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്നെ മറക്കുക

വിശക്കുന്ന വയറിനു അന്നം നിറപ്പവർ

വേദനകൊണ്ടു പുളയുന്ന നേരത്തു

കണ്ണീർ തുടക്കാൻ മടിക്കാതെ വന്നവർ

താങ്ങും തണലുമായി കൂടെ നടന്നവർ

ആലംബഹീനർക്കൊരു അത്താണിയാവർ

അവരൊക്കെയാണെന്റെ ദൈവങ്ങളെന്നും

ഇനിയുണ്ട്  ദൈവങ്ങൾ രണ്ടെന്റെ കൂടെ

ഒന്നെന്നെ പെറ്റൊരെൻ അമ്മയാം ദൈവവും

മറ്റൊന്ന് പോറ്റി വളർത്തിയോരാച്ഛനും

മറ്റൊരു ദൈവം ഇതുപോലെ ചെയ്യുകിൽ

അവരെയും വന്ദിക്കും മരണം വരേയ്ക്കും

വന്ദിക്കാൻ എന്റെയീ  ഈ ഭ്രാന്തിലും

വലുതായതൊന്നുമില്ല

എന്നെ മറക്കുക എന്റെ വാക്കുകൾ മറക്കുക

കാരണമായ് പറഞ്ഞീടുക  അവനൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഒന്നൊന്നു കാണുന്ന നേരത്തുമെന്നും

ഭ്രാന്തന്റെ ജല്പനം ഇനിയും നിറഞ്ഞീടും

എങ്കിലും എന്നെ മറക്കുക ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഇതൊക്കെ വെറും ഭ്രാന്തജൽപ്പനങ്ങൾ

മണ്ണ് പകുത്തവർ മനസ്സ് പകുത്തവർ

കോട്ടകൾ കെട്ടി നിറച്ചു ഈ ഭൂമിയിൽ

ചിലതിന്നു  ജാതിമതങ്ങളും തണലായ്

ചിലതിന്നു വർണ്ണ വിവേചനം കൂട്ടായ്

ഇവിടെയും എന്നെ മറക്കുക നിങ്ങൾ കാരണം ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

കൊടികൾ പലതുണ്ട് നിങ്ങൾക്കു  ചുറ്റുമായ്

രാഷ്ട്രീയക്കോമരം കെട്ടുന്ന കൊടികൾ

ചെന്ന് നിരന്നീടു ആ വരിക്കൊടുവിലായ് 

നിങ്ങൾക്കായി നൽകീടും വിരുദ്ധചിന്തകൾ

കൂടെ നടപ്പവനെ കൊല്ലാൻ ന്യായം പഠിച്ചിടാം

നിങ്ങൾക്കും നൽകീടും രക്തസാക്ഷിത്വം

തകർന്നീടും നീ ചേർത്ത കുടുംബവും പിന്നീട്

ഇപ്പോഴും എന്നെ മറക്കുക ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഇതൊക്കെയെന്റെ ജൽപ്പനങ്ങൾ മാത്രം

കാലമിത് കൊള്ളാം മനോഹരം

നന്ദിയില്ലാക്കോലമാകും ചില മക്കൾ

കാലമൊരുപാട് പണിപ്പെട്ടുപോറ്റ സന്താനങ്ങൾ

നൽകുമൊരു സമ്മാനം നന്ദികേടായ്

ആദ്യം തെരുവിലേക്കും പിന്നേതേലുമൊരു

വൃദ്ധസദനത്തിലെ അന്തേവാസിയായും

എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കാണുന്ന ഈ മക്കളെ

ചെരുപ്പിനാൽ തല്ലിയോട്ടും ഞാൻ

പറയാം നിങ്ങൾക്ക് മടിക്കാതെ ചിരിച്ചോണ്ട്

ഞാൻ  ഭ്രാന്തനെന്ന്,  മടിയില്ലെനിക്കത്‌ കേൾപ്പാൻ

എന്നിട്ട് മറക്കുക എന്നെ ഈ ഭ്രാന്തന്റെ ജൽപ്പനങ്ങളെ

എന്റെ കണ്ണിനാൽ കാണുന്ന ചിലതിനെ

അറ്റം വരേയ്ക്കും എതിർക്കും ഞാനെപ്പോഴും

എനിക്ക് ശരിയായത് ഞാൻ ചെയ്യും ഇപ്പോഴും

ഒന്ന് മാത്രമെനിക്ക് നോക്കണം

എന്റെ ചെയ്തികളന്യന്നു നോവാതെ നോക്കണം

എങ്കിലും എന്നെ മറക്കുക ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഉച്ചക്കിറുക്ക്  വിളമ്പുന്ന ഭ്രാന്തൻ

എന്നൊരു ചിന്തയുണ്ടെങ്കിൽ

ഇവിടെ നിറുത്തുക, കേൾവി നിറുത്തുക

എന്റെയീ ജൽപ്പനങ്ങളെ ചവിട്ടിയരക്കുക

കാരണം ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്നെ മറക്കുക

എങ്കിലും ഞാനിനിയും പാടും ഇങ്ങനെ

എന്നെപ്പോലൊരു ഭ്രാന്തൻ

ഇനിയെനിക്ക് തുണയായി വരും വരെ

എന്നെ മറക്കുക എന്നെ വെറുക്കുക

ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ എന്തൊക്കെയോ

അലറിക്കരയുന്ന ഭ്രാന്തൻ …….

പറയുവാനിനിയുമുണ്ടേറേ എനിക്കെങ്കിലും

നേരമിതല്ലാ അതിനൊക്കെ

അക്കാണും റോഡിലായ്‌ ചോരവാർന്നപോൽ

കിടക്കുന്നൊരു പാവം മനുഷ്യൻ

ചുറ്റുമുണ്ട്‌ പുരുഷാരം സെൽഫിയെടുക്കാൻ

വീഡിയോ ചിത്രമെടുക്കാനും ധൃതികൂട്ടും

നവയുഗ ചേതന നിറയുന്ന മാനുഷർ

ആട്ടിയോടിക്കണം അവറ്റയെ എന്നിട്ട്‌

ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കൊടുക്കണം

മരണത്തിലേക്കയാൾ വീണു പോകും മുന്നേ

എനിക്കതു ചെയ്യാം കാരണം ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

എനിക്കേതും ചെയ്യാൻ മടിയേതുമില്ല

കാരണം ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

എന്നെ മറക്കുക ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ

എന്തിനോ വേണ്ടി ചിലക്കുന്ന ഭ്രാന്തൻ

മനുഷ്യത്വമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നൽകുവാനില്ലാത്ത ഭ്രാന്തൻ

 

അനിഴൻ കേളീനിലാവ്

 

സുഗന്ധി

 

ഞാൻ ഒൻപതാം ക്ലാസ്സുവരെ പഠിച്ചത് അമ്മിണിക്കുട്ടിയുടെ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചിട്ടാണ്. അവൾ നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. അവളുടെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങാൻ എല്ലാവർക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടാകും. എന്നാലും അമ്മ ഒരു വർഷം മുന്നേ അവളുടെ അമ്മയോടു പറഞ്ഞ് എനിക്കു വേണ്ടി പുസ്തകങ്ങൾ ബുക്കു ചെയ്യും. പുസ്തകത്തിന് പകുതി വില കൊടുക്കണം. അവൾ പുസ്തകം വർണ്ണ പേപ്പർ കൊണ്ട് ഭംഗിയായി പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കും. എനിക്ക് അമ്മിണിയെന്നതുവെട്ടി ആനന്ദൻ എന്ന് ചേർക്കുന്ന ജോലിയെയുള്ളു. ഞങ്ങൾ എന്നും സി.ഡിവിഷനിൽ ആയിരിക്കും. പഴയ പുസ്തകം വാങ്ങി പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അത് വീണ്ടും വിൽക്കുന്നവരുമുണ്ട്. എനിക്ക് അതിനു കഴിയാറില്ല.. ഞാൻ പഠിച്ചു കഴിയുമ്പോഴേക്കും പുസ്തകത്തിൻ്റെ ആദ്യത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ പേജകൾ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും വിട്ടു പോയിട്ടുണ്ടാകും. ഈ പേജുകൾ ഞാൻ കളയാറില്ല. പുസ്തകത്തിൻ്റെ അകത്തുതന്നെ മടക്കിവയ്ക്കും ആവശ്യം വരുമ്പോൾ എടുക്കാൻ .

പത്താം ക്ലാസ്സ് ആയപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് പുതിയ പുസ്തകം വാങ്ങണമെന്ന ഒരാഗ്രഹം എവിടെ നിന്നോ ഉദിച്ചു. ഞാൻ അത് അച്ഛനോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ “എന്നാൽ നീയിനി പഠിക്കാൻ പോകണ്ടാ.. “എന്നായിരുന്നു മറുപടി.

അമ്മിണിയുടെ പുസ്തകം തിരക്കി ചെന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അത് ആവശ്യപ്പെടാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അവർ ആർക്കോ അതു കൊടുത്തു.

ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും. എനിക്ക് പഠിക്കണം.

അമ്മിണിയോടു ഞാൻ എൻ്റെ സങ്കടം പറഞ്ഞു.

നാളെ ഇങ്ങോട്ടു വരാനാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്.

അവളുടെ അച്ഛൻ അധ്യാപകനാണ് അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചാൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരാൻ സാധിക്കും. ആ ഒരുറപ്പിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു പോന്നു.

അടുത്ത ദിവസം ചെന്നപ്പോൾ അവൾ പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ എനിക്ക് എടുത്തു തന്നു.

എനിക്ക് അത് വാങ്ങാൻ മടിയായിരുന്നു.

അതിൻ്റെ വില അറിഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ എന്നെ വീട്ടിൽ കയറ്റുകയില്ല.

ഞാൻ നിന്നു പരുങ്ങി.

അവൾ പറഞ്ഞു “ഇത് അച്ഛൻ നിനക്കു വേണ്ടി വാങ്ങിയതാണ് ‘, ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് …നീ വിലയൊന്നും തരണ്ടാ… നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.”

ഞാൻ പുസ്തകം വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. ഓട്ടത്തിന് സ്വർണ്ണ മെഡൽ കിട്ടിയതുപോലൊരു സന്തോഷം.

ഞാൻ പുസ്തകം മുൻവശത്തെ തട്ടിൽ പുറത്ത് എടുത്തു വച്ച് .. ഒരോന്നായി തുറന്ന് പുസ്തകത്തിൻ്റെ മണം പിടിച്ചു. ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു പുതു പുസ്തകത്തിൻ്റെ പുതുമണം അനുഭവിക്കുന്നത് .. അന്ന് ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങിയത് ഈ പുസ്തകങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചായിരുന്നു.

അന്നു മുതൽ അമ്മിണിയോട് എനിക്ക് ആരാധന തോന്നി.. അവൾ കോളേജിൽ പോകുന്നത് എൻ്റെ മുറ്റത്തുകൂടിയാണ്. അവൾ നടന്നു പോകുമ്പോഴും ഒരു സുഗന്ധം പ്രസരിക്കുമായിരുന്നു.കുട്ടിക്കുറപൗഡറിൻ്റെ സുഗന്ധം.

അവൾ മുഖമാകെ പൗഡർ പൂശി ചന്ദനം തൊട്ട് .. മുടി രണ്ടു വശത്തേക്കും പിന്നി.. ശാന്ത വദനയായി, സുന്ദരിക്കുട്ടിയായി നടന്നു പോകുമ്പോൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് എൻ്റെ സ്വഭാവമായി മാറിയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു നീ അവളെ പേരു വിളിക്കരുത്.. നിന്നെക്കാൾ ഒരു വയസ്സിനു മൂത്തതാണ് -. ചേച്ചിയെന്നു വേണം വിളിക്കാൻ .

അത് എന്നെ വളരെ വിഷമിപ്പിച്ചു.

ഞാൻ കൂട്ടുകാരോടു ചോദിച്ചു.

അവർ പറഞ്ഞു ” വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ അല്പം പ്രായ വ്യത്യാസം വേണം, അത് ആർക്കായാലും മതി.. “

അടുത്ത ദിവസം അവൾ നടന്നു പോയമ്പോൾ നല്ലൊരു സുഗന്ധമാണ് വീശിയത് — അത് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല… അത്ര നല്ല സുഗന്ധം….

ഞാൻ ചോദിച്ചു..?

അവൾ പറഞ്ഞു ” എൻ്റെ മുറച്ചെറുക്കൻ ഗൽഫിൽ നിന്നും വന്നിട്ടുണ്ട് … അദ്ദേഹം കൊണ്ടു വന്നത്.. നീ നാളെ വീട്ടിൽ വന്നാൽ ഇച്ചിരി അടിച്ചു തരാം”

ഞാൻ പറഞ്ഞു “എനിക്ക് ഇതിൻ്റെ നാറ്റം പിടിക്കിയേലാ … അതാ..

ഇനി അവളെ കാത്തു നിൽക്കുന്നത് പന്തിയല്ലെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.

എന്നെ കാണാത്തതു കൊണ്ട് അവൾ അമ്മയോടു പറഞ്ഞു “ചെറുക്കൻ ഇത്തിരി ഉഴപ്പാ.. നന്നായി പഠിക്കാൻ പറയണം, പത്താം ക്ലാസ്സാ..

ഞാൻ അതു കേട്ടതായി ഭാവിക്കാതെ പുസ്തകത്തിലേക്കു കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.

 

 ആർ.എസ്.പണിക്കർ

ഞാൻ, നീ …. രണ്ട് പര്യായപദങ്ങൾ

 

കദനഭാരം താങ്ങുവാനാകാതെ

ചിറകു തളർന്നെന്റെ ഹർഷം!

മൃദുലഹൃദയത്തിൻ  ചില്ലയിൽ –

മൗനമായിന്നു മിഴിനീരണിഞ്ഞു.

മാനസ്സതന്ത്രിയിൽ ശ്രുതി മീട്ടി –

ഹൃദയ സ്പന്ദതാളംമുറുകവേ,

അണയുമോയെന്നിലെ തീവ്ര-

വിഷാദസാന്ദ്ര നെരിപ്പോടുകൾ.

തമ്മിലുരുമ്മും കൊക്കടഞ്ഞു,

ഇമ്പമായൊഴുകും നാദംനിലച്ചു.

വർണാഭമാം തൂവൽ നരച്ചു…

മിഴികൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞുപോയ്!

മരണ തുല്യമാകുന്നു മൗനം!

മനസ്സാകെയും മരവിച്ചിടുന്നു.

ഇരുളുകൾ പരക്കുന്നു ചുറ്റിലും

ഭീതിയാലുടലാകെ വിറയുന്നു.

നിശ്ശബ്ദതയല്ലെന്നിലെ മൗനം!

അന്തരാളത്തിൽ ഘനീഭവിക്കും

വ്യഥയാർന്ന വാക്കുകൾതൻ,

കത്തിപ്പടരും അഗ്നിനാളങ്ങൾ!

ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു പറന്നുയരാൻ

ചിറകുതേടുകയാണെൻ മൗനം

വാചാലതക്കപ്പുറമർത്ഥഗർഭം!

മൗനമാം ചിറകുവിടർത്തിടട്ടെ.

 രഷിത്ത് ലാൽ, കീഴരിയൂർ

ജ്ഞാനോദയവും മരണവും ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നൊരു നഗരം..

 

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള നഗരങ്ങളിൽ ഒന്ന്…. വാരാണസി..

ചരിത്രവും, തത്വവും, ആത്മീയതയും, ഗ്രാമീണതയും, നാഗരികതയും ഒക്കെ അവിടെ ഇങ്ങനെ ഇഴച്ചേർന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ട്… യാത്രയോടുള്ള പ്രണയം മനസ്സിൽ കോറിയിട്ട് തന്ന സഞ്ചാരി സന്തോഷ്‌ ജോർജ് കുളങ്ങരയോട് ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിൽ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്, താങ്കൾക്ക് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നഗരം ഏതാണ് എന്ന്… ഒട്ടും സംശയിക്കാതെ അദ്ദേഹം പറയും അത് വാരാണസി ആണെന്ന്. അതിന് അദ്ദേഹം കൊടുക്കുന്ന മറുപടി ഇങ്ങനെ ആണ് : അവിടെ ശവങ്ങൾ മാത്രമാണ്.. എത്ര മഹാനായാലും അവിടെ വെറും ശവങ്ങൾ മാത്രം.

ശരിയാണ്… ഗംഗനദിയിലേക്ക് ചുവട് വെച്ചിറങ്ങുന്ന നിരവധി ഘട്ടുകൾ. അതിൽ ഏറ്റവും ഒടുവിൽ മണിക്കർണ്ണിക ഘട്ട്. ഒരേ സമയം എത്ര ദേഹങ്ങൾ ആണ് കത്തിയെരിയുന്നത്.. കരച്ചിലുകളോ നിലവിളികളോ ഇല്ലാതെ, പാതി കത്തിയ ശരീരങ്ങൾ തോണ്ടി പുറത്തേക്ക് ഇട്ട് അടുത്ത ശരീരത്തിനായി ഇടം ഒരുക്കുന്നവർ, ശവങ്ങൾക്ക് അലങ്കാരം ഒരുക്കിയ പൂമാലകളെ ഭക്ഷണം ആക്കാൻ ഊഴം കാത്തിരിക്കുന്ന ആടുകളും പശുക്കളും… അങ്ങനെ എരിഞ്ഞു തീരുന്ന ശവങ്ങളുടെ പുകയിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ജീവിക്കുന്ന മണിക്കർണ്ണിക ഘട്ട്….

സായാഹ്നങ്ങളിൽ പതിനായിരത്തിലധികം ആളുകളുടെ സാക്ഷിയാക്കി ഗംഗയെ ദീപാലൻകൃതമാക്കുന്ന ദശാസ്വമേദ് ഘട്ടിലെ ആരതി… പടവുകളിൽ ആത്മീയവും, സൗഹൃദപരവും, ചരിതപരവും ഒക്കെയായ സംഭാഷണങ്ങളിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ… ഒരു ചായയിലും ബീഡിയിലും കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന സമയങ്ങൾ… ദേഹമാശകലം ഭസ്മം പൂശി ഘട്ടുകളിൽ ആളുകളെ കാത്തിരിക്കുന്ന അഘോരികൾ, പത്ത് രൂപയ്ക്ക് നെറ്റിയിൽ നീളത്തിൽ ഭംഗിയിൽ കുറി തൊട്ട് കൊടുക്കുന്ന മനുഷ്യർ… അങ്ങനെ അവിടെ ഓരോ മനുഷ്യനും വ്യത്യസ്തരാണ്… അസ്സി ഘട്ടിൽ തുടങ്ങി മണികർണ്ണിക ഘട്ടിൽ എത്തും വരെ…. പിന്നെയവിടം ഉയിരില്ലാത്ത ദേഹങ്ങൾ മാത്രം… വികാരവും വിചാരവും ഇല്ലാത്ത കൊറേ ദേഹങ്ങൾ….

നിങ്ങളെ ആസ്വാധനത്തിന്റെ കൊടുമുടി കയറ്റാൻ തക്കവണ്ണം അവിടെ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷെ എല്ലാത്തിലുമുരി ഏറ്റവും സമാധാനമുള്ള ഒരു അന്തരീക്ഷം അവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം.

പടവുകളിലേക്ക് ചേർത്ത് നിരനിരയായി കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വള്ളങ്ങൾ ഉണ്ട്. 50 ഉം 100 ഉം രൂപയ്ക്ക് ഗംഗയുടെ മടിത്തട്ടിലൂടെ ഒരു യാത്ര, അത് മനോഹരമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ്.

അഘോരികളുടെ ഒരു വലിയ സംഗമസ്ഥാനം ആണ് ഓരോ ഘട്ടുകളും. പ്രാചീനമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും ധരിക്കാതെയും, ഒരൽപ്പം മോഡേൺ ആയും ഒക്കെ ഉള്ള അഘോരികളെ അവിടെ കാണാൻ പറ്റും. അവരുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പറ്റില്ല, അതിന് അവർക്ക് പണം കൊടുക്കണം. ഉപജീവനത്തിനു ഇങ്ങനെയും പണം കണ്ടെത്താം എന്ന് സാരം. നെറ്റിയിൽ വ്യത്യസ്ത ഡിസൈൻ കുറികൾ വരച്ചു പണം കണ്ടെത്തുന്നവർ, ഭിക്ഷാടനം, ചെവിയിലെ മെഴുക് വൃത്തിയാക്കി കൊടുക്കുന്നവർ, നടന്ന് ചായ വിൽക്കുന്നവർ, ശരീരം മസ്സാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നവർ, തോണി തുഴയുന്നവർ, നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നവർ,  അങ്ങനെ ഉപജീവനം നടത്താൻ പണം കണ്ടെത്താൻ അവിടെ നൂറ് നൂറ് വഴികൾ ഉണ്ട്. ആരും ആരെയും തുറിച്ചു നോക്കുന്നില്ല, ആരും ആരുടേയും കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നില്ല, ഏതേലും ഒരു ഘട്ടിൽ നിങ്ങൾക്ക് മണിക്കൂറുകൾ വിശ്രമിക്കാം, അവിടെ കിടന്നുറങ്ങാം…

വൈകുന്നേരം സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിയും. അതുവരെ കണ്ട സമാധാനം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം പതിയെ ഇല്ലാണ്ടാകും. പതിനായിരക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ അവിടേക്ക് ഒഴുകും. പോലീസും പട്ടാളവും നിയന്ത്രണ രേഖകൾ തീർക്കും, വള്ളങ്ങളിലും പടവുകളിലും കസേരകളിലുമായി ആളുകൾ ഇരിപ്പിടം ഉറപ്പിക്കും. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു എന്ന് മനസിലായ നിമിഷം ആരതി ആരംഭിക്കും. അതെ, ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ ഗംഗാ ആരതി. നിരനിരയായി തങ്ങളുടെ പീഡങ്ങളിൽ അണിനിരക്കുന്നതോട് കൂടെ അവിടം നിശബ്ദത. പിന്നെ ബജൻസ് മാത്രം. അതിനൊപ്പം മനോഹരമായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു കൊറിയോഗ്രാഫി പോലെ ഈ പൂജാരിമാർ ദീപങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള മനോഹര കാഴ്ച്ചകൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കും. ദീപങ്ങളും, ദൂപവും, തീർത്ഥവും ഒക്കെ മാറി മാറി അവരുടെ കൈകളിൽ മനോഹരമായി ചലനത്തിന് വിദേയമാകും. പതിയെ പതിയെ തീയും പുകയും മന്ത്രങ്ങളും ഒക്കെ ചേർന്ന് അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും ആത്മീയതയുടെ മൂർദ്ധന്യത്തിൽ എത്തും. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറിനു അടുത്ത് ഈ ആരതി തുടരും.

വാരാണസി അനുഭവിച്ചറിയേണ്ട ഇടമാണ്. ഓരോ നിമിഷവും, ഓരോ ഇടങ്ങളും ഓരോ അന്തരീക്ഷം ആയി രൂപാന്തരപ്പെടും. അത് ആത്മീയതയുടെയും, ഭക്തിയുടെയും, സമാധാനത്തിന്റെയും, മോക്ഷത്തിന്റെയും, മരണത്തിന്റെയും ഒക്കെ രൂപം പ്രാപിക്കും.

വാരാണസി – ജ്ഞാനോദയവും മരണവുമാണ് അവിടം…

 ശ്യാം സോർബ

അശരണരുടെ സുവിശേഷം : ഫ്രാൻസിസ് നെറോണ

 

അക്ഷരങ്ങളാൽ രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയ അശരണരുടെ കഥയാണിത്. അതോടൊപ്പം തന്നെ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നടക്കുന്ന ഒരു സത്യാന്വേഷിയുടെ കഥയും.ഫാ.റൈനോൾഡ് സും തുറയിലെ അനാഥ പിള്ളേർക്കു വേണ്ടി അദ്ദേഹം നടത്തുന്ന അനാഥാലയവും ഈ നോവലിൽ വരച്ചിടുന്നു.മാളികപ്പുറത്തിരിക്കുന്നവനല്ല.. അഴുക്കുചാലിൽ നടക്കുന്നവനാണ് ക്രിസ്തുവിനോട്‌ അടുക്കുന്നതെന്ന് ഈ നോവൽ നമ്മെ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു.ഞാൻ .. എൻ്റെ.. എന്ന ചെറിയ ലോകത്തിനപ്പുറം ആരുമില്ലാത്തവരുടെ വലിയ ലോക മുണ്ട്. ജന സേവനം ഒരു തപസ്യയാക്കി മാറ്റിയ മതാചാര്യന്മാരും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാലത്തിലേക്കുള്ള ഒരു എത്തിനോട്ടം. എൻ്റെ മനസിൽ പതിഞ്ഞ ചില വരികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു..

റൈനോൾഡ് സിൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം..

” ഉച്ചയ്ക്കു കഴിക്കാതെ സൂക്ഷിച്ച പൊതിച്ചോറ് ദാസനു മുന്നിൽ റൈനോൾഡ് സ് തുറന്നു വെച്ചു.വാട്ടിയ വാഴയിലയിൽ നിന്നു കുത്തരിച്ചോറിൻ്റേയും മത്തിക്കറിയുടേയും ഗന്ധങ്ങൾ.ദാസൻ ഏങ്ങലടിച്ചുകരയാൻ തുടങ്ങി.

” എന്താ.. എന്തു പറ്റി?”

“നീയെനിക്ക് ഒരു പിടി വാരിത്താ  റൈനോൾഡ് സേ. ൻ്റെ കൈയ്യും കാലും തളരണ്”

ഒരു പിടിച്ചോറ് മത്തിച്ചാറുമായി കുഴച്ച് ഉരുളയാക്കി നൽകിയത് ദാസൻ ആർത്തിയോടെ വിഴുങ്ങി. തൊണ്ടക്കുഴിക്കും ആ മാശയത്തിനു മിടയിൽ അതങ്ങനെ വിലങ്ങനെ നിൽക്കെ അവൻ്റെ കണ്ണു തുറിച്ചു.

“നാലഞ്ചു ദിവസം തിന്നാതിരുന്നിട്ട് വാരിത്തിന്നാ നെഞ്ചുമ്മേ കെട്ടും. ചങ്കുപറിയണവേദനയാ.. “

റൈനോൾഡ് സ് ചിന്തിച്ചു: എന്തുകൊണ്ടാണ് മീൻപിടിക്കുന്നവർ വെറുക്കപ്പെട്ടവരും .. കള്ളന്മാരും പിടിച്ചു പറിക്കാരു മായ ആട്ടിടയന്മാർ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവരുമായത്? ബൈബിൾ മുഴുവൻ ഉപ്പു നിറഞ്ഞ കടലാണ്‌. യേശു നടന്നതും കടലിനു മീതെ .തോമാശ്ലീഹ പോലും മീൻപിടിക്കുന്നവനായിരുന്നു. എന്നിട്ടും മീൻപിടിക്കുന്നവരോട് അകലം ..

കഴിഞ്ഞു പോയ നാളുകളുടെ കാലദൈർഘ്യത്തെ ഊഹിച്ചെടുക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അത്രമേൽ ദുർബ്ബലമാണ് നമ്മുടെ കാല ബോധം.പോയ നാളുകളെക്കാൾ വേഗതയിൽ ഇനിയുള്ള കാലം കൂടി കൊഴിഞ്ഞു വീഴും. അവസാന വീഴ്ചയ്ക്കു മുൻപ് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ദൈവം മനുഷ്യന് ഒരവസരം കൊടുക്കും.പോയ കാല അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മനസുകൊണ്ട് ഒരാവർത്തി കടന്നു പോകുന്ന നിമിഷം … പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഒന്നു തിരുത്തുവാനോ ഗതി മാറുവാനോ കഴിയാത്ത വിധം ജീവിത നദി അഴിമുഖത്ത് എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ടാകും.

നാം സഹോദരന്മാർ ആകുമ്പോഴാണ് ദൈവം നമുക്ക് പിതാവാകുന്നത് .. ഫാ.റൈനോൾഡ് സ് അ നാ ഥാലയത്തിലെ കുട്ടികളെ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ അനാഥാലയത്തിൽ നിന്നു വളർന്നു പഠിച്ചു മിടുക്കന്മാരായ പലരും അവരുടെ സഹോദരങ്ങളെ മറന്നൂ. അപമാനകരമായ ഒരു ഭൂതകാലം പോലെ അവരതിനെ മറന്നു. അവരുടെ മറവിക്കു മുമ്പിൽ ഫാ.റൈനോൾഡ്സും നിശബ്ദനായി.

അനാഥാലയത്തിൻ്റെ ചുമതല ഏറ്റെടുത്ത ശേഷം ഫാ.ൈ നോൾഡ് സ് തിരിച്ചറിയുന്നു: അവർക്കാവശ്യം ഒരപ്പനെയാണ്. അന്നന്നുള്ള ആഹാരം നൽകുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരപ്പൻ.പനി വന്നാൽ നെറ്റിയിൽ തുണി നനച്ചിട്ട് സാന്ത്വനം പകരുന്ന.. സങ്കടപ്പെടുമ്പോൾ ചേർത്തണച്ചു പിടിച്ച് ഒരാശ്വാസ വാക്ക് പറയുന്ന ഒരപ്പൻ ..

വ്യത്യസ്തതകളില്ലാത്ത, ആവർത്തനങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ് അനാഥ ജീവിതം.കമ്പത്തിൻ്റെ ഉപ്പം മാവും ഓലപ്പന്തും മൂട്ടകടിയും ചൊറിയും ചിരങ്ങും പിഞ്ഞിയ കുപ്പായങ്ങളും അശാന്തിയുടെ ഭാരങ്ങളുമായി അവരുടെ ജന്മം ഈ ലോകത്തെ സ്പർശിക്കാതെ അദൃശ്യമായ ഒരു നേർ വരയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു ..

ഞാൻ ഇടുന്നത് ഈശോയുടെ ഉടുപ്പാ. ഈശോ ആരോടും പിണങ്ങിയിട്ടില്ല.കുരിശിൽ തറച്ച വനോടു പോലും. അവൻ്റെ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നയാളും അതേ ക്രിസ്തു മാർഗം പിന്തുടരണം. അതിനു കഴിയാതെ പോയാൽ പട്ടക്കാരനാവില്ല;അവൻ്റെ അങ്കി ചിട്ടിയിട്ടു പങ്കിട്ടെടുത്ത പട്ടാളക്കാരനെപ്പോലാക്കും..

എപ്പോഴാണ് വെളുത്ത ളോ വ യുടെ ഉള്ളിൽ താനൊരു അപ്പൻ്റെ സ്നേഹം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചത്? എപ്പോഴാണ് മക്കളെ പിരിയാനാവാത്ത വിധം ഒരപ്പനായി തൻ്റെ പൗരോഹിത്യം രൂപാന്തരപ്പെട്ടു പോയത്? അനാഥരുടെ അപ്പനായ തിലൂടെ മക്കളുടെ സ്നേഹവും സാമീപ്യവും കൊതിക്കുന്ന ഒരു പിതാവിൻ്റെ ഹൃദയം എന്നിൽ രൂഢമൂലമായോ?

നോവൽ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും ഏറെക്കാലം ഫാ.റൈനോൾഡ് സ് നമ്മുടെ മനസിൽ ജീവിക്കും. നോവലിൻറെ വിജയവും അതാണ്.

 

വിലാസിനി രാജീവൻ

പഠനവൈകല്യവും ഹോമിയോപതിയും

 

ഒരു കാലത്ത് നമ്മുടെ ഇടയിൽ അത്ര അധികം ബോധവൽക്കരണം നടന്നില്ലാതിരുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണ് പഠനവൈകല്യം മിക്കപ്പോഴും കുട്ടികളുടെ അഹങ്കാരമായൊ, കഴിവില്ലായ്മയായൊ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒന്നുമാത്രം മായിരുന്നു ഇത്.

എന്നാൽ ഇന്ന് നമുക്കറിയാം, മറ്റു വൈകല്യങ്ങൾ പോലെ ഇതും ഒരു വൈകല്യമാണ്. എഴുതുവാൻ കഴിയാതെ പോകുക വായിക്കുവാൻ കഴിയാതിരിക്കുക, സാമാന്യ കണക്കുകൾ പോലും കൂട്ടുവാനോ കുറയ്ക്കുവാനൊ, മറ്റു തരത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാനൊ കഴിയാതെ വരിക. ഇതെല്ലാം പഠനം വൈകല്യ ത്തിന്റ ലക്ഷണങ്ങളാകാം.  ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് മാത്രമോ അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം ചേർന്നൊ ഇത് ണ്ടാകാം.

പലപ്പോഴും പാരമ്പര്യമായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു വൈകല്യമായാണ് ഇതിനെ കാണുന്നത് എങ്കിലും മറ്റു ചിലകാരണങ്ങൾ കൂടി ഇതിന്റെ പിറകിൽ ഉണ്ട്.

ജനനം സമയത്തുണ്ടാകുന്ന ചില പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടി ഇതിന് കാരണമാകാറുണ്ട്. ഗർഭകാലത്ത് മസ്തിഷ്ക വളർച്ച യിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചില പ്രശ്നങ്ങൾ, മാതാവിന്റെ മദ്യപാനശീലം, മയക്കുമരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗം എന്നിവയും പഠനവൈകല്യത്തിന് കാരണമായേക്കാം. പൂർണ്ണ വളർച്ചയെത്താത്ത പ്രസവം, സമയം കഴിഞ്ഞും പ്രസവിക്കാത്ത അവസ്ഥ, ജനിച്ച ശേഷം ശരീരത്തിൽ ഓക്സിജൻ ലഭിക്കുവാൻ വൈകുന്ന അവസ്ഥ പ്രസവ സമയത്ത് ശിശു വിന്റെ ഭാരം ഒന്നരക്കിലോ യിലും താഴെയാവുക ,ജന്മ സമയത്ത് മസ്തിഷ്ക ത്തിനുണ്ടാകുന്ന കേട്, ചില ലോഹങ്ങളുടെ കടന്നു കയറ്റം, ഗർഭകാലത്ത് മാതാവിനുണ്ടാകുന്ന പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നിവയും പഠനവൈകല്യത്തിന് കാരണമാകാം

ഇനി എന്തൊക്കെ യാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്ന് നോക്കാം.

.  വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുന്നതിനുളള പ്രയാസം

.  താളത്തിൽ പാട്ടുപാടാൻ കഴിയാതെ വരിക

.  അക്ഷരങ്ങൾ, നമ്പറുകൾ, നിറങ്ങൾ, ആകൃതികൾ, ആഴ്ചയിലെ ദിവസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഹൃദ്യസ്ഥമാക്കുന്നതിന് പ്രശ്നമുണ്ടാകുക.

.   പേനയോ പെൻസിലോ ശരിയായ രീതിയിൽ പിടിക്കുവാൻ കഴിയാതെ വരിക.

.   കൃത്യമായ വരകൾക്കുള്ളിൽ കളർ ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരിക്കുക

.  കുറച്ചു കൂടി മുതിരുമ്പോൾ അക്ഷരങ്ങളുടെ ശബ്ദൾ കൃത്യമായി അനുകരിക്കുവാൻ കഴിയാതെ വരിക

.   നല്ല നിശ്ചയമുളള വാക്കുകൾ പോലും കൃത്യമായി വായിക്കുവാനോ എഴുതാനോ കഴിയാതെ വരിക

.  അക്ഷരങ്ങൾ തെറ്റിക്കുക തെറ്റായി  പറയുക

.  ചെറിയ കണക്കുകൾ പോലും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ വരുക.

.  വായിക്കുവാനൊ, എഴുതാനൊ  താൽപര്യം ഇല്ലാതെയാകുക.

.  ഒരേ വാക്കുകൾ  തന്നെ ആവർത്തിയ്ക്കുക.   

ഇതെല്ലാം പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

ഇവയെല്ലാം ഒരു പക്ഷെ പഠന വൈകല്യത്തിന്  ലക്ഷണങ്ങൾ ആകാം.അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കൃത്യമായ സഹായവും പരിഹാരവും തേടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും ശരിയായ മാർഗ്ഗം.

പഠനവൈകല്യം പൂർണ്ണമായും  മാറ്റിയെടുക്കുവാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വൈകല്യമായിതന്നെയാണ് ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം  കാണുന്നത് എങ്കിലും ഹോമിയോ പ്പതിയിൽ ഇതിന് ഭാഗികമായോ പൂർണമായോ തന്നെ പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.

പഠന വൈകല്യത്തിനുവേണ്ട  ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തി, അത് പഠനം വൈകല്യം തന്നെ യാണ് എന്ന് ഉറപ്പിക്കുക യാണ് ആദ്യ നടപടി.  പിന്നീട് ഹോമിയോപ്പതിയുടെ  ചികിത്സാരീതിക്കനുയോജ്യമായ  ലക്ഷണങ്ങൾ കുട്ടിയിൽ കണ്ടെത്തുകയും അതിന് അനുയോജ്യമായ മരുന്നുകൾ കൊടുക്കുകയുമാണ് പതിവ്.  ഇത്തരം ചികിത്സാരീതിയെ കോൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ചികിത്സ എന്നാണ് ഹോമിയോപ്പതിയിൽ പറയുന്നത്.  ഒപ്പം മാനസിക വളർച്ചയ്ക്കുതകുന്ന  പ്രത്യേകിച്ചും ശ്രദ്ധ, ഓർമ്മ എന്നിവയെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന മരുന്നുകളും കൊടുക്കാറുണ്ട്.  ഈ ചികിത്സ യിൽ പ്രാവീണ്യ മുള്ള  ഒരു ഹോമിയോപ്പതി ഡോക്ടറെ ഇതിനായി സമീപിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉചിതം.  ഹോമിയോ പ്പതിയിൽ ഇതിന്റെ ചികിത്സ യ്ക്കായി ധാരാളം മരുന്നുകൾ ഉണ്ട്.  ഓരോരുത്തർക്കും അനുയോജ്യമായ മരുന്ന്  കണ്ടുപിടിയ്ക്കുക എന്നതാണ് ഹോമിയോ പ്പതിയുടെ ചികിത്സാ തത്വം.

ഇതിനൊപ്പം പഠന വൈകല്ല്യത്തെ അതി ജീവിക്കുന്ന തിന്നായുള്ള ചില അഭ്യാസങ്ങൾ കൂടി പരിശീലിക്കുന്നത് ചികിത്സ യെ സഹായിക്കും.  പഠനത്തെ സഹായിക്കുന്ന  ചില പ്രവർത്തികൾ ആവർത്തിക്കുക വഴി അക്ഷരങ്ങളെ തലച്ചോറിൽ ഉറപ്പിക്കുവാൻ  കഴിയും.

പഠന വൈകല്യം തിരിച്ചറിയുക, ചികിത്സ തേടുക.  ഇത്തരക്കാരിലുള്ള മറ്റു കഴിവുകളെയും കണ്ടെത്തുക, പരിപോഷിപ്പിക്കുക.

 

ഡോ. വൈഷ്ണവി ടി.കെ